บทที่ 750

ฉือหว่านมองหน้าฮั่วซือหาน “วันนี้จะไปจดทะเบียนแต่งงานจริงเหรอ?”

ฮั่วซือหานลุกขึ้นนั่ง “แน่นอนสิ หวานหว่าน เมื่อคืนเธอทำฉันแทบแห้งหมดตัวเลยนะ ไม่คิดจะรับผิดชอบฉันหน่อยเหรอ?”

อะไรนะ?

เธอทำเขาแห้งหมดตัว?

เธอเปล่าเลย! มีแต่เขานั่นแหละ...เหมือนสัตว์ป่าไม่มีผิด!

“ฉันไม่อยากแต่งงาน!”

ฉือหว่านไม่เคยคิดว่าจะต้องไปจดทะเบียนกับฮั่วซือหานแบบนี้

ทันใดนั้น ลั่วเป่าเอ่อร์ก็โผเข้ามากอดคอฉือหว่าน “หม่ามี๊ ทำไมไม่แต่งงานกับแด๊ดดี้ล่ะ?”

ฉือหว่านรู้สึกผิดกับลูกสาวตลอดมา ตลอดสามปีนี้ เป่าเอ่อร์อยากมีแด๊ดดี้ อยากมีครอบครัวที่สมบูรณ์ เธอรู้ดีว่าเป็นความผิดของเธอ

“เป่าเอ่อร์ หม่ามี๊...”

“อ๋อ หนูรู้แล้ว! ต้องเป็นเพราะแด๊ดดี้ทำอะไรผิดแน่ๆ ถึงได้ทำให้หม่ามี๊โกรธ หม่ามี๊เลยไม่แต่งงานกับแด๊ดดี้ ใช่มั้ยคะ? แด๊ดดี้ ต้องเป็นความผิดของคุณแน่ๆ!”

ฉือหว่านหลุดยิ้ม เป่าเอ่อร์นี่ช่างเป็นลูกสาวที่รู้ใจจริงๆ รักหม่ามี๊เหลือเกิน

ฮั่วซือหานมองฉือหว่านด้วยสายตาลึกซึ้ง “เป่าเอ่อร์ แด๊ดดี้ยอมรับผิด แด๊ดดี้เคยทำผิดมากมาย ทำให้หม่ามี๊เสียใจ แต่ตอนนี้แด๊ดดี้อยากขอโอกาสอีกครั้ง เป่าเอ่อร์ช่วยดูไว้ ถ้าแด๊ดดี้ทำผิดอีก หม่ามี๊จะทิ้งแด๊ดดี้ได้เลย”

ลั่วเป่าเอ่อร์หันไปมองฉือหว่าน “หม่ามี๊ แด๊ดดี้ทำผิดเราก็อย่าปล่อยเขาไปง่ายๆ นะคะ แต่ให้โอกาสเขาอีกสักครั้ง ให้เขาได้แก้ตัวเถอะนะคะ~”

ฉือหว่านอดหัวเราะไม่ได้ ลูกสาวคนนี้มันช่างแสบ

เธอมองดวงตากลมใสของลูกแล้วไม่รู้จะพูดอะไรออกไปดี