บทที่ 755

เลิกงานแล้วเหรอ?

ฉือหว่านลุกขึ้นยืน เธอนั่งรอฮั่วซือหานที่ว่าการอำเภอมาทั้งวัน แต่ผู้คนที่นี่มาก็ไป ไปก็มา ทว่ากลับไม่เห็นเงาของเขาเลยแม้แต่นิดเดียว

ฉือหว่านมองพนักงาน “สวัสดีค่ะ ขอฉันโทรอีกสักครั้งได้ไหม?”

พนักงานพยักหน้า “แม่หนู เธอนั่งรอมาทั้งวันแล้ว งั้นเราจะรอเธออีกสักหน่อยก็ได้ ถ้าเขาอยากแต่งงานกับเธอจริงๆ เขาก็จะมา แต่ถ้าเขาไม่อยากแต่งล่ะก็ เธอก็อย่ารออีกเลยนะ”

ขนตาของฉือหว่านสั่นเล็กน้อย “ค่ะ”

ฉือหว่านหยิบโทรศัพท์ออกมา กดโทรหาฮั่วซือหานอีกครั้ง

แต่เสียงเรียกสายที่ฟังดูนุ่มนวลนั้นดังขึ้นหลายรอบก็ยังไม่มีใครรับสาย แล้วไม่นานเสียงอัตโนมัติก็ดังขึ้นมาแทน “ขออภัย หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ กรุณาโทรใหม่ภายหลัง”

ฮั่วซือหานยังคงไม่รับสาย

พนักงานถาม “แม่หนู สามีเธอยังไม่มาอีกเหรอ?”

ฉือหว่านส่ายหน้า “ยังค่ะ”

ในตอนนั้น พนักงานอีกคนเดินเข้ามา “แม่หนู งั้นเราคงต้องปิดทำการแล้ว เราจะล็อกประตูนะ”

ฉือหว่านพยักหน้า “ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้”

ฉือหว่านเดินออกจากที่ว่าการอำเภอ

ตอนนั้นเอง เธอได้ยินเสียงของเจ้าหน้าที่สองคนที่ยืนคุยกันเบาๆ อยู่ข้างหลัง

“สาวคนนี้นั่งรอมาทั้งวันเลยนะ ที่จริงแค่เห็นว่าสามีเธอมาสาย ฉันก็รู้แล้วว่าเขาไม่มาแน่ ใครจะมาจดทะเบียนสมรสแล้วมาสายกัน?”

“ใช่เลย ถ้ามาสายขนาดนี้ก็แปลว่าเขาไม่เห็นความสำคัญของเธอเลย ไม่คิดจะแต่งงานจริงๆ แบบนี้ก็ต้องพิจารณาให้ดีแล้วล่ะ”

“ฉันว่าเธอก็สวยขนาดนี้แท้ๆ สามีเธอไม่รู้จักรักษาไว้เลยจริงๆ”

เจ้าหน้าที่สองคนนั้นพากันเห็นใจฉือหว่าน

ฉือหว่านเดินออกมายืนอยู่หน้าที่ว่าการอำเภอ ลมหนาวภายนอกปะทะใบหน้าของเธอ ทำให้รู้สึกเย็นยะเยือก ในขณะที่เธอตัดสินใจจะลืมเรื่องราวในอดีต แล้วเริ่มต้นใหม่กับฮั่วซือหาน เขากลับเอาน้ำเย็นเฉียบสาดใส่เธออย่างไม่ไยดี ดับไฟในใจของเธอลงจนหมดสิ้น

ตอนนั้นเอง เสียงเรียกเข้าสายโทรศัพท์ดังขึ้น