บทที่ 762

ลั่วเป่าเอ่อร์ยังเด็กนัก ยังไม่เข้าใจโลกของผู้ใหญ่ที่เต็มไปด้วยความซับซ้อน คุณหญิงฮั่วจึงไม่อยากพูดอะไรต่อหน้าหลาน

“เป่าเอ่อร์ ให้แด๊ดดี้ได้พักผ่อนนะจ๊ะ ไปเถอะ ย่าจะพากลับบ้านแล้ว”

ลั่วเป่าเอ่อร์หอมแก้มฮั่วซือหานหนึ่งฟอด “แด๊ดดี้ หนูกลับก่อนนะคะ รีบนอนพักนะ~”

ฮั่วซือหานกอดลั่วเป่าเอ่อร์แน่น “เป่าเอ่อร์ แด๊ดดี้จะคิดถึงลูกมากเลยนะ”

คุณหญิงฮั่วพาลั่วเป่าเอ่อร์ออกจากห้องไป

ตอนนี้ในห้องผู้ป่วยเหลือแค่ฮั่วซือหานกับลี่เจียว ลี่เจียวนั่งลงที่ข้างเตียง “ซือหาน ขอบคุณนะคะที่ให้ฉันอยู่ ฉันดีใจมากเลย”

นี่คือการเริ่มต้นที่ยอดเยี่ยม

ฮั่วซือหานมองลี่เจียว “ไม่รู้ทำไม แต่เวลามีเธออยู่ใกล้ๆ ฉันรู้สึกสบายขึ้น”

ลี่เจียวรีบพูด “ซือหาน นั่นก็เพราะคุณรักฉันน่ะสิ จริงๆ แล้วคุณยังมีฉันอยู่ในใจ เพียงแต่ถูกฉือหว่านหลอกไว้เท่านั้นเอง”

ฮั่วซือหานถามด้วยน้ำเสียงคลุมเครือ “จริงเหรอ?”

ลี่เจียวพยักหน้า “จริงค่ะ”

ฮั่วซือหาน “งั้นก็อยู่เป็นเพื่อนฉันที่นี่ละกัน”

ลี่เจียวยิ้มจนตาแทบหาย ในที่สุดเธอก็สามารถอยู่ข้างเขาได้แล้ว

ในตอนนั้น เลขาจ้าวก็รีบเข้ามาในห้อง “ท่านประธาน ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ?”

ฮั่วซือหานหันไปพูดกับลี่เจียว “ไปเอาน้ำให้ฉันหน่อยสิ”

ลี่เจียวยิ้มหวาน “ได้ค่ะ ที่นี่ไม่มีน้ำร้อนแล้ว ฉันจะออกไปเอาข้างนอก”

ว่าแล้วเธอก็เดินออกไป

เลขาจ้าวพูดอย่างงุนงง “ท่านประธาน ทำไมให้คุณลี่เจียวอยู่ที่นี่ล่ะ ถ้าคุณนายรู้เข้าคงโกรธแน่”

ฮั่วซือหานรู้ดีว่าตอนนี้ฉือหว่านโกรธเขาแล้ว แต่ด้วยสภาพร่างกายของเขาตอนนี้ เขาไม่สามารถไปหาเธอได้

เขาไม่อาจพาฉือหว่านเข้าไปพัวพันกับอันตรายด้วย

เขาต้องหาความจริงให้ได้ก่อน

ฮั่วซือหาน “ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป ส่งคนไปตามติดลี่เจียวตลอด 24 ชั่วโมง ดูว่าเธอเจอใครบ้าง พูดอะไรบ้าง”