บทที่ 784

แม้ตอนนี้ฉือหว่านจะเป็นห่วงฮั่วซือหานมาก อยากอยู่ข้างเขาและดูแลเขา แต่เธอก็ต้องจากไป

เพราะการที่เธออยู่ใกล้เขา จะยิ่งทำให้เขาเจ็บปวด

ฉือหว่านหันหลังแล้วเดินออกไปทันที

“หวานหว่าน อย่าไป!”

ฮั่วซือหานเปิดผ้าห่มลงจากเตียง รีบก้าวมาดึงตัวฉือหว่านจากด้านหลังแล้วกอดไว้แน่น

เขาฝังใบหน้าหล่อเหลาลงในเส้นผมยาวของเธอ เสียงแหบพร่าติดเศร้า “หวานหว่าน อย่าไป อย่าทิ้งฉันไปได้ไหม?”

ฉือหว่านรู้ว่าฮั่วซือหานกำลังทรมานมาก และเธอก็ปวดใจไม่แพ้กัน “ฮั่วซือหาน ปล่อยเถอะ ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป คุณจะเจ็บจนตายได้นะ”

แต่ฮั่วซือหานไม่ยอมปล่อย ตรงกันข้าม เขายิ่งกอดเธอแน่นขึ้น “งั้นก็ปล่อยให้ฉันตายไปเลย หวานหว่าน อย่าทิ้งฉันไป!”

ทว่าทันใดนั้น ความเจ็บปวดรุนแรงก็ถาโถมเข้ามา ฮั่วซือหานตาพร่า แล้วร่างสูงใหญ่ของเขาก็ล้มลงอีกครั้ง

ฉือหว่านรีบประคองเขาไว้ “ฮั่วซือหาน!”

...

ฮั่วซือหานฟื้นขึ้นมาอีกครั้งตอนกลางคืน ลี่มั่วเฉียนและเจียงยิ่งเสวี่ยเฝ้าอยู่ข้างเตียงของเขา “ซือหาน ฟื้นแล้วเหรอ?”

ทั้งลี่มั่วเฉียนและเจียงยิ่งเสวี่ยมองเขาด้วยความเป็นห่วง รีบยื่นมือช่วยพยุงให้เขานั่งขึ้น

ฮั่วซือหานมองซ้ายมองขวา แต่ไม่เห็นเงาของฉือหว่าน “ลุงลี่ คุณน้าลี่ หวานหว่านล่ะ? เธอไปไหนแล้ว?”

ลี่มั่วเฉียน “หวานหว่านเธอ...”

“หวานหว่านจะพาเป่าเอ่อร์หนีไปจากผมหรือเปล่า? ไม่ได้ ผมต้องไปหาเธอ!”

ฮั่วซือหานเปิดผ้าห่มจะลงจากเตียงทันที

เจียงยิ่งเสวี่ยรีบห้ามไว้ “ประธานฮั่ว หวานหว่านไม่ได้ไปไหน เธออยู่ในห้องข้างๆ นี่เอง”

ฮั่วซือหาน “จริงเหรอ? พวกคุณไม่ได้โกหกผมใช่ไหม?”

“ไม่ได้โกหก ประธานฮั่ว หวานหว่านเธอเป็นห่วงคุณมาก แต่ตอนนี้เธอเข้าใกล้คุณไม่ได้ เพราะแค่เข้าใกล้ พิษกู่ในตัวคุณก็จะกำเริบ หวานหว่านเลยต้องอยู่ห่างๆ ในห้องข้างๆ”