บทที่ 802

เย่ฮวนเอ่อร์รู้สึกสิ้นหวัง คืนนี้เธอจะต้องถูกจ้าวอี้จับตัวกลับไปจริงๆ หรือ?

ขณะนั้นเอง รถแท็กซี่คันหนึ่งแล่นมาด้วยความเร็ว และจอดลงข้างเย่ฮวนเอ่อร์กับเฉินหยวนหยวนอย่างกะทันหัน

กระจกหน้าต่างฝั่งคนขับเลื่อนลง พร้อมเสียงทุ้มต่ำดังขึ้น “ขึ้นรถ!”

เย่ฮวนเอ่อร์ตาเป็นประกายทันที เธอรีบเปิดประตูหลัง “หยวนหยวน ขึ้นรถ!”

เฉินหยวนหยวนรีบเข้าไปนั่งเบาะหลัง เย่ฮวนเอ่อร์ก็เปิดประตูหน้าข้างคนขับแล้วเข้าไปนั่ง

“คุณลุง ขับเร็วๆ ค่ะ!”

แท็กซี่แล่นพุ่งออกไปทันที

จ้าวอี้พาคนวิ่งตามมา “อย่าไป!”

แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว แท็กซี่แล่นออกไปด้วยความเร็ว

จ้าวอี้เท้าเอวสบถ “แม่ง! คนขับแท็กซี่บ้านไหนกล้าขัดขวางฉัน! เอากุญแจรถมาให้ฉันเร็ว!”

“คุณชายจ้าว กุญแจรถมาแล้วครับ!”

บอดี้การ์ดชุดดำส่งกุญแจรถสปอร์ตให้

จ้าวอี้ขึ้นไปนั่งในรถเฟอร์รารี่ของตัวเอง เหยียบคันเร่งไล่ตามทันที คืนนี้เขาจะต้องจับเย่ฮวนเอ่อร์กลับมาให้ได้

เย่ฮวนเอ่อร์นั่งอยู่ในแท็กซี่ เธอหันไปมองคนขับที่นั่งอยู่ข้างๆ “คุณลุง ขอบคุณนะคะ!”

แต่ไม่นาน เย่ฮวนเอ่อร์ก็ชะงัก เพราะเธอจำได้ว่าเคยเจอคนขับคนนี้มาก่อน

เป็นชายหน้ามีรอยแผลเป็นที่เคยพบกันแค่ครั้งเดียว

ชายคนนั้นกำลังขับรถ สวมเสื้อผ้าสีดำทั้งตัว ใส่หมวกแก๊ปสีดำกดต่ำลงมาปิดตา ใส่หน้ากากสีดำปิดบังใบหน้า เหลือเพียงดวงตาคมเย็นที่มองเห็นอยู่ภายนอก

แค่ดวงตาคู่นั้นก็ดูคมเข้ม ดุจดั่งดวงดาว จนคนที่มองไม่อาจลืมได้

ดวงตาคู่นี้ คล้ายเฉินจิ้นมาก

เย่ฮวนเอ่อร์ชะงักไป เธอไม่คิดเลยว่าจะได้เจอผู้ชายคนนี้อีก เขาเป็นคนขับแท็กซี่อย่างนั้นหรือ?