บทที่ 816

เย่ฮวนเอ่อร์รีบพูดขึ้นทันที “คุณวิลเลียม ฉันคือแฟนของอวิ๋นเซินจริงๆ อย่าไปฟังเขาเลยค่ะ”

จ้าวอี้ “เย่ฮวนเอ่อร์ ถ้าเธอเป็นแฟนของประธานฟู่จริง งั้นก็พิสูจน์ให้ฉันดูสิ”

“จะให้พิสูจน์ยังไง?”

“เธอก็จูบประธานฟู่ให้ฉันดูสิ”

ไอ้บ้านี่! มันถึงกับให้เธอจูบฟู่อวิ๋นเซิน!

เย่ฮวนเอ่อร์หันไปมองฟู่อวิ๋นเซิน ฟู่อวิ๋นเซินเองก็กำลังมองเธอด้วยดวงตาคมเย็นคู่นั้น

สายตาทั้งคู่สบกัน เย่ฮวนเอ่อร์รู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย

“ทำไมล่ะ เย่ฮวนเอ่อร์ เธอกลัวจะจูบไม่กล้าเหรอ? ฉันว่าแล้วว่าเธอกับประธานฟู่แค่แกล้งเป็นแฟนกัน! อย่าคิดนะว่าฉันไม่รู้ว่าเธอมาที่นี่เพราะอะไร คุณวิลเลียมเกลียดที่สุดคือคนหลอกลวง ถ้าเขารู้ว่าเธอเป็นพวกโกหก เขาจะไล่เธอออกไปทันที!”

เย่ฮวนเอ่อร์ “ใครบอกว่าฉันไม่กล้าจูบ? อวิ๋นเซินเป็นแฟนฉัน ฉันจะจูบก็จูบ!”

พูดจบ เย่ฮวนเอ่อร์ก็เขย่งปลายเท้าเข้าไปใกล้ฟู่อวิ๋นเซิน แล้วกระซิบเบาๆ “ประธานฟู่ ตอนนี้สถานการณ์มันคับขัน ฉันขอจูบคุณได้ไหมคะ?”

ฟู่อวิ๋นเซินสูดกลิ่นหอมจางๆ จากตัวเธอ แล้วยิ้มมุมปาก “ได้สิ ในเมื่อเรากำลังแสดง ก็ต้องแสดงให้สุดทางอยู่แล้ว”

เขาตอบตกลง

ตอนแรกเย่ฮวนเอ่อร์ยังกังวลว่าเขาอาจไม่ยอม แต่เมื่อเขายอม เธอก็ยกแขนโอบรอบคอเขา แล้วจูบลงบนริมฝีปากบางของเขา

ริมฝีปากของเขานุ่มและเย็นเล็กน้อย สัมผัสที่แนบลงไปทำให้เธอรู้สึกดีเหลือเกิน และยังทำให้เธอนึกถึงเฉินจิ้นขึ้นมา

แม้เวลาจะผ่านไปสามปี แต่เฉินจิ้นคือผู้ชายคนแรกของเธอ เป็นคนที่ทำให้เธอรู้จักความรักระหว่างชายหญิง ภาพที่พวกเขาเคยใกล้ชิดกันยังคงชัดเจนอยู่ในความทรงจำ

ขนตายาวของเย่ฮวนเอ่อร์สั่นระริก เธอค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกจากปากของฟู่อวิ๋นเซิน แล้วถอยกลับมา