บทที่ 830

เย่ฮวนเอ่อร์ไม่อยากให้พ่อแม่เป็นห่วง จึงฝืนยิ้มแล้วพูดว่า “รู้แล้วค่ะ แม่”

“แบบนี้สิลูก ไปเถอะ ไปกินข้าวกัน”

ขณะนั้นเองก็มีคนเดินเข้ามา “น้องฮวนเอ่อร์”

เย่ฮวนเอ่อร์เงยหน้าขึ้น เห็นว่าเป็นหลี่หรง บุตรชายของตระกูลหลี่ที่สนิทกับตระกูลหลินมาตั้งแต่รุ่นพ่อแม่

หลี่หรงเป็นผู้ชายอ่อนโยน สุภาพ เขาทักทายอย่างเป็นมิตร “น้องฮวนเอ่อร์ ป้าหลิน บังเอิญจัง พวกคุณก็มาทานข้าวที่นี่เหรอครับ?”

เย่เหมยพยักหน้า “ใช่จ้ะ หลี่หรง มากับพ่อแม่เหรอ?”

หลี่หรงชี้ไปด้านหน้า “ป้าหลิน ผมมากับแม่ครับ แม่ผมอยู่ข้างหน้า”

เย่เหมยยิ้ม “ฮวนเอ่อร์ งั้นลูกอยู่คุยกับหลี่หรงก่อนนะ แม่ขอไปทักทายป้าหลี่แป๊บนึง”

เย่ฮวนเอ่อร์พยักหน้า “ค่ะ”

หลังจากเย่เหมยเดินไปแล้ว เย่ฮวนเอ่อร์ก็ยืนคุยกับหลี่หรง หลี่หรงมองเธอ “น้องฮวนเอ่อร์ เธอดูผอมลงนะ ช่วงนี้มีเรื่องอะไรให้คิดมากรึเปล่า?”

เย่ฮวนเอ่อร์ส่ายหน้า “ไม่มีค่ะ ฉันไม่ได้ผอมลงเลยนะคะ รู้สึกว่าน้ำหนักขึ้นด้วยซ้ำ”

หลี่หรงยิ้มละมุน “หากจะเปรียบทะเลสาบซีหูกับไซซี ไม่ว่าจะงามในแบบแต่งอ่อนหรือจัด ก็ล้วนเหมาะสมงดงามเสมอ”

เย่ฮวนเอ่อร์หัวเราะออกมาจริงๆ หลี่หรงเป็นคนที่เรียนดีที่สุดในกลุ่มเพื่อนๆ ตอนนี้ยังเป็นอาจารย์ที่อายุน้อยที่สุดในมหาวิทยาลัยไอวี่ลีก พูดจาก็ชอบอ้างบทกวีเสมอ

เย่ฮวนเอ่อร์ “ขอบคุณค่ะพี่หลี่หรง ที่ชมหนู”

พูดจบ เย่ฮวนเอ่อร์ก็เห็นชั้นหนังสือข้างๆ บนชั้นมีหนังสือเล่มหนึ่งวางอยู่ เป็นหนังสือที่หลี่หรงเขียนเอง

“พี่หลี่หรง นี่หนังสือที่พี่เขียนใช่ไหมคะ?”

หลี่หรงพยักหน้า “ใช่ครับ แต่เป็นหนังสือด้านโบราณคดี เธออาจจะไม่ค่อยสนใจ”

เย่ฮวนเอ่อร์ “งั้นขอลองหยิบมาอ่านดูก่อนนะคะ”

ว่าแล้วเธอก็เอื้อมมือไปหยิบ

แต่ชั้นวางค่อนข้างสูง เธอต้องเขย่งปลายเท้าขึ้น แต่ก็ยังหยิบไม่ถึง