บทที่ 835

เย่ฮวนเอ่อร์พูดเพียงสองคำ “ไม่เอา!”

ฟู่อวิ๋นเซินถึงกับหัวเราะทั้งโกรธทั้งขมขื่น เขาประคองใบหน้าเธอขึ้นมาแล้วจูบลงไป

ไม่นาน เขาก็รู้สึกได้ถึงหยดน้ำตาของเธอ เธอกำลังร้องไห้

ฟู่อวิ๋นเซินชะงักทันที ปล่อยเธอออก แล้วลุกขึ้นนั่ง

แม้ความเจ็บปวดจะจางลง แต่เย่ฮวนเอ่อร์ยังรู้สึกไม่สบายตัว เธอลุกขึ้น สะสางเสื้อผ้าที่ยุ่งเหยิง แม้สภาพของเธอจะไม่เรียบร้อย แต่เขากลับแทบไม่มีอะไรเสียหาย แค่ปลดเข็มขัดไว้เท่านั้น

เมื่อแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว เย่ฮวนเอ่อร์ก็ลุกลงจากเตียง ตั้งใจจะเดินออกไป

แต่ข้อมือของเธอกลับถูกคว้าไว้ ฟู่อวิ๋นเซินรั้งเธอไว้เงยหน้าขึ้นมองเธอ “ตอนนี้...ฉันดูน่ารังเกียจใช่ไหม?”

เย่ฮวนเอ่อร์ชะงักเล็กน้อย ตั้งใจจะพูดอะไรบางอย่าง

แต่ฟู่อวิ๋นเซินก็ปล่อยมือ “เข้าใจแล้ว เธอไปเถอะ”

เข้าใจอะไร?

แต่เย่ฮวนเอ่อร์ไม่อยากพูดอะไรกับเขาอีกแล้ว เธอเปิดประตูเดินออกไป

เธอยืนพิงผนังในทางเดิน สูดหายใจลึก เหตุการณ์ในความมืดเมื่อครู่ยังวุ่นวายเกินจะเรียบเรียง

ประตูห้องเปิดอีกครั้ง ฟู่อวิ๋นเซินเดินออกมา เขาสวมหน้ากากกลับเข้าไปอีกครั้ง กลับมาเป็นชายหนุ่มสง่างามเช่นเคย

เย่ฮวนเอ่อร์หันหลังแล้วรีบเดินหนี

ขณะนั้นมีผู้บริหารคนหนึ่งเดินเข้ามา “ประธานฟู่ ออกไปสูบบุหรู่หรือครับ หายไปตั้งนาน”

ฟู่อวิ๋นเซินมองตามแผ่นหลังของเย่ฮวนเอ่อร์ที่เดินจากไป แล้วตอบ “ออกมาสูบบุหรี่”

ผู้บริหารคนนั้นมองไปทางเย่ฮวนเอ่อร์ “เอ๊ะ นั่นคุณหนูเย่นี่ครับ”

ฟู่อวิ๋นเซินพยักหน้า “อืม”

“ว่าแต่ประธานฟู่ ตอนนี้คุณยังไม่แต่งงานเลยนะ ลูกสาวบ้านดีๆ อยากแต่งกับคุณตั้งเยอะ มีคนฝากผมมาถามว่า คุณชอบผู้หญิงแบบไหน?”

เย่ฮวนเอ่อร์ยังเดินไม่ไกลนัก ได้ยินคำถามนั้นพอดี

แล้วเสียงทุ้มต่ำของฟู่อวิ๋นเซินก็ดังขึ้นตามมา “ฉันชอบคุณหนูตระกูลผู้ดี”

เขาพูดว่าเขาชอบคุณหนูตระกูลผู้ดี

เมื่อก่อนก็เคยมีคนถามคำถามนี้กับเฉินจิ้น และตอนนั้นเฉินจิ้นก็ตอบแบบเดียวกันว่า ฉันชอบคุณหนูตระกูลผู้ดี

สามปีผ่านไป รสนิยมของเขาก็ยังไม่เปลี่ยน เขายังคงชอบผู้หญิงแบบนั้น