บทที่ 841

ฟู่อวิ๋นเซินชะงัก “หยวนหยวน!”

“พี่!”

เฉินหยวนหยวนรีบวิ่งเข้าไปหาเขาทันที

ฟู่อวิ๋นเซินยื่นมือออกไปโอบเฉินหยวนหยวนไว้ในอ้อมแขน

เฉินหยวนหยวนหลั่งน้ำตาออกมา เธอซุกหน้าอยู่ในอกของฟู่อวิ๋นเซิน พลางสะอื้นว่า “พี่ชาย เป็นพี่จริงๆ ใช่ไหม วันนั้นฉันก็จำพี่ได้แล้ว ทำไมพี่ถึงไม่ยอมรับฉันล่ะ”

วันนั้นฟู่อวิ๋นเซินแกล้งทำเป็นคนขับแท็กซี่ เธอจำเขาได้แล้ว แต่เขากลับบอกว่าไม่ใช่

ฟู่อวิ๋นเซินได้แต่กอดเธอแน่น เขาไม่รู้ว่าใบหน้าของเขาตอนนี้จะทำให้เฉินหยวนหยวนตกใจหรือเปล่า หลายครั้งเขาอยากให้ตัวเองในอดีตคงอยู่ในใจของเย่ฮวนเอ่อร์และเฉินหยวนหยวนตลอดไป เขาอยากให้พวกเธอไม่ต้องเห็นใบหน้าที่เสียโฉมของเขาในตอนนี้

“พี่ ตลอดสามปีที่ผ่านมาพี่หายไปไหนมา ทำไมถึงไม่กลับมา ฉันกับพี่ฮวนเอ่อร์คิดถึงพี่มากเลยนะ หรือว่าพี่ไม่คิดถึงพวกเราเลยสักนิด…”

เฉินหยวนหยวนร้องไห้จนพูดแทบไม่เป็นคำ

ฟู่อวิ๋นเซินกอดเธอไว้ “ไม่ใช่นะ หยวนหยวน พี่คิดถึงพวกเธอ พี่คิดถึงทุกวันเลย…”

พ่อแม่จากไปแล้ว บนโลกนี้เขาก็มีแค่เย่ฮวนเอ่อร์กับเฉินหยวนหยวน

คนหนึ่งคือผู้หญิงที่เขารัก

อีกคนคือน้องสาวแท้ๆ ของเขา

เป็นสองคนที่เขาไม่มีทางตัดขาดได้เลยแม้แต่นิด

หลินเจี๋ยยืนนิ่งราวกับโดนฟ้าผ่า สมองว่างเปล่าไปหมด เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าเฉินหยวนหยวนจะเป็นน้องสาวแท้ๆ ของฟู่อวิ๋นเซิน

จบกันแล้ว

เหมือนแม่น้ำสายใหญ่พัดพาเข้าวัดเจ้าพ่อมังกร คนในบ้านกลับจำกันไม่ได้

เสี่ยวอู่ดีใจมาก “พอแล้วหยวนหยวน วันนี้เป็นวันดีนะ พวกเธอสองพี่น้องได้เจอกันอีกครั้ง!”

ฟู่อวิ๋นเซินยื่นมือมาเช็ดน้ำตาให้เฉินหยวนหยวน “หยวนหยวนโตแล้ว ร้องไห้แล้วไม่สวยนะ”

เฉินหยวนหยวนหยุดร้องไห้ “พี่ชาย วันนี้ฉันเกือบจะไม่ได้เจอพี่แล้ว!”