บทที่ 847

คนงานชะงักกึก สีหน้าซีดเผือด “พวกคุณพูดถึงคุณชายจ้าว...จ้าวอี้เหรอ?”

บอดี้การ์ดชุดดำ “ใช่แล้ว คุณชายจ้าวเป็นคนสั่งให้เรามาเก็บแก แกไม่มีวันได้เห็นแสงอาทิตย์ของวันพรุ่งนี้แล้ว!”

คนงานตกใจกลัว “พวกคุณต้องเข้าใจผิดแน่ๆ จ้าวอี้ไม่มีทางคิดฆ่าฉัน! พวกคุณลองโทรไปถามเขาดูก่อนสิ ฉันไม่เชื่อว่าจ้าวอี้จะทำร้ายฉัน!”

บอดี้การ์ดชุดดำ “พูดมาก!”

“ฉันพูดจริงนะ พวกคุณโทรไปถามเขาก่อน! ฉันกับเขาร่วมมือกัน เขาลืมไปแล้วเหรอ?”

บอดี้การ์ดหัวเราะเย็น “คุณชายจ้าวไม่ได้ลืม เขาบอกว่าแกรู้อะไรเยอะเกินไป มีแค่ปากของคนตายเท่านั้นที่ปิดสนิทที่สุด คุณชายจ้าวยังบอกอีกว่า ตอนนี้ค่าของแกตอนตายมีมากกว่าตอนมีชีวิตอยู่!”

คนงาน “จ้าวอี้หมายความว่ายังไงกันแน่?”

“ยังไม่เข้าใจอีกเหรอ? แค่แกตาย เสียงของสังคมก็จะหันมาโจมตีหลินซื่อกรุ๊ปเต็มที่ หลินซื่อกรุ๊ปจะพังพินาศอย่างสิ้นเชิง คุณชายจ้าวบอกว่าแกมันก็แค่ชีวิตราคาถูก ใช้ชีวิตของแกเพื่อจัดการหลินซื่อกรุ๊ป แกตายก็มีค่า!”

พูดจบ บอดี้การ์ดก็ส่งสัญญาณทางสายตาให้พรรคพวกอีกสองคน “มัวแต่ยืนเซ่อกันอยู่ทำไม รีบส่งเขาไปให้พ้นเถอะ คุณชายจ้าวยังรอเรากลับไปรายงานอยู่!”

“ครับ!”

บอดี้การ์ดสองคนหยิบเชือกเส้นใหญ่ขึ้นมาแล้วคล้องเข้าที่คอของคนงานทันที ก่อนจะเริ่มออกแรง

คนงานคนนี้ถึงแม้จะเจ้าเล่ห์ แต่ตอนแรกก็ยังไม่ปักใจเชื่อว่าเป็นคนของจ้าวอี้ เขาคิดว่าจ้าวอี้ไม่น่าจะลงมือกับเขาจริงๆ

แต่พอเชือกรัดเข้าที่คอ ความรู้สึกแน่นหายใจไม่ออกก็ถาโถมเข้ามาในพริบตา เขาตกใจจนขวัญกระเจิง

เขารีบยกมือขึ้นพยายามแกะเชือกออก “ปล่อยฉัน! จ้าวอี้ ทำไมคุณทำกับฉันแบบนี้! เราตกลงกันไว้แล้วไม่ใช่เหรอ? คุณให้ฉันแกล้งตกจากที่สูงในไซต์งานเพื่อตบตาหลินซื่อกรุ๊ป ให้ลูกชายฉันหลายคนช่วยปั่นข่าว ฉันก็ทำตามหมด ตอนนี้หลินซื่อกรุ๊ปเต็มไปด้วยข่าวลบ นั่นไม่ใช่สิ่งที่คุณต้องการเหรอ? ฉันเชื่อฟังคุณทุกอย่าง แล้วทำไมยังจะฆ่าฉันอีกล่ะ? จ้าวอี้ ขอให้คุณตายตกแบบไม่มีความสุข!”