บทที่ 852

“ครับ ประธาน”

เฉินหยวนหยวน “ฉันนั่งเบาะหน้า พี่ชายกับพี่ฮวนเอ่อร์นั่งเบาะหลังนะ”

เฉินหยวนหยวนรีบขึ้นไปนั่งที่เบาะหน้าทันที เธอตั้งใจจะเว้นที่ด้านหลังให้พี่ชายกับพี่ฮวนเอ่อร์

เย่ฮวนเอ่อร์ก็แน่นอนว่ารู้เจตนาของเฉินหยวนหยวนดี ขณะนั้นฟู่อวิ๋นเซินเปิดประตูหลังอย่างสุภาพ “ขึ้นรถสิ”

เย่ฮวนเอ่อร์ขึ้นไปนั่งเบาะหลัง

ฟู่อวิ๋นเซินก็ตามขึ้นมานั่งข้างเธอทันที แล้วปิดประตูรถ

ไม่นาน รถหรูก็วิ่งออกไปอย่างราบรื่น เฉินหยวนหยวนถาม “พี่ พี่จะกลับบ้านหรือไปบริษัท?”

ฟู่อวิ๋นเซิน “ฉันกลับบริษัท พวกเธอกลับบ้านเหรอ?”

เฉินหยวนหยวนหันไปถามเย่ฮวนเอ่อร์ “พี่ฮวนเอ่อร์ เรากลับบ้านเลยไหม?”

เย่ฮวนเอ่อร์รู้สึกได้ถึงสายตาของฟู่อวิ๋นเซินที่จับจ้องมาที่ใบหน้าเธอ เธอรีบตอบว่า “อืม กลับบ้าน”

ทันใดนั้น คนขับรถที่เป็นเลขาก็เลี้ยวรถกะทันหัน ด้วยแรงเหวี่ยง เย่ฮวนเอ่อร์จึงโอนเอนไปด้านข้างทันที

ในจังหวะนั้นเอง แขนแข็งแรงข้างหนึ่งก็โอบเอวอันบอบบางของเธอไว้ อุ้มร่างนุ่มนิ่มของเธอไว้ในอ้อมแขน ฟู่อวิ๋นเซินโอบเธอเอาไว้

เย่ฮวนเอ่อร์เงยหน้าขึ้น ก็สบเข้ากับดวงตาอันลึกซึ้งของเขา หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นทันใด

รถกลับมาวิ่งได้อย่างมั่นคง เย่ฮวนเอ่อร์รีบขยับตัวกลับไปนั่งตรง

เมื่อร่างทั้งสองแยกจากกัน ความร้อนผ่าวที่ร่างกายเธอรู้สึกอยู่ก่อนหน้านั้นก็จางลงไปบ้าง

ขณะนั้นฟู่อวิ๋นเซินก็พูดขึ้นว่า “ผู้ช่วยหลี่ ฉันจำได้ว่านายบอกว่าจะไปซื้อของที่ซูเปอร์มาเก็ต”

ผู้ช่วยหลี่ชะงัก “ประธาน คุณอาจจำผิด ผม…”

ผู้ช่วยหลี่มองฟู่อวิ๋นเซินผ่านกระจกหลัง เห็นฟู่อวิ๋นเซินส่งสายตาเป็นเชิงบอกบางอย่าง

ผู้ช่วยหลี่ก็เข้าใจในทันที รีบเปลี่ยนคำพูด “อ้อ ผมนึกออกแล้วครับ ผมว่าจะไปซื้อของที่ซูเปอร์มาเก็ต ตรงนี้น่าจะมี เดี๋ยวผมจอดรถตรงนี้ รอผมแป๊บครับ ประธาน”