บทที่ 854

ฟู่อวิ๋นเซินไม่อยากจะหยุดเลยแม้แต่นิดเดียว ตอนนี้เขาอยากเธอมากจนแทบจะคลั่งอยู่แล้ว

เย่ฮวนเอ่อร์ไม่ให้ความร่วมมือเลย เพราะเธอเห็นว่าเฉินหยวนหยวนกับผู้ช่วยหลี่กำลังเดินข้ามถนนกลับมาแล้ว เธอผลักฟู่อวิ๋นเซินออกทันที แล้วรีบจัดท่านั่งให้เรียบร้อย

ขณะนั้นเอง “แกร๊ก” เสียงเปิดประตูดังขึ้น เฉินหยวนหยวนกับผู้ช่วยหลี่ก็ขึ้นมาบนรถ

เฉินหยวนหยวนส่งขวดน้ำให้เย่ฮวนเอ่อร์ “พี่ฮวนเอ่อร์ ดื่มน้ำหน่อย”

เย่ฮวนเอ่อร์เอื้อมมือไปรับ “ขอบใจ”

เฉินหยวนหยวนมองหน้าเย่ฮวนเอ่อร์ “พี่ฮวนเอ่อร์ ทำไมหน้าพี่แดงขนาดนี้ล่ะ?”

เย่ฮวนเอ่อร์ยกมือปิดหน้าทันที หน้าของเธอแดงร้อนจนแทบจะลุกเป็นไฟ

เธอพยายามกลบเกลื่อน “อาจจะเพราะอากาศร้อนมั้ง”

ผู้ช่วยหลี่สัมผัสได้ถึงบรรยากาศแปลกๆ นี้ เขามองไปที่เจ้านายผ่านกระจกมองหลัง เห็นฟู่อวิ๋นเซินใส่หน้ากากกลับไปเรียบร้อยแล้ว ผู้ช่วยหลี่พูดขึ้น “ประธานครับ ผมกลับมาเร็วไปรึเปล่า?”

ฟู่อวิ๋นเซินเลื่อนกระจกลง ให้ลมเย็นจากภายนอกช่วยดับความร้อนรุ่ม เขาส่งสายตาหนึ่งไปให้ผู้ช่วยหลี่ “นายคิดว่าไง?”

เข้าใจเองแล้วกัน!

ผู้ช่วยหลี่ครวญในใจเบาๆ เขารู้ทันทีว่าเขากลับมาเร็วเกินไปแน่ๆ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถหรูก็มาจอดที่หน้าคฤหาสน์ตระกูลหลิน เย่ฮวนเอ่อร์กับเฉินหยวนหยวนลงจากรถ เย่ฮวนเอ่อร์กล่าว “ประธานฟู่ ขอบคุณที่มาส่งฉันนะคะ ฉันกลับเข้าบ้านแล้ว”

เฉินหยวนหยวนโบกมือให้ฟู่อวิ๋นเซิน “พี่ บ๊ายบาย”

ฟู่อวิ๋นเซินมองเฉินหยวนหยวน “หยวนหยวน อยากย้ายมาอยู่กับพี่ไหม?”

เฉินหยวนหยวนปฏิเสธ “ไม่เอาหรอก ฉันอยากอยู่กับพี่ฮวนเอ่อร์ ฉันนอนกับพี่ฮวนเอ่อร์บ่อยจะตายไป”

ฟู่อวิ๋นเซินขมวดคิ้วเข้ม “พวกเธอนอนเตียงเดียวกัน?”

เฉินหยวนหยวนพยักหน้า “ใช่น่ะสิ”

เมื่อก่อนตอนแม่ของเฉินยังมีชีวิตอยู่ ในบ้านหลังเล็กอันอบอุ่นนั้น เย่ฮวนเอ่อร์ก็นอนเตียงเดียวกับเฉินหยวนหยวนมาตลอด

ตอนนี้กาลเวลาผ่านไป ความทรงจำในอดีตก็กลายเป็นความอบอุ่นในใจของทุกคน

ฟู่อวิ๋นเซิน “หยวนหยวน ตอนนี้เธอโตแล้ว ไม่ควรนอนเตียงเดียวกับพี่ฮวนเอ่อร์แล้วนะ”

“ทำไมล่ะ?” เฉินหยวนหยวนถามอย่างไม่เข้าใจ