บทที่ 866

“คุยเรื่องอะไรเหรอ?”

“ฉัน…ฉันแค่อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับใบหน้าของคุณ จ้าวอี้บอกว่าเขารู้ เขาบอกว่าถ้าฉันไปหา เขาจะบอกฉัน”

ฟู่อวิ๋นเซินชะงักไปเล็กน้อย เขาหันมามองเย่ฮวนเอ่อร์ “เธอไปเจอจ้าวอี้ เพราะอยากรู้เรื่องใบหน้าของฉันเหรอ?”

“ใช่สิ ไม่งั้นคุณคิดว่าเพราะอะไรล่ะ? ใครจะรู้ว่าจ้าวอี้มันจะเลวขนาดนั้น แถมยังโรคจิตอีก อยู่ๆ ก็ตัดสเต๊กมาป้อนฉัน เขาบอกให้ฉันกินก่อนแล้วถึงจะบอก แต่ฉันไม่ได้กินเลยนะ!”

เห็นแววตารังเกียจของเย่ฮวนเอ่อร์ที่มีต่อจ้าวอี้ ฟู่อวิ๋นเซินก็รู้สึกเหมือนหัวใจได้รับการปลอบโยน ที่แท้เป็นแบบนี้นี่เอง

แต่ว่า…

ฟู่อวิ๋นเซินมองหน้าเธอ “เธอไม่รู้จริงๆ เหรอว่าเกิดอะไรขึ้นกับหน้าของฉัน?”

เย่ฮวนเอ่อร์ส่ายหัว “ไม่รู้นี่ คุณถามแบบนี้บ่อยจัง ฉันควรรู้ด้วยเหรอว่าเกิดอะไรขึ้นกับหน้าคุณ?”

ฟู่อวิ๋นเซินเงียบไปครู่หนึ่ง ดูเหมือนว่าเมื่อสามปีก่อน เย่ฮวนเอ่อร์ไม่ได้มีส่วนร่วมในเรื่องนั้น งั้นคนที่ทำร้ายเขาก็คือจ้าวอี้แน่นอน!

“อวิ๋นเซิน หน้าเธอเกิดอะไรขึ้นกันแน่? บอกฉันได้ไหม?”

ฟู่อวิ๋นเซิน “เมื่อสามปีก่อน ฉันกับตำรวจร่วมกันจับพ่อค้ายาเสพติดรายใหญ่ ฉันได้รับบาดเจ็บสาหัส ฉันลากสังขารไปหาเธอ แต่ถูกคนจับตัวขึ้นรถ แล้วสาดน้ำกรดใส่หน้าฉัน ทำให้ฉันเสียโฉม จากนั้นก็ยังขับรถพาฉันตกหน้าผาลงไปทั้งคนทั้งรถ!”

อะไรนะ!?

เย่ฮวนเอ่อร์หายใจสะดุด ในแววตามีแต่ความตกตะลึง สามปีก่อน เขาเจอเรื่องแบบนั้นเหรอ?

โดนสาดน้ำกรด ยังตกหน้าผาอีก?

เย่ฮวนเอ่อร์ส่ายหน้าอย่างตกใจ “ขอโทษนะ ฉันไม่รู้เลยว่าคุณเจอเรื่องมากมายขนาดนี้”

ฟู่อวิ๋นเซิน “ไม่เป็นไร ทุกอย่างผ่านไปแล้ว”

เย่ฮวนเอ่อร์ยื่นมือมากอดเขา “ขอโทษนะ งั้นสามปีนี้คุณต้องลำบากมากแน่ๆ แต่ฉันกลับยังโกรธคุณ ตอนนั้นคุณต้องเจ็บมากแน่เลยใช่ไหม?”

เย่ฮวนเอ่อร์ซบเขาอย่างอ่อนโยน เต็มไปด้วยความห่วงใย