บทที่ 884

เพราะในตอนนั้น ฟู่อวิ๋นเซินก็ไม่ใช่ของเธออีกต่อไปแล้ว

เขาคงไม่อยากเห็นหน้าเธออีกแล้วด้วยซ้ำ

“หวานหว่าน ฉันรู้ว่าเธอยุ่งมาก งั้นเธอไปทำงานต่อเถอะ”

“อืม ได้เลย”

ทั้งสองวางสาย เย่ฮวนเอ่อร์ค่อยๆ รู้สึกโล่งใจเล็กน้อย สิ่งที่เธอหวังที่สุดในตอนนี้ก็คือขอให้ฟู่อวิ๋นเซินหายดีโดยเร็ว

ทันใดนั้น เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

เย่ฮวนเอ่อร์กดรับสาย เสียงของผู้ช่วยหลี่ดังเข้ามา “สวัสดีครับคุณเย่ ผมคือผู้ช่วยของประธานฟู่ครับ ผู้ช่วยหลี่”

“ผู้ช่วยหลี่ โทรมาหาฉันทำไมเหรอ?”

“คุณเย่ คุณรีบมาที่โรงพยาบาลเถอะครับ ประธานฟู่เข้าโรงพยาบาลแล้ว!”

อะไรนะ?

เย่ฮวนเอ่อร์เด้งตัวลุกขึ้นมานั่งทันที กำโทรศัพท์ไว้แน่น ถามด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก “เขาเข้าโรงพยาบาลได้ยังไง? เขาเป็นอะไร?”

“คุณเย่ เมื่อคืนประธานฟู่ตากฝนทั้งคืน แถมยังโกรธจัดจนสะสมในอก สุดท้ายก็เป็นลมหมดสติ ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาลครับ!”

แท้จริงแล้ว เมื่อคืนนี้เขาไม่ได้จากไป แต่เป็นลมล้มอยู่ที่นั่น

ตอนนี้เขาอยู่ในโรงพยาบาล

หัวใจของเย่ฮวนเอ่อร์เหมือนถูกบีบรัดแน่น

“คุณเย่ คุณรีบมาโรงพยาบาลเถอะครับ ไปดูประธานสักหน่อย”

จะไปหาเขาเหรอ?

เมื่อคืนพวกเขาเพิ่งเลิกกัน การผลักเขาออกไปอย่างเด็ดขาดเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเขาแล้ว

ความลังเลไม่เด็ดขาดจะยิ่งฉุดรั้งเขาเอาไว้

“ไม่ค่ะ ฉันจะไม่ไป ตอนนี้เขาอยู่ในโรงพยาบาล ต้องมีหมอดูแลอยู่แล้ว”

“คุณเย่ คุณจะไม่มาจริงๆ เหรอครับ? ตอนที่ประธานยังไม่รู้สึกตัว เขาเรียกหาคุณตลอดเลยนะครับ เขาคิดถึงคุณมาก”

เขาเรียกชื่อเธอเหรอ?

ดวงตาของเย่ฮวนเอ่อร์พลันชุ่มน้ำ คนโง่คนนี้ เธอควรจะทำยังไงกับเขาดี?