บทที่ 886

ฟู่อวิ๋นเซินตะโกนเรียกเธอจากด้านหลัง

แต่เย่ฮวนเอ่อร์ไม่หันกลับไป

ไม่นาน ฟู่อวิ๋นเซินก็มืดแปดด้านอีกครั้ง แล้วล้มลงไปกับพื้น

“โครม!” เสียงร่างของฟู่อวิ๋นเซินล้มกระแทกพื้นดังสนั่น

เย่ฮวนเอ่อร์ได้ยินเสียง รีบหันกลับไปทันที ดวงตาหดแคบลง “ฟู่อวิ๋นเซิน!”

เย่ฮวนเอ่อร์กำลังจะวิ่งเข้าไปหาเขา แต่ในตอนนั้นเอง ร่างที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้น เป็นหลินเจี๋ย

หลินเจี๋ยรีบวิ่งไปถึงข้างตัวฟู่อวิ๋นเซิน “อวิ๋นเซิน? อวิ๋นเซิน!”

ฝีเท้าของเย่ฮวนเอ่อร์หยุดชะงักทันที เธอนึกถึงข้อตกลงระหว่างตนกับหลินเจี๋ย

เธอต้องแยกทางจากฟู่อวิ๋นเซิน แล้วหลินเจี๋ยจะมอบดอกบัวหิมะจากภูเขาเทียนซานให้

“ประธาน!” ผู้ช่วยหลี่ก็รีบรุดเข้ามาเช่นกัน “คุณหมอ! รีบมาเร็ว!”

ผู้ช่วยหลี่และหมอรีบเข้ามาอย่างลนลาน แล้วช่วยกันหามฟู่อวิ๋นเซินที่หมดสติกลับเข้าไปในห้องพัก

หลินเจี๋ยเดินมาหาเย่ฮวนเอ่อร์ “คุณหนูใหญ่เย่ สวัสดี ฉันรอฟังข่าวดีจากคุณมานานแล้ว คุณเลิกกับอวิ๋นเซินแล้วใช่ไหม?”

เย่ฮวนเอ่อร์พยักหน้า “เลิกแล้ว”

หลินเจี๋ยพยักหน้าด้วยความพอใจ “งั้นก็ดี”

“คุณสามารถมอบดอกบัวหิมะจากภูเขาเทียนซานได้หรือยัง?”

“แน่นอน ฉันจะมอบมันให้กับอวิ๋นเซิน เพราะฉะนั้นคุณหนูใหญ่เย่ คุณสามารถไปได้แล้ว ต่อจากนี้ เรื่องของอวิ๋นเซินจะไม่เกี่ยวข้องกับคุณอีก”

หลินเจี๋ยไล่เย่ฮวนเอ่อร์ให้ออกจากตรงนั้น

เย่ฮวนเอ่อร์ “คุณจะรักเขาให้ดีใช่ไหม?”

หลินเจี๋ยพยักหน้า “แน่นอนค่ะ คุณหนูใหญ่เย่ เชิญเถอะ ครั้งหน้าเมื่อคุณได้พบอวิ๋นเซินอีกครั้ง เขาจะดีขึ้นทุกอย่าง และแน่นอน คุณกับเขาก็จบกันจริงๆ แล้ว”

ฟู่อวิ๋นเซินจะหายดี