บทที่ 90

หวังกังออกแรงกระชาก “แควก!” เสียงเนื้อผ้าขาดดังขึ้น คอเสื้อของฉือหว่านถูกฉีกออกเผยให้เห็นผิวกายขาวเนียนส่วนใหญ่ที่ปรากฏต่ออากาศเย็น

ฉือหว่านถูกดึงกลับไปสู่ความทรงจำเมื่อหลายปีก่อน ตอนนั้นก็อยู่ในถ้ำแบบนี้ เธอถูกหวังกังกดอยู่ใต้ร่าง กลิ่นสกปรกจากตัวเขาอบอวลมา ความสิ้นหวังและความหวาดกลัวซัดเข้ามาราวกับคลื่นลูกใหญ่ เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะตาย

เด็กหญิงฉือหว่านในวันนั้นกำลังจะตายจริงๆ

เธอคิดถึงพี่ชายของเธอ ทำไมพี่ชายถึงไม่มาช่วยเธอ?

ร่างของเธอหนักอึ้งขึ้น หวังกังทาบทับลงมาแล้ว เธอหลับตาลง และพบว่าหลายปีผ่านไป เมื่อเธอต้องเผชิญชะตากรรมแบบเดิม เธอกลับคิดถึง ฮั่วซือหาน

เธอเติบโตขึ้นแล้ว… แต่ก็เหมือนจะไม่โตเลย เธอยังคงหวังว่าฮั่วซือหานจะมาช่วยเธอ

แต่เธอก็รู้ดี… เขาจะไม่มีวันมา

ฉือหว่านเอื้อมมือไปที่เอวของตัวเอง…

แต่ในวินาทีถัดมา มีเท้าข้างหนึ่งถีบกระแทกเข้าใส่! แรงกดทับบนร่างของเธอหายไปทันที หวังกังที่ยังอยู่บนตัวเธอเมื่อครู่ ถูกเตะจนกระเด็นไป

"โครม!" เสียงกระแทกหนักดังลั่น หวังกังลอยไปชนเข้ากับผนังถ้ำเต็มแรง ก่อนจะกระอักเลือดออกมา

ฉือหว่านชะงัก ดวงตาเบิกกว้าง เธอเงยหน้าขึ้นอย่างกะทันหัน และภาพของใบหน้าหล่อเหลา สูงศักดิ์ ก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าเธอ

เป็นฮั่วซือหาน!

ฮั่วซือหานมาจริงๆ!

ภาพชายที่เธอเพิ่งนึกถึงในหัวเมื่อครู่ ตอนนี้กลับปรากฏอยู่ตรงหน้าเธอจริงๆ ทำให้เธอรู้สึกสับสนและไม่อยากเชื่อ

ฮั่วซือหานสวมโค้ตสีดำสนิท ท่าทางเยือกเย็นสง่างาม ไหล่กว้างของเขาเปียกชื้นจากน้ำค้างเย็นและฝุ่นจากการเดินทาง เขาราวกับราชันแห่งนรกที่เพิ่งเสด็จลงมาจากฟากฟ้า ทำให้ผู้คนหวาดหวั่น

เขามาที่นี่ได้อย่างไร!?

ฮั่วซือหานมองฉือหว่านจากที่สูง เธอมีดวงตาใสราวน้ำ เศร้าสร้อยและแดงช้ำ ทำให้คนเห็นแล้วอดสงสารไม่ได้

เธอมองเขาด้วยความสับสน ราวกับไม่เคยคาดคิดเลยว่าเขาจะมาช่วยเธอ