บทที่ 95

เธอเรียกเขาอยู่เรื่อยๆ

เสียงหวานไพเราะของเธอ ดึงดูดจนชายหนุ่มข้างห้องถึงกับหันกลับไปมองอีกครั้ง

เสียงที่ทำให้คนต้องเหลียวหลังซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ฮั่วซือหานทำได้เพียง กลับเข้าไปในห้องด้วยสีหน้ามืดดำ ฉือหว่านขึ้นเตียงแล้ว ฮั่วซือหานมองเธออย่างไม่พอใจ "เธอเรียกอะไรนักหนา เรียกหาผีหรือไง?"

ฉือหว่าน “……” เธอหวังดีแท้ๆ!

"ฉันไปอาบน้ำเย็นก่อน" ฮั่วซือหานเดินเข้าห้องน้ำ เปิดฝักบัวราดน้ำเย็นใส่ตัวเอง

ไม่กี่นาทีต่อมา เขาออกมาแล้วขึ้นเตียง

ทั้งสองคนนอนเงียบๆ ไม่มีใครพูดอะไร เสียงจากห้องข้างๆ ยังคงเล็ดลอดมา เสียงหัวเราะหยอกล้อกันของชายหญิง แม้จะพยายามกดเสียงให้เบาลงแล้ว แต่พวกเขาก็ยังได้ยินชัดเจน

ฮั่วซือหานคิดว่า เขาควรจะไปอาบน้ำเย็นอีกครั้ง เขาตัดสินใจจะเปิดผ้าห่มลุกออกไป

แต่ในจังหวะนั้นเอง ฉือหว่านขยับตัว เดิมที เธอนอนอยู่ริมเตียง ห่างจากเขามาก แต่ตอนนี้ เธอกลับขยับเข้ามาใกล้ ร่างกายอ่อนนุ่มของเธอแนบเข้ามาหาเขา

กลิ่นหอมอ่อนๆ ปะทะเข้ากับจมูกของเขา

ฮั่วซือหานชะงักไปครู่หนึ่ง ผู้ใหญ่ทั้งคู่ อยู่ในบรรยากาศแบบนี้ เธอเข้ามาแนบชิดแบบนี้ มันชัดเจนมาก ว่าเธอหมายถึงอะไร

ฮั่วซือหานก้มลงมองเธอ เสียงของเขาแหบต่ำ "ทำอะไร?"

ฉือหว่านจ้องเขาด้วยดวงตากลมโตเปล่งประกาย "คุณว่าไงล่ะ?"

ลูกกระเดือกของฮั่วซือหานขยับขึ้นลง แต่ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์สั่นขึ้น

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เป็นสายจากฉือเจียว

ฮั่วซือหานกดรับสาย เสียงฉือเจียวดังแหวขึ้นมาทันที "ซือหาน! ทำไมคุณไม่ตอบแชทฉันเลย!?"

เมื่อครู่ฉือเจียวส่งรูปวัยเด็กของตัวเองให้เขา แต่เขาลืมตอบกลับ

"ฉันยุ่งอยู่…"

เสียงทุ้มต่ำของเขา หยุดลงกะทันหัน เพราะฉือหว่าน เธอคลานขึ้นมาบนตัวเขาแล้ว กดริมฝีปากแดงระเรื่อของเธอลงบนลูกกระเดือกของเขา…