บทที่ 1

บริเวณครึ่งทางของภูเขาลั่วเซี่ย ภายในกอพุ่มไม้ที่เต็มไปด้วยวัชพืช เสียงลนลานหวาดกลัวของหญิงสาวดังแว่วมา "ไม่ใช่ว่าหาผู้ชายอยู่หรอกเหรอ ใครบอกพวกเจ้าว่าข้าจะหาไม่ได้ ?"

ลมหายใจของนางสั่นไหวเล็กน้อย วัชพืชที่ขึ้นสูงถึงครึ่งเอวที่อยู่ล้อมรอบก็สั่นไหวเพราะการเคลื่อนไหวของนาง

ชายที่ถูกนางกดไว้อยู่ที่พื้นใต้ลำตัว มีใบหน้าที่เย็นยะเยือก สายตาแฝงไปด้วยเจตนาฆ่าที่รุนแรง

สาวคนนั้นเมื่อเห็นเช่นนี้ ก็ยื่นมือออกไปจับที่คางของชายคนนั้นพร้อมกับยิ้มอย่างสบายใจ

"จี้หมิง ข้าเป็นหญิงสาวบริสุทธิ์งามสะพรั่งที่ให้เจ้าได้ทุกอย่าง แล้วทำไมเจ้ายังมีท่าทีเช่นนี้อยู่ ? หรือว่าข้ายังไม่ได้ทำให้เจ้าพอใจใช่รึไม่ ? งั้นเจ้าก็ต้องรับผิดชอบข้าแล้วล่ะ"

จริง ๆ เมื่อพูดถึงเรื่องความสวย ก็คงจะไม่คู่ควรกับหญิงคนนี้ได้จริง ๆ ใบหน้าด้านซ้ายที่มีปานดำซึ่งกินพื้นที่ไปเกือบหนึ่งในสามของใบหน้า รูปลักษณ์ใบหน้าที่ไม่โดดเด่น ผนวกกับการทำนามานานแรมปี ใบหน้านั้นเรียกได้ว่าเวทนาเกินกว่าที่จะทนดูได้

ในทางกลับกันกับชายที่ถูกกดอยู่ด้านล่าง กลับมีคิ้วดกเข้มและดวงตาที่กลมโต ผิวพรรณสีรวงข้าวสุขภาพดี รูปลักษณ์สมส่วนหล่อเหลาและแข็งแกร่ง

ในเวลานี้สายตาของชายผู้นั้นแฝงไปด้วยความอาฆาตที่จับจ้องไปยังบางอย่างที่อยู่ด้านหลังของซูจ้าวตี้ ราวกับว่ามีช่วงพริบตาหนึ่งที่ต้องการอยากจะเตือนนาง แต่เพียงต่อมาดวงตาของเขาก็กลับมาสงบนิ่งอีกครั้ง เขาเพียงแต่เฝ้าดูงูหลามอย่างเงียบ ๆ ที่ลุกขึ้นมาเหมือนกับคนกัดไปที่คอของหญิงคนนั้น หลังจากนั้นครู่หนึ่ง ร่างทั้งตัวของนางก็ล้มทับลงบนตัวของชายผู้นั้น

จี้หมิงถอนหายใจออกมา จากนั้นใช้แรงผลักร่างของหญิงคนนั้นออกไป เขารั้งพยุงต้นไม้เพื่อยืนขึ้น จัดแจงเสื้อผ้าของเขาเอง จากนั้นก็ก้มลงหยิบดาบผ่าฟืนและคันธนู เมื่อมองหันไปยังร่างที่เสื้อผ้ายับเยินนอนแผ่อยู่ที่พื้น ดูเหมือนว่าหญิงนางนั้นไร้ซึ่งลมหายใจไปแล้ว สายตาของเขาก็มีประกายเย็นชาอาฆาตขึ้นมาพร้อมกับกระชับดาบผ่าฟืนในมือเขาจนแน่น ต่อมาเขาก็ผ่อนมือที่กำแน่นนั้นลง พร้อมกับเดินโซเซไปยังข้าง ๆ พร้อมกับสะบัดมือคลุมผ้าเนื้อหยาบที่หญิงคนนั้นโยนทิ้งไว้ข้าง ๆ เมื่อสักครู่ไปอย่างลวก ๆ เพียงผ้าปกคลุมลงบนตัวนาง ก็ปลีกตัวจากไปในทันที

ณ ตอนพลบค่ำ สุนัขป่าตัวหนึ่งปรากฏตัวขึ้นข้างศพของหญิงสาวที่เริ่มจะเย็นแล้ว มันดมกลิ่นศพนั้นสองสามครั้ง และเอียงศีรษะไปมาอย่างรังเกลียด จากนั้นก็เดินวนไปรอบ ๆ ศพนั้นอยู่หลายรอบ ราวกับกำลังมองหาตำแหน่งที่เหมาะสมที่จะฝังเขี้ยวลงไป

ขณะสุนัขป่าเข้ามาใกล้ซูลั่วหลี ในที่สุดซูลั่วหลีก็เข้าใจสถานการณ์ตอนนี้ของนาง นางกลับมาเกิดใหม่อย่างไม่คาดคิด

เดิมทีนางเป็นบุตรสาวแห่งจวนขุนนางอันหนิงในเมืองหลวงจิงตู จวิ้นจู่หลิวหลี（จวิ้นจู่ หมายถึง ตำแหน่งองค์หญิงหรือท่านหญิง）ที่องค์จักรพรรดิได้พระราชทานบรรดาศักดิ์เอง และยังเป็นพระขนิษฐาของฮองเฮาองค์ปัจจุบัน โดยเมื่อพระชนมายุเพียงแค่ 16 พรรษา ซึ่งทรงมีพระปรีชาสามารถโดดเด่นมากที่สุดในเมืองหลวง