ตอนที่2 รักที่พังทะลาย2

วิลล่าหรูนอกเมือง

จวิ๋นมู่ จอดรถอยู่ถนนหน้าบ้าน เพราะเธอยังไม่อยากให้คนรัก เห็นน้องชายที่มาพร้อมเธอ หลีเสวียนเคยปรากฏตัวต่อสื่อหลายแห่ง ในฐานะบุตรชายคนเล็กสกุลหลี ส่วนเธอนั้นจะมีตัวแทนไปจัดการทุกอย่างแทน ชีวิตของเธอจึงเป็นเพียงเงาในจอ

“พวกเธอรอฉันแปปนะ”

หญิงสาวหันไปบอกเพื่อนกับน้องชาย ก่อนที่เธอจะลงจากรถไป จวิ๋นมู่มองไปที่รถของบอดี้การด์ของน้องชาย ก่อนจะส่ายหน้าน้อยๆ กับความเป็นลูกคนเล็ก ที่ทุกคนต้องประคบประหงม หญิงสาวเดินเข้าไปในบ้าน ตั้งใจจะทำให้คนรักแปลกใจ และคืนนี้เธอคงต้องหาข้ออ้างกลับไปนอนบ้านสักคืน

“แกก็รู้ว่าตอนนี้ตัวเองกำลังจะรุ่งโรจน์ จะยอมให้ผู้หญิงจนๆ นั่นมาเป็นตัวถ่วงเหรอ”

นิ้วที่กำลังจะวางลงบนแป้นสแกน ชะงักค้างไปในทันที เมื่อคำพูดที่ดังออกมาให้ได้ยิน มันเหมือนกับสายฟ้าที่ฝ่าลงมากลางใจของเธอ แม่ของคนรักคิดกับเธอแบบนี้จริงๆ เหรอ แล้วทำไมต่อหน้าถึงเอ็นดูเธอนักล่ะ

“ผม...ไม่เคยคิดที่จะเก็บ คนอย่างจวิ๋นมู่ไว้ให้รกตาหรอกครับ ตอนนี้ทั้งเงินและชื่อเสียงผมมีครบแล้ว จวิ๋นมู่ก็หมดประโยชน์ แต่ก่อนเพราะเธอรู้จักคนในกองถ่าย ผมต้องหม้เธอช่วยแนะนำ ตอนนี้ไม่มีเธอผมก็ไม่เดือดร้อนแล้ว”

ติ๊ด!! เสียงปลดล็อกประตู ทำให้ทุกสายตาหันไปทันที จวิ่นมู่เดินเข้ามาหยุดอยู่ต่อหน้าของคนรักและครอบครัว หญิงสาวแสร้งทำเหมือนเมื่อครู่ เธอไม่ได้ยินอะไร ใบหน้าของเธอยังยิ้มแย้ม เหมือนกับปกติเช่นในทุกๆ วัน

“ฉันมาเอาของค่ะ คืนนี้จะกลับไปนอนที่บ้านพ่อกับแม่”

หญิงสาวข่มเสียงไม่ให้สั่น และกลั้นน้ำตาเอาไว้อย่างสุดความสามารถ มันจริงเหมือนที่พ่อแม่เธอพูดไม่มีผิด ถ้าวันไหนเขาปีนขึ้นที่สูงได้ เขาจะไม่เหลียวมองคนที่เป็นบันได นี่สินะ! ที่เสี่ยวถง อึกอักไม่อยากให้เธอเปิดเผยฐานะตัวเอง

“หล่อนจะกลับไปนานแค่ไหนก็ได้นะ”

แม่ของชายหนุ่มพูดขึ้น พร้อมแสดงสีหน้าใส่เธออย่างไม่ปิดบัง เหอะ! หรือความช่วยเหลือที่เธอขอให้พี่ชายช่วย มันมาถึงเขาแล้ว เขาถึงได้เปลี่ยนไปขนาดนี้ การลงทุนในหนังเรื่องใหม่ของเขา เป็นเงินจากสกุลหลี พี่ชายของเธอยอมออกหน้าช่วย เพราะเห็นแก่คำขอร้องของเธอ แต่ไม่คิดว่าสุดท้ายเขาจะเขี่ยเธอทิ้ง หลังจากได้เป็นพระเอกในหนังฟอร์มยักษ์

“ค่ะ”

คำตอบรับสั้นๆ ของหญิงสาว ทำให้ชายหนุ่มเริ่มที่จะมองเธออย่างจริงจังอีกครั้ง นี่มันชัดเจนว่าเมื่อครู่ จวิ๋นมู่ได้ยินทุกอย่างหมดแล้ว

“ขอตัวนะคะ”

หญิงสาวหันสบตากับคนรัก ไม่มีเคยความรักหวานชื่น ที่เคยเห็นในทุกๆ วัน เธอเป็นแค่สะพานที่เขาสละทิ้งแบบไม่เสียดายเลย

“ผมคิดเราต้องคุยกันหน่อย”

ชายหนุ่มคว้าข้อมือหญิงสาวเอาไว้ ก่อนจะใช้สายตากดดัน เพื่อให้เธอยอมอยู่ใต้อาณัติ

“ฉันรีบค่ะ กลัวจะถึงบ้านดึก ขอตัวนะคะ”

เป็นความห่างเหินที่ชัดเจนมาก ทั้งคำพูดและสายตา หญิงสาวใช้มืออีกข้าง มาดันมือของคนรักออก จากข้อมือของตัวเอง แล้วเดินเลยขึ้นบันไดไป เธอเสียใจมากนะ แต่เธอไม่ใช่คนต้องจมกับเรื่องไหนนานๆ เพราะครอบครัวของเธอเป็นนักธุรกิจ ไม่มีเวลาให้อิดออดกับเรื่องไหนนาน นี่เป็นสิ่งที่เธอเรียนรู้และถูกสอนมาตั้งแต่จำความได้

“แกต้องรีบจัดการ อย่าปล่อยหล่อนเอาไว้ทำลายอนาคตแกนะ ซือเส่า”

คุณนายซือ บอกลูกชายด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความวิตก เธอได้มีหน้าตาในสังคมชั้นสูงแล้ว เธอไม่อยากที่จะกลับไปอยู่ในสภาพอดอยากแบบเดิม