บทนำ

คุณหนูกับลุงยาม

นวนิยายสำหรับผู้ใหญ่เท่านั้น

ผู้เขียน A L E J A N D R O / กาสะลอง

ไม่อนุญาตให้สแกนหนังสือ

หรือคัดลอกเนื้อหาส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือ

เว้นแต่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของหนังสือเท่านั้น

คุณหนูกับลุงยาม

รถเบนซ์สีทองคันหรูแล่นผ่านประตูอัลลอยด์สีทองอร่ามเข้ามาภายในอาณาบริเวณของคฤหาสน์หลังใหญ่ เข้าไปจอดนิ่งในโรงจอดรถอยู่พักใหญ่ๆ ทว่าคนที่นั่งอยู่ในตำแหน่งคนขับก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะก้าวออกมาจากรถ สร้างความสงสัยให้กับ ‘ไมค์’ ยามตัวใหญ่วัยกลางคน อายุเกือบสี่สิบปีที่ทำหน้าที่ดูแลรักษาความปลอดภัยให้คฤหาสน์หลังนี้มานาน

ด้วยความเป็นห่วงคนในรถที่ยังไม่ยอมออกมา ทั้งที่รถจอดนานแล้ว ไมค์ตัดสินใจเดินเข้ามาเคาะกระจกเรียก ฟิล์มดำทำให้ยากจะมองเห็นว่าเกิดอะไรขึ้นภายในรถ กระทั่งประตูรถเปิดออกมา ได้ยินเสียงด่าทอกันลั่นทางโทรศัพท์

“ไอ้ผู้ชายเฮงซวย… ฮือๆ จากนี้เราเลิกกัน ฉันขยะแขยงผู้ชายมักมากเฮงซวยอย่างนายเต็มทน… พอกันที ชาติหน้าชาติไหนอย่าได้เจอะเจอกันอีกเลย”

คุณหนู ‘เอมมี่’ กดตัดสายแล้วซบหน้าลงบนพวงมาลัย ร้องไห้สะอึกสะอื้น เมื่อครู่หล่อนเพิ่งทะเลาะกับแฟนหนุ่มถึงขั้นบอกเลิก เสียงร้องไห้ฟูมฟายทำเอาคนตัวใหญ่ที่ยืนอยู่ข้างรถรู้สึกสงสารคุณหนูจับใจ

“อย่าเสียใจไปเลยครับคุณหนู”

ลุงไมค์ปลอบ หญิงสาวเปิดประตูรถ พอเห็นลุงไมค์สองมือก็โผออกมากอดทั้งที่ยังนั่งอยู่ในรถ ซบหน้าสะอึกสะอื้นกับท้องของลุงไมค์ แกเอามือลูบศีรษะของเอมมี่ กล่าวให้กำลังใจเหมือนผู้ใหญ่ปลอบเด็ก

“อย่าร้องไห้เสียใจไปเลยครับ คงจะมีผู้ชายโง่ในโลกนี้เท่านั้นแหละครับที่บอกเลิกคุณหนู”

“ฮือๆ… ”

คำพูดของลุงยาม ทำให้คุณหนูยิ่งสะอึกสะอื้นเสียใจ สองมือโอบกอดเอวลุงไมค์แน่น ร้องไห้จนน้ำตาเปียกเสื้อสีฟ้าซึ่งเป็นยูนิฟอร์มของยาม

“เข้าบ้านเถอะครับคุณหนู”

ลุงยามเอื้อมมือมาโอบไหล่ ที่กล้าแตะเนื้อต้องตัวเอมมี่ก็เพราะว่าไมค์เคยเห็นหล่อนมาตั้งแต่เอมมี่อายุสิบขวบ ตอนนี้หล่อนยี่สิบกว่า เติบโตเป็นสาวสะพรั่ง ใบหน้าสะสวย ทรวดทรงเซ็กซี่สะดุดตาจนลุงยามกล้าพูดว่าคงมีแต่ผู้ชายโง่ๆ บนโลกใบนี้เท่านั้นที่กล้าบอกเลิกกับคุณหนูที่สวยและรวยมาก

“เข้าบ้านนะครับ… คุณหนูของผม”