ตอนที่ 3

ซาร่าห์ช่วยบรรยายรูปพรรณสัณฐานของชายที่กำลังจะมาเป็นสามีในอนาคตของโมนาร์

“อ๋อ… จำได้แล้วค่ะ ผู้ชายคนที่ขอหนูเต้นรำ”

โมนาร์นึกย้อนกลับไปถึงเหตุการณ์ในค่ำคืนหนึ่งเมื่อสามปีก่อน

คูเปอร์ที่ถูกกล่าวถึงคือผู้ชายสูงวัยตัวอ้วน ผิวดำคล้ำ หัวล้านเหม่งที่เข้ามาขอหล่อนเต้นรำในงานวันเกิดมาดามโรสซี่ผู้เป็นยาย

ภาพของการกินที่สุดแสนจะมูมมาม ท่าทางราวกับเจ้าหมูสกปรกและแววตาที่จ้องมองหล่อนอย่างกระหายราคะในค่ำคืนนั้น โมนาร์ไม่เคยลืม ยังจดจำได้มาจนถึงทุกวันนี้

“จากนี้ไป… หนูต้องเตรียมตัวเพื่อไปเป็นภรรยาของคูเปอร์ แม้จะแก่แต่เขาเป็นผู้ชายที่ร่ำรวยมาก คนนี้แหละคือเจ้าของเหมืองแร่ทองคำ… ”

ซาร่าห์บรรยายสรรพคุณของคูเปอร์…

เขาเป็นพ่อม่ายเมียตายที่ครองตัวโสดมานานหลายปีแล้ว พอได้เจอโมนาร์ครั้งแรกก็ถูกใจ รีบมาแอบจับจองไว้ตั้งแต่เมื่อสามปีก่อน

รอจนกระทั่งหญิงสาวเรียนจบวิชาการเรือนก็เลยมาทวงสัญญา จัดการสู่ขอตามที่ได้ตกลงกันไว้กับผู้ใหญ่

“แม่คิดว่าหนูคงไม่ขัดข้องนะจ๊ะ… ”

“ค่ะแม่… ”

โมนาร์ตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ไม่อาจปฏิเสธเมื่ออยู่ต่อหน้าซาร่าห์ผู้เป็นมารดา

ทว่าเมื่อกลับเข้ามาที่ห้องของตัวเอง…

หล่อนถึงกับทิ้งร่างลงบนที่นอน แนบหน้าซบกับหมอน สะอื้นไห้กับความรู้สึกที่อัดอั้นอยู่ภายใน

“ไอ้หมูสกปรก… นี่ฉันจะต้องไปเป็นเมียแกจริงๆ หรือ… ”

โมนาร์ร้องไห้…

ปล่อยให้หยาดน้ำตาใสๆ ไหลรินออกจากหางตา หยดลงบนหมอนสีขาวแล้วซึมวาบเป็นวงชุ่มอยู่กับหมอน ในวันที่รู้ว่าอีกไม่กี่วันหล่อนจะต้องไปเป็นภรรยาของคูเปอร์ ชายแก่อ้วนฉุอายุรุ่นราวคราวปู่

อีกสัปดาห์ต่อมา

ตอนสาย มาดามโรสซี่เรียกโมนาร์ให้มาพบที่ห้องของหล่อน

“สวัสดีค่ะคุณยาย… ”

โมนาร์กล่าวเมื่อเข้ามาถึงห้องรับแขกที่แลเห็นสตรีผู้เป็นนายใหญ่ของคฤหาสน์ กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ราคาแพง

ภายในห้องรับแขกตกแต่งไว้อย่างหรูหรา หอมอบอวลไปด้วยกลิ่นของชากุหลาบราคาแพงกรุ่นกำจายออกมาจากแก้วพอร์ซเลนสีขาว วางอยู่บนโต๊ะหินอ่อนข้างๆ มาดามเจ้าของคฤหาสน์ที่ยังดูสาวกว่าวัยที่แท้จริงแม้อายุจะมากแล้วก็ตาม

“ยัยหนู… นั่งลงสิ ยายมีเรื่องจะคุยด้วย”

“ค่ะคุณยาย… ”

“เหลือเวลาอีกเพียงแค่เจ็ดวันก่อนเข้าพิธีวิวาห์กับคูเปอร์ และตลอดเจ็ดวันนี้หนูจะต้องฝึกวิชา ‘กามสูตรสู่สม’ อย่างจริงจัง… ”

มาดามโรสซี่บอกธุระสำคัญที่ทำให้เรียกโมนาร์มาพบในวันนี้

“คะคุณยาย… ”

โมนาร์รู้สึกตกใจ วันที่หล่อนเคยนึกกลัวว่าจะมาถึงสักวัน ตอนนี้มาถึงแล้วจริงๆ