ตื่นมาในร่างใหม่

"ทำไมฉันถึงรู้สึกเหมือนอะไรรัดคอเลยนะ ตอนนอนก็ปกตินี่หว่า แค่กๆๆ"

แวนด้ารู้สึกเหมือนกับถูกเชือกรัดคอ เมื่อขยับเหมือนเชือกจะแน่นขึ้น เธอได้สติทันทีพยายามดิ้นรน

โอ๊ย...ไอ้บ้าเอ๊ยฉันถูกใครจับแขวนคอวะ คู่แข่งร้านบะหมี่เหรอ แล้วยายนี่ใครอีกเนี่ย"

แวนด้าพยายามเอาตัวรอดจากการถูกเชือกรัดคอยก่อนจะได้เห็นบางอย่างผ่านคลื่นในสมอง ผู้หญิงคนหนึ่งกำลังจะผูกคอตายประชดคนในครอบครัว ห้องไม้ห้องหนึ่ง เดี๋ยวนะนี่มันฉากเดียวกับที่อยู่ตรงหน้าเธอนี่หว่า เฮ้ยเธอกำลังผูกคอตายหรือ บ้าสิร้านฉันกำลังขยับขยายนะใครจะโง่ตายตอนนี้

"นี่มันอะไรกันวะเนี่ย แล้วฉันละเมอมาผูกคอตัวเองตอนไหน ที่ห้องพักมีผีหรือวะ โอ๊ยแล้วจะแกะยังไงล่ะเนี่ย"

เธอพยายามแกะเชือกที่คอออก เธอมองเห็นเก้าอี้ที่อยู่ไม่ไกลจากใต้ฝ่าเท้าจึงพยายามใช้มือคว้าเส้นเชือกที่เหนือห่วงก่อนจะพยายามเหวี่ยงตัวเองให้ไปยืนบนเก้าอี้

"อ่า..ฮึบ อ่า ฮึบ แอ่กๆๆ อีกที อ่าฮึบ"

ตึง...สองเท้ายืนมั่นคงจากนั้นก็แกะห่วงที่รัดคอออกสำเร็จ ร่างผอมแห้งลงมาจากเก้าอี้นั่งวแหมะก่อนจะมีเสียงดังมาจากด้านนอก ประตูเปิดออกเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง สวมชุดจีนโบราณสีเหลือซีด เสื้อผ้าตื้นเขินไม่พอดีตัว ดูแล้วอายุน่าจะไม่เกินสิบสี่วิ่งมาหาเมื่อเห็นเธอก็สวมกอดร้องไห้ออกมา

"ฮือๆๆพี่สาม ท่านเป็นอะไรหรือไม่เจ้าคะ ท่านอย่าทำข้าตกใจสิ"

"พะ.พี่สามหรือ อุ๊บ!!!"

"ทำไมฉันพูดภาษาจีนล่ะ เดี๋ยวนะฉันบินมามูที่แผ่นดินใหญ่ หลังจากมูเสร็จฉันก็จะกลับโรงแรม แวะซื้อสร้อยหินจากคุณยายข้างทางมาหนึ่งเส้น ถึงโรงแรมก็กินข้าวแล้วเข้านอน แล้วมากองถ่ายได้ไงฉันละเมอไกลขนาดนี้หรือ"

แวนด้าคิดในใจก่อนจะคิดอะไรออกก็มีเสียงดังมาจากด้านนอก มีคนกลุ่มหนึ่งแต่งกายด้วยชุดโบราณเข้ามาในห้อง หนึ่งในนั้นเป็นเด็กสาวรุ่นๆเดียวกันหลายคน คนที่สวมชุดน่าจะเป็นสาวใช้ในละครเดินมาหาเธอ

"คุณหนู..ฮือๆๆท่านไม่เป็นอะไรใช่ไหมเจ้าคะ บ่าวตกใจแทบแย่แล้วฮึกๆๆ"

เธอกำลังจะพูดว่าไม่เป็นไรก็มีเสียงชายชราดังมา

"ไร้ยางอาย รู้ทั้งรู้ว่าวันนี้ท่านราชครูจะมาปรึกษาเรื่องงานกลับทำเรื่องขายหน้า เวินซูฉีข้าใจดีกับเจ้าเกินไปหรือไม่ เด็กๆไปเอาแส้มาวันนี้ข้าจะสั่งสอนนางเด็กอกตัญญูคนนี้"

"นี่คุณลุง ถ่ายละครกันอยู่หรือฉันไม่ได้มาเป็นเอกซ์ตร้านะ ขอตัวก่อนพวกคุณตามสบายเลย"

แวนด้าหลีกให้พวกเขาแต่กลับมีเสียงดังมาเป็นเสียงผู้หญิง

"น้องสาม ถึงเจ้าจะเป็นบุตรฮูหยินเอกแล้วอย่างไร เจ้าทำตัวเสื่อมเสียทำเรื่องไร้ยางอายจนสกุลเวินมิอาจมองหน้าผู้ใดได้อีก วันนี้ยังเสแสร้งผูกคอตายเพื่อจะแต่งเข้าจวนหยางให้ได้ ท่านพ่อเจ้าค่ะ...ท่านราชครูอาจจะไม่พอใจได้นะเจ้าคะ"

"ไปเอาแส้มาให้ข้า"

เวินหนิงได้แส้มาจากบ่าวรับใช้ก็สั่งให้บุตรสาวคุกเข่าทันที

"คุกเข่าลง วันนี้ข้าจะสั่งสอนนางเด็กไร้ยางอายอย่างเจ้าเวินซูฉี"

แวนด้ายืนอึ้ง ตาลุงนี่แสดงสมบทบาทจังวะ ก่อนที่จะมีมือมาจับบ่าเธอแล้วกดลงให้คุกเข่า แวนด้าที่ไม่ชอบให้ใครมาถูกตัวก็สะบัดออก เสียงปลายแส้แหวกอากาศมาฟาดลงที่กลางหลังของเธอเจ็บจนน้ำตาซึม