ตอนที่ 6

รถม้าเคลื่อนตัวจากจุดเดิมออกมาได้สักพักเจียงรั่วอี้จึงขยับปากเอ่ยเพื่อทำลายความเงียบ“ท่านชื่ออะไรหรือ ขอบใจมากนะที่ฟังคำขอร้องของข้า”

ท่าทางของนางเต็มไปด้วยบรรยากาศเย็น

ชายหนุ่มมองพิจารณาสตรีตรงหน้านิ่ง ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าคล้าย แถมบรรยากาศรอบกายยังไม่ชวนอึดอัดเหมือนครานั้น

เจียงรั่วอี้เห็นว่าเขาเอาแต่จ้องตนไม่พูดอะไรรอยยิ้มจึงค่อยๆ หายไปจากใบหน้า

“เอ่อ...ข้าทำให้ท่านอึดอัดใช่หรือไม่ ? ข้าก็พอจะรู้ตัวอยู่ว่าไม่ค่อยมีใครต้อนรับข้า ถึงอย่างนั้นข้าก็ดีใจที่ท่านยอมช่วยเหลือข้านะ และจะยิ่งดีใจมากหากท่านส่งข้าจนถึงปลายทาง”หญิงสาวก้มหน้าลงเล็กน้อย

งื้อออ อีกฝ่ายคงไม่ได้กำลังนึกเสียใจที่ยอมให้เธอขึ้นรถมาใช่ไหมถึงได้เงียบไม่ยอมพูดอะไรเลยนะ แต่จะมานึกเสียใจแล้วไล่ลงตอนนี้ไม่ได้นะ ไม่อย่างนั้นเธอคงได้เดินไปบ้านตระกูลหลานที่ไม่รู้ว่าอยู่ส่วนไหนของที่นี่เพราะหารถม้าไม่ได้แน่ ๆ

“ข้าไม่ไล่ไม่ต้องกังวล”

“จริงหรือ ? ท่านไม่ได้กำลังคิดว่าจะไล่ข้าลงไปจริง ๆ ใช่ไหม?”

ดวงตาเป็นประกายเงยขึ้นสบตา

“...อืม”ไป๋ซีห่าวพยักหน้ารับหันหน้าหนี

เจียงรั่วอี้เห็นว่าเขาไม่มีความคิดจะไล่ตนลงไปแล้ว รอยยิ้มบนใบหน้าจึงไม่เศร้าหมอง มองเขาดีขึ้นมาอีกหน่อย

“ในเมื่อท่านไม่คิดไล่ข้าแล้ว ท่านพอจะช่วยบอกชื่อของท่านกับข้าได้หรือไม่ ข้าจะได้ตอบแทนท่านถูก”

อีกฝ่ายมองมาอย่างไม่เข้าใจ

ทำไมมองเธอย่างนี้ละหรือว่าเจ้าของร่างกับเขารู้จักกันมาก่อน ?

เจียงรั่วอี้นิ่งคิด หัวคิ้วขมวดเข้าหากัน ยกมือขึ้นจับคางเหลือบตามองเขาแล้วดึงสายตากลับมา

ไม่มีคนคนนี้ในความทรงจำเลยแฮะ แถมสถานการณ์นี้ก็ไม่มีอยู่ในนิยายด้วย อาจจะเพราะเธอไม่ได้เล่นตามบท ถ้าอย่างนั้นแล้วชายคนนี้เป็นใครละ

“เจ้าจำไม่ได้จริง ๆ หรือ?”

“จำ จำอะไรได้?”