บทที่ 2 ขย่มซ้ำ 1

บทที่ 2 ขย่มซ้ำ

ทั้งเสี่ยวหนิงและฉินฮวาเฟยโตมาด้วยกัน อะไรที่คุณหนูสูงศักดิ์ได้ร่ำเรียน เสียวหนิงก็ได้เรียนด้วย แต่คุณหนูฉินเกียจคร้านไม่ชอบเรียนหนังสือ ยามมีกิจจำเป็นใดๆ ก็จะโยนให้เสี่ยวหนิงทำทั้งหมด ยามศึกษาเล่าเรียน คุณหนูฉินฮวาเฟยจะนั่งตัวตรงเรียบร้อยหลังโต๊ะเขียนหนังสือ ทว่าใต้โต๊ะนั้นกลับเป็นเสี่ยวหนิงที่นั่งคุกเข่า ขะมักเขม้นฝนหมึกและคัดอักษรแทนด้วยความว่องไว

"เสี่ยวหนิง... ข้าปวดหัวเหลือเกิน ตัวอักษรพวกนี้เหมือนมดไต่ยั้วเยี้ยน่ารำคาญ" ฮวาเฟยกระซิบเสียงแผ่วพลางโยนพู่กันทิ้งอย่างไม่ใยดี นางขยับกายบิดขี้เกียจจนชุดไหมเนื้อดีรั้งตึงเน้นทรวงอกอวบอัด "เจ้าเรียนแทนข้าเสีย สิบทิศภูมิศาสตร์หรือกลยุทธ์การเมืองโง่ๆ อะไรนี่ ข้าไม่อยากจำให้รกสมอง ไม่รู้จะเรียนไปทำไม เจ้าอ่านตำราอะไรนั่นครั้งเดียวก็จำได้นี่ ข้าก็แค่ให้เจ้าคอยบอกข้าก็พอแล้ว"

"แต่คุณหนูเจ้าคะ ท่านอาจารย์กำชับว่า..." เสี่ยวหนิงเอ่ยทัดทานอย่างนอบน้อม มือยังคงตวัดพู่กันเขียนตามคำสอนของอาจารย์อย่างแม่นยำ ทุกถ้อยคำที่อาจารย์เอ่ยผ่านหู เสี่ยวหนิงจดจำได้ลึกถึงแก่นสมอง ในขณะที่ฮวาเฟยเลือกที่จะหยิบกระจกขึ้นมาส่องสำรวจใบหน้าและทาชาดที่ริมฝีปากอย่างเพลิดเพลิน

"เจ้าเรียนก็เหมือนข้าเรียนนั่นแหละ! เราโตมาด้วยกัน เจ้าเป็นเงาของข้า... เงาก็ต้องทำหน้าที่แทนเจ้าของมิใช่หรือ?" ฮวาเฟยจิกตาใส่พลางใช้เท้าเขี่ยสีข้างสาวใช้ "เขียนให้สวยๆ ล่ะ อย่าให้ข้าต้องถูกตำหนิ มิเช่นนั้นคืนนี้เจ้าไม่ต้องกินข้าว!"

เสี่ยวหนิงจำต้องรับชะตากรรมนั้นไว้เพียงลำพัง ความรู้ที่ควรจะเป็นของคุณหนูผู้สูงศักดิ์ กลับถูกถ่ายโอนเข้าสู่สมองของสาวใช้หน้าตาธรรมดาจนหมดสิ้น ไม่ว่าจะเป็นการดีดพิณที่นิ้วเรียวของเสี่ยวหนิงต้องฝึกจนพองเพื่อให้เสียงกังวานใส หรือการท่องจำตำราจนดึกดื่นมืดค่ำ ในขณะที่เจ้านายสาวนอนหลับปุ๋ยบนเตียงนุ่ม