บทที่ 11 : ขอบคุณที่ทำให้ฉันยอมแพ้

ซ่งอีนั่วเดินออกมาจากคฤหาสน์ มองเห็นถังโย่วหนานยืนสูบบุหรี่ใต้ต้นฉัตรจีนเก่าแก่อยู่ไกลๆ เวลานั้นคล้ายกับเธอได้ย้อนเวลากลับไปเมื่อห้าปีก่อน ถังโย่วหนานหมุดเข้ามาจากกำแพงด้านนอก มานั่งอยู่บนต้นฉัตรจีนเก่าแก่ ในปากคาบดอกกุหลาบสีแดงมองมาที่เธออย่างลึกซึ้งแล้วเอ่ยว่า “อีนั่วผมรักคุณ ผมอยากนอนกับคุณ คุณจะยอมแต่งงานกับผมให้ผมได้นอนกับคุณอย่างถูกต้องตามกฎหมาย และดูแลคุณตลอดไปไหม?”

ตอนนั้นเธอรู้สึกว่าคำอ้อนวอนของเขาช่างโรแมนติกเหลือเกิน ทำให้คนเราใจเต้นแรงและหน้าแดงได้ แต่เมื่อมองย้อนกลับมาในตอนนี้ เธอเพิ่งรู้ว่าตัวเธอในตอนนั้นโง่มากแค่ไหน ที่ไม่เข้าใจความนัยอย่างบางที่แฝงอยู่ของเขา เขาเพียงแค่อยากนอนกับเธอหลังจากที่เธอเป็นภรรยาของเขา ฉะนั้นเมื่อเขารู้ว่าร่างกายของเธอได้บุบสลายไปแล้ว เขาจึงหันกลับมาปฏิเสธเธออย่างไร้เยื่อใย

เธอค่อยๆ เดินเข้าไปช้าๆ และหยุดอยู่ห่างจากเขาประมาณสองก้าว บรรยากาศตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นของดอกฮว๋าย ให้ความรู้สึกผ่อนคลาย เธอเงยหน้าขึ้นมองกลุ่มดอกไม้สีขาว แสงแดดตกกระทบลงมาระหว่างช่องว่างของใบไม้ ทำให้เกิดเงาเป็นจุดๆ บนใบหน้าเธอ

ถังโย่วหนานดับบุหรี่ เมื่อเห็นเธอหลับตาพริ้มกำลังสูดดมกลิ่นหอมของมวลดอกไม้ มีคำถามเกิดขึ้นมากมายและมันจุกอยู่ในลำคอของเขา เธอยังสวยงามเหมือนครั้งแรกที่เจอกัน เพียงแต่สำหรับเขาในตอนนี้ เธอเปรียบเสมือนกับซี่โครงไก่รสชาติจืดชืด แต่จะทิ้งก็น่าเสียดาย

เมื่อห้าปีที่แล้ว เป็นเธอที่ทรยศเขาก่อน เธอหักหลังความรักของเขา!

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ แววตาของเขาพลันเย็นชาขึ้นทันที “อีนั่วคุณพูดอะไรกับอาสี่?”

ซ่งอีนั่วลืมตาขึ้นแล้วมองไปยังชายหนุ่มที่อยู่ข้างๆ เธอเอ่ยตอบเบาๆ “พวกคุณทำในสิ่งที่ไม่ควรทำ คุณกลัวว่าฉันจะพูดอะไรเหรอถังโย่วหนาน? ฉันคิดไม่ตกมาตลอดว่าทำไมต้องเป็นเธอ คุณรู้ดีว่า...”

“ซ่งอีนั่วคุณไม่รู้ว่าทำไมถึงเป็นเธองั้นเหรอ? เพราะเธอสะอาดกว่าคุณ ผู้ชายคนแรกของเธอคือผม แล้วคุณล่ะ? ผู้ชายคนแรกของคุณคือใคร?” ถังโย่วหนานกัดฟันพูดขัดจังหวะเธอขึ้นมา ดวงตาสีดำสนิทเต็มไปความเกลียดชัง