บทที่ 12 : อย่าคิดจะไปจากผม

ถังโย่วหนานมองเธออย่างรู้สึกผิด จู่ๆ ใจก็รู้สึกกลัวขึ้นมา เขาเอื้อมมือไปคว้าตัวเธอไว้ แต่สัมผัสนั้นกลับหนาวเย็น หัวใจของเขาว่างเปล่า เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ซ่งอีนั่วถ้าไม่มีลายเซ็นของผม คุณก็อย่าคิดที่จะได้ไปจากผมเลย”

ซ่งอีนั่วยิ้มอย่างขมขื่น เธอหยุดฝีเท้า แล้วเอ่ยตอบเบาๆ “ถังโย่วหนาน เมื่อคืนคุณอาสี่ก็ไปตรวจสอบบุคคลกรด้วยเหมือนกัน คุณคิดว่าเขาจะไม่รู้จริงๆเหรอ?”

ถังโย่วหนานราวกับถูกฟ้าผ่า

ซ่งอีนั่วก้าวห่างออกไปเรื่อยๆ ค่อยๆ ออกไปจนลับสายตาของเขา ค่อยๆ...ออกไปจากชีวิตเขาอย่างช้าๆ

เมื่อกลับมายังห้องนั่งเล่น คุณนายซ่งและซ่งจื่อจินก็ไม่อยู่แล้ว เสิ่นฉวนชียืนอยู่ริมหน้าต่าง เขาสวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวพับครึ่งแขน เผยให้เห็นนาฬิกาข้อมือที่อยู่ด้านซ้าย เขาสอดมือไว้ในกระเป๋ากางเกง รูปร่างสูงโปร่ง สัดส่วนที่หาที่ติไม่ได้ ไม่รู้ว่าเขายืนอยู่ตรงนั้นมานานหรือยัง เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเขาจึงหันหลังกลับมา แววตาดุจหงส์จ้องมองมายังเธออย่างน่าสงสัย

เมื่อซ่งอีนั่วสบเข้ากับแววตาคู่นั้น หัวใจพลันหยุดเต้น เพราะเขาก็กำลังจ้องมองเธออยู่เช่นกัน

ใบหน้าของเขาช่างดูลึกซึ้ง ดาวตาดุจหงส์คู่นั้นเมื่อจ้องลึกเข้าไปคล้ายกับลูกคลื่นที่คาดเดาไม่ได้ ราวกับว่ามองเห็นหัวใจของเธอที่อยู่ข้างใน กำลังเสาะหาความลับที่เธอเก็บซ่อนไว้ภายในใจ

ซ่งอีนั่วไม่ทำตัวตื่นตระหนก เธอไม่อยากเปิดเผยเรื่องที่อยู่ภายในใจของตัวเองกับแววตาคมกริบคู่นี้ จึงรีบเดินไปโซฟาที่อยู่ข้างๆ หยิบกระเป๋าที่วางอยู่ตรงนั้น หมุนตัวแล้วเดินหนีออกมา

เสิ่นฉวนชีเหลือบตามอง สายตาอันตรายมองไปยังหญิงสาวตัวเล็กๆ ที่กำลังจะเดินหนีไป เขาจึงเอ่ยขึ้นเบาๆ “ยังไม่กินข้าวเย็นเลย จะไปแล้วเหรอ?”

ซ่งอีนั่วหยุดฝีเท้า กินข้าวเย็นงั้นเหรอ? ถ้าต้องนั่งร่วมโต๊ะกับซ่งจื่อจินและถังโย่วหนาน เธอเกรงว่าอาหารจะไม่ย่อยเอาซะเปล่าๆ จึงหันกลับไปหาข้อแก้ตัวให้ตัวเอง “ไม่ล่ะค่ะ ฉันมีธุระที่บริษัท ต้องขอตัวก่อน”

“พอดีเลยฉันก็มีธุระที่ต้องกลับไปบริษัทเหมือนกัน งั้นก็ไปด้วยกัน” เสิ่นฉวนชีพูดจบ โดยที่ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ปฎิเสธเลยสักนิด เขาหยิบเสื้อสูทที่อยู่หลังโซฟาขึ้นมา แล้วเดินเข้ามาข้างๆ เธอ “ไปกันเถอะ”

ซ่งอีนั่ว “......”