บทที่ 13 : ความรู้สึกพิเศษ

ถังโย่วหนานหันกลับไปมองดูซ่งจื่อจินที่ยืนอยู่ข้างๆ ซ่งจื่อจินเธอเป็นคนสวย แต่ไม่ใช่ผู้หญิงที่สวยงามบริสุทธิ์ปานเทพธิดา ความงามของเธอนำพามาซึ่งความบ้าระห่ำและมีพิษ ตราบใดที่ยังปนเปื้อนมันอยู่ ก็ยากที่จะเลิกได้

มีผู้หญิงอีกมากมายที่อยู่ข้างนอก แต่มีเพียงซ่งจื่อจินเท่านั้นที่ทำให้เขาไม่เคยเบื่อ ในที่สุดก็เกิดความคิดต้องการเป็นเจ้าของมัน เขารู้ เพราะว่าซ่งจื่อจินมอบครั้งแรกให้เขานั้นก็เป็นแค่เหตุผลส่วนหนึ่ง อีกเหตุผลหนึ่งก็เพราะเธอเป็นเมียน้อยของเสิ่นฉวนชี

สิ่งยั่วยุในความรักต้องห้ามครั้งนี้ ทำให้เขาจมลึกลงไปเรื่อยๆ

เสิ่นฉวนชีเป็นผู้ใหญ่คนหนึ่งที่เขาทั้งเคารพทั้งเกลียด ตอนที่เขายังเป็นเด็ก สิ่งที่เขาได้ยินออกจากปากพ่อของเขามากที่สุดก็คือชื่อของเสิ่นฉวนชี ยิ่งเขาเก่งมากแค่ไหน เขาก็ยิ่งเกลียดมากขึ้นเท่านั้น เพราะเสิ่นฉวนชีมาจากตระกูลเสิ่น ไม่มีที่ให้ยืนสำหรับถังโย่วหนานและเขา

เขาทำให้ซ่งจื่อจินหวาดกลัว เธอจับมือของถังโย่วหนานไว้ และเอ่ยขึ้นอย่างประหม่า “คุณถังโย่วคุณพูดอะไรหน่อยสิ อย่าทำให้ฉันกลัวนะ!”

ถังโย่วหนานบีบมือเธอเบาๆ ให้สงบลง “ไม่มีอะไร ผมเคยเตือนเธอแล้ว เธอไม่กล้าพูดหรอก”

ซ่งจื่อจินถอนหายใจด้วยความโล่งอก สีหน้าก็ดูผ่อนคลายมากขึ้นเช่นกัน เธอจ้องมองถังโย่วหนานด้วยความรักใคร่ แล้วเอ่ยตำหนิตัวเอง “ถังโย่วฉันขอโทษนะคะ โทษทีที่เมื่อคืนฉันเล่นอะไรน่าเต้นตื่นไปหน่อย จนทำให้เรื่องวุ่นวายใหญ่โตขนาดนี้”

ถังโย่วหนานเลิกคิ้วเบาๆ เอานิ้วหัวแม่มือสัมผัสไปที่คางเธอเบาๆ เขาหัวเราะ แล้วเอ่ยคำพูดเจ้าเล่ห์ “ตีสักป้าบสองป้าบเสียงก็ไม่ดังเท่าไหร่ ผมชอบ”

ซ่งจื่อจินซบลงในอ้อมกอดของเขาอย่างเขินอาย ยื่นมือไปทุบที่หน้าอกเขาเบาๆ พลางเอ่ยตอบอย่างไม่ค่อยเต็มใจ “น่าเกียจ อายคนอื่นเขา”

ถังโย่วหนานไม่ปฎิเสธ ทุกครั้งที่ซ่งจื่อจินพึมพัมในอ้อมกอดของเขาเช่นนี้ เขารู้สึกดีเป็นพิเศษ ในตอนนี้ก็เหมือนกัน เขาไม่แปลกใจเลยที่ความปรารถนาของตนเองจะถูกเธอปลุกขึ้นมาอย่างง่ายดาย เขาบีบคางเธอ แล้วก้มลงจูบ