บทที่ 137 น้องสาวที่หายสาบสูญ

ซ่งอีนั่วแบกสังขานของตัวเองที่เหนื่อยล้ากลับไปที่อพาร์ทเม้นท์ เธอทิ้งตัวลงที่โซฟาในห้องที่มืดมิด เธอจ้องมองพระจันทร์ที่แขวนอยู่บนท้องฟ้าอย่างเหม่อลอย

ผ่านไปสักพักหนึ่ง เธอก็นึกออกว่าโทรศัพท์ไม่มีแบทจนปิดเครื่องไปแล้ว เธอค้นหาโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋า ลุกขึ้นไปที่ห้องนอนหยิบสายชาร์ตแบทออกมาชาร์ต โทรศัพท์เปิดเครื่อง แจ้งเตือนสายที่ไม่ได้รับดังขึ้นมาเป็นละลอก เธอกดเปิดดูการแจ้งเตือน คนที่โทรมาเป็นคนๆเดียว หลังจากที่เธอวางโทรศัพท์สายนั้น เหมือนจะทุกๆนาทีโทรศัพท์มา

เธอก่ายหน้าผาก อาการมึนเมาได้หายไปหมดแล้ว นึกถึงร่างเงาเมื่อกี้ที่เดินจากไปอย่างคับแค้นใจของเขา เธอลังเลที่จะโทรกลับไป โทรศัพท์ดังขึ้นอยู่สองครั้ง ก็ถูกตัดสายไป เธอขมวดหัวคิ้วไปมา แล้วโทรกลับไปอีกครับ โทรศัพท์ได้ปิดเครื่องไปแล้ว

เธอจ้องมองโทรศัพท์ ดูเหมือนว่าครั้งนี้จะโกรธจริงๆแล้ว ถึงไม่รับสายโทรศัพท์ของเธอแม้แต่สายเดียว เธอโยนโทรศัพท์กลับไปที่โต๊ะบนหัวเตียง แหงนหน้าคว่ำในผ้าห่ม ชั่งมันเถอะ รอทุกคนใจเย็นก่อนพรุ่งนี้ค่อยขอโทษเขา

ซ่งอีนั่วพิงอยู่ที่เตียง แล้วหลับไปอย่าไม่รู้ตัว

เสิ่นฉวนซีตัดสายโทรศัพท์ที่ซ่งอีนั่วโทรมา แล้วยังปิดเครื่องอย่างเอาแต่ใจ คิดว่าทำแบบนี้ในใจจะสบายขึ้นสักนิด แต่ผ่านไปไม่กี่นาที ในใจของเขาก็ร้อนใจขึ้นมา เธอโทรศัพท์เข้ามา เขาหงุดหงิดอยู่แล้วแต่พอได้ยินเสียงโทรศัพท์เขาก็ยิ่งหงุดหงิดกว่าเดิม

ในความรู้สึกของชายหญิง ทั้งสองฝ่ายได้ให้ใจไปพอๆกันก็จะไม่สูญเสียความสมดุล แต่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งได้ให้ใจอีกฝ่ายมากไป ฝ่ายนั้นก็จะแพ้แล้ว เขาเป็นฝ่ายชอบเธอก่อน ดังนั้นคิดจะอยู่ในความรู้สึกช่วงนี้ เขาจึงต้องอยู่ในสถานะที่ถูกเคลื่อนย้ายตำแหน่ง

เสิ่นฉวนซี่เปิดเครื่องโทรศัพท์ แต่โทรศัพท์ไม่ได้ดังขึ้นมาก เขากดเปิดวีแชท บนวีแชทก็เงียบสงบ เขากดเปิดกล่องข้อความอีก แต่ก็ยังไม่มีข้อความอีก เขาขมวดคิ้ว เธอมีความอดทนต่อเขาเพียงแค่สายเดียวจริงๆเหรอ?

เขาจ้องมองที่โทรศัพท์ ยิ่งดูก็ยิ่งโกรธ แล้วทิ้งลงที่เบาะ แล้วไม่สนใจอีก

กลับถึงอีย้วน เสียงโทรศัพท์ในห้องรับแขกดังออกมา เหมือนได้ยินเสียงฝีเท้าของเขาเดินเข้าประตูมา เหลียนชิงอวี่วิ่งออกมาจากจากในห้องรับแขก เห็นเขาปรากฏตัวอยู่ที่บริเวณชั้นวางรองเท้า เธอดีอกดีใจอย่างมาก "ฉวนซี เธอกลับมาแล้ว"

เสิ่นฉวนซีเปลี่ยนรองเท้าแล้วเดินเข้ามาในห้องรับแขก ภายใต้เสียงไฟที่สว่างไสว รอยนิ้วมือที่อยู่บนหน้าของเขาปรากฏออกมาอย่า่งชัดเจน เหลียนชิงอวี่ตกใจขึ้นมา เขย่งเท้าแล้วยื่นมือจับที่หน้าของเขา "ฉวนซี หน้าของเธอเป็นอะไรไป ใครตบเธอ?"

เสิ่นฉวนซีหลบหนีจากมือของเธอ แล้วเดินตรงไปนั่งที่โซฟา ในโทรศัพท์กำลังถ่ายทอดรายการที่ไร้สาระ ทะเลาะกันจนเขาปวดหัว เขาหยิบรีโมทขึ้นมาเปลี่ยนช่อง พูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า "ถูกแมวตบมาหนะ"

เหลียนชิงอวี่ยืนอยู่ข้างโซฟา ได้ยินสำเสียงแบบนั้นของเขา ในใจของเธอก็หนาวเย็นขึ้นมา เสิ่นฉวนซีเป็นผู้ชายแบบไหนกัน? คนอื่นแตะแค่เส้นขนเพียงเส้นเดียวเขาก็ตอบโต้กลับไป ตอนนี้ถูกคนตบเข้าที่หู แต่เขากลับไปสนใจแม้แต่น้อย

ไม่รู้ว่าทำไม เธอรู้สึกได้ว่าใบหน้าของเขาผู้หญิงคนนั้นที่เดินออกไปจากอพาร์ทเม้นท์ในคืนนั้นทำร้าย เธอขมวดหัวคิ้ว แล้วนั่งคุกเข่าข้างกายของเข่า เงยหน้าเล็กๆมองที่เขา หลอกถามไปว่า "ใครกันที่กว่าทักทายบนใบหน้าของเธอ?"

ในที่สุดเสิ่นฉวนซีก็หารายการที่เหมาะกับสายตา เขานำรีโมทวางไว้ที่โต๊ะชาแล้วชำเลืองมองเหลียนชิงอวี่ แล้วพูดเปลี่ยนประเด็น "เธออยู่ที่นี้ชินหรือเปล่า?"

"อืม ก็ดี สิ่งแวดล้อมที่นี้ดี มีคนรับใช้อยู่อีก แถมยังมีกล้องวงจรรักษาความปลอดภัยตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ฉันรู้สึกได้ถึงความปลอดภัย ฉวนซี เธอนั่งลงก่อน เดี๋ยวฉันไปเอาน้ำแข็งมาประคบหน้าของเธอ" เหลียนชิงอวี่พูด แล้วลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องครัว

เวลานี้คนรับใช้ได้หลับไปแล้ว เหลียนชิงอวี่หยิบผ้าเช็ดตัวที่สะอาดห่อด้วยน้ำแข็ง หลังจากนั้นก็เดินออกมา

เสิ่นฉวนซีมองเหม่ออยู่ที่หน้าจอโทรทัศน์ ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ แม้แต่เธอเดินเข้าไปใกล้ๆก็ไม่รู้สึกตัว เธอเดินมาข้างกายของเขา ก้มตัวเอาผ้าเช็ดตัวนาบบนหน้าที่ได้รับบาดแผลของเขา เขาเหมือนถูกทำให้สะดุ้งตกใจตื่นขึ้นมา หันศีรษะกับไปมองที่เธอ ในดวงตาเหมือนปรากฏความผิดหวังขึ้นมา

เสิ่นฉวนซีรับผ้าขนหนูกดไว้บนใบหน้าของตัวเอง ความรู้่สึกจากเยือกเย็นเริ่มจากใบหน้าและลามไปถึงหัวใจ เหลียนชิงอวี่นั่งอยู่ข้างๆเขาอย่างระมัดระวัง เกี่ยวกับเรื่องผุ้หญิงคนนั้น เธอไม่ได้ถามเขา แต่ผ่านไปสักพักก็อดไม่ได้ "เสิ่นฉวน บาดแผลบนใบหน้าของเธอ เป็นผู้หญิงในวันนั้นทำใช่หรือเปล่า?"

มือที่เสิ่นฉวนซีกดผ้าเช็ดตัวอยู่แข็งนิ่ง เขาเอียงศีรษะมองที่เธอ "เธอถามเรื่องทำไม?"

"ก็แค่รู้สึกแปลกใจ ท่าทีของเธอที่ทำต่อเขากับผู้หญิงคนอื่นไม่เหมือนกัน ฉันเห็นเขาออกมาจากห้องนอนของเธอ พวกเธอ........" แม้แต่ลำคอของเหลียนชิงอวี่ก็เหมือนมีอะไรอุดอยู่ เธอถามต่อไปไม่ได้แล้ว

เสิ่นฉวนซีละสายตาหนี จ้องมองภาพที่ขยับไปมาในหน้าจอของโทรศัพท์ เขาพูดว่า "หลังจากนี้อีกไม่นาน เธอก็จะกลายเป็นภรรยาฉันแล้ว"

ได้ยินคำพูดที่เหมือนกับคำสัญญาประโยคหนึ่ง เหลียนชิงอวี่เหมือนกับถูกคนผลักอย่างรุนแรงโดยไม่รู้ตัว เธอนั่งอยู่เงียบๆ มือที่วางอยู่ข้างกายแกะโซฟาจนเป็นรู ผ่านไปนาน เธอจึงพูดว่า "ออ"

ตอบกลับอย่างสบาย เหมือนไม่ได้สนใจแม้แต่น้อย ความจริงแล้วในใจมีเลือดหยดแล้ว แต่ผ่านไปพักหนึ่ง เธอมองใบหน้าของเขาที่บางๆ พูดอย่างขมขื่นว่า "งั้นก็แสดงความยินดีกับพวกเธอล้วงหน้านะ"