บทที่ 138 โจ๊กข้าวฟ่าง

พอซ่งอีนั่วตื่นขึ้นมา ท้องฟ้าด้านนอกก็กำลังสว่าง เธอยกแขนขึ้นมาดูเวลา พึ่งจะหกโมง เธอพลิกไปมาอยู่ที่เตียง ทำอย่างไรก็นอนไม่หลับ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ไม่มีสายที่ไม่ได้รับ ไม่มีข้อความ เธอกดเปิดวีแชท ด้านในมีข้อความเสียงที่ยังไม่ได้กดเปิดฟัง เธอกดเปิด เสียงที่โกรธแค้นของเสิ่นฉวนดังขึ้นในห้องนอน"พรุ่งนี้ตอนเช้าถ้าไม่ปรากฏตัวด้านหน้าของฉัน ก็อย่ามาปรากฏตัวต่อของหน้าฉันอีก"

เธอทำปากยื่นไปมา เอาแต่ใจชะมัด แต่ในใจหวานมากๆ เธอเธอปืนขึ้นเตียงแต่นอนไม่หลับ ความรู้สึกหลังจากเมาค้างแย่มากๆ เธอจับศีรษะที่ปวดจนแทบจะระเบิดเอาไว้แล้วเดินเข้าไปในห้องอาบน้ำ

เดินออกมาจากห้องอาบน้ำ เธอเดินด้วยความหนักศีรษะแต่เท้าเบาเข้าไปในห้องครัว แล้วเริ่มเตรียมอาหารเช้า ในเมื่อจะไปขอโทษเขา ก็ไม่สามารถที่จะไปมือเปล่าได้ ถ้าไม่ห่อของขวัญไป ก็คงต้องห่อตัวเองไป

ทั้งหมดได้เตรียมไว้อย่างดี ใกล้จะเป็นเวลาเจ็ดโมงแล้ว เธอเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วนำเส้นผมมัดรวบขึ้นมา หลังจากนั้นก็หยิบถุงที่ใส่กล่องรักษาอุณหภูมิเอาไว้เดินออกจากประตู

เธอโบกรถไปที่ด้านนอกของอีย้วน ยืนอยู่หน้าประตูใหญ่ เธอหายใจเข้าลึกๆแล้วจึงยกมือกดที่กระดิ่งประตู กระดิ่งประตูดังอยู่นาน ถึงมีคนมาต้อนรับ ป้าหล่านได้เปิดประตูออก เห็นซ่งอีนั่วยืนอยู่ด้านนอกประตู สีหน้าของเธอก็ดูไม่เป็นธรรมชาติ "คุณซ่ง เชิญเข้ามา คุณมาหาคุณชายเหรอ? เขายังหลับอยู่"

ซ่งอีนั่วพูดอย่างยิ้มแย้ม "ขอบคุณป้าหล่าน"

ซ่งอีนั่วเดินเข้าไปในประตูบานใหญ่ เดินตามหลังของป้าหล่านผ่านสวนดอกไม่ แล้วถึงเดินเข้าไปในอพาร์ทเม้นท์ ที่บริเวณชั้นวางรองเท้า เธอได้เห็นรองเท้าของเสิ่นฉวนซีวางอยู่ด้วยกันกับรองเท้าส้นสูงของผู้หญิง เธอขมวดหัวคิ้ว ป้าหลานได้นำรองเท้าแตะวางไว้ที่เท้าของเธอแล้ว แล้วรับกล่องรักษาอุณหภูมิในมือของเธอ พูดว่า "คุณซ่ง คุณอย่าพึ่งเข้าใจผิด คุณหนูเหลียนกับคุณชายเป็นพี่น้องที่สนิทสนมกัน เธออยู่ที่นี้มาตลอด เธอกับคุณชายไม่ได้มีอะไรกัน"

ป้าหล่านไม่อธิบายก็จะไม่มีอะไร พออธิบายก็มีความรู้สึกก็หยุดไม่ได้ ซ่งอีนั่วเปลี่ยนรองเท้าอยู่เงียบๆ เธอพูดว่า "ป้าหล่าน ฉันไปปลุกเข้าลุกออกจากเตียงเอง"

"โอเค" ป้าหล่านตอบรับ ถืออาหารเช้าที่ทำด้วยใจไปที่ห้องครัว

ซ่งอีนั่วยืนอยู่บริเวณชั้นวางรองเท้า ใช้มือจับประคองเดินที่ราวบันได เธอเดินมาถึงด้านนอกของห้องนอนหลัก กำลังจะยกมือผลักประตูเขาไป ประตูห้องก็ถูกดึงเปิดออกจากด้านใน ภาพที่กระทบเข้ามาด้านหน้านั้นเป็นใบหน้าของผู้หญิงที่ออดอ้อน ผมของเธอยุ่งเหยิงไปด้านหลังศีรษะ ด้านบนสวมชุดนอนที่เซ็กซี่สีดำชุดหนึ่ง

ชุดนอนชุดนั้นค่อนข้างคุ้นตา เป็นชุดนอนที่เธอได้ซื้อมาจากเมืองเจียงหนิงซึงเธอไม่ได้เอากลับไป ตอนนี้สวมอยู่บนเรือนร่างของเหลียนชิงอวี่

เหมือนกับถูกน้ำเย็นๆลาดลงที่ศีรษะ หัวใจของซ่งอีนั่วดวงนี้ในเวลานั้นก็เยือกเย็น ในช่วงเช้าตรู่ เหลียนชิงอวี่สวมใส่ชุดนอนเซ็กซี่ออกมาจากห้องของเสิ่นฉวนซี สีหน้าของเธอเนือยๆกับคิ้วที่เรียวบาง ในนั้นกระจายไปด้วยความรู้สึกที่ถูกคนมอบความรักให้ รอยจูบที่ชัดเจนอยู่บนคอทำให้สะดุดตาอย่างมาก

ซ่งอีนั่วเดินข้ามเธอไป มองเข้าไปในห้องนอนหลัก ลากผ้าม่านในห้องนอน ภายใต้แสงที่สลั่ว เสิ่นฉวนซีพิงเอียงข้างอยู่ที่เตียงใหญ่ใจกลางห้อง ผ้าห่มบางๆคลุมอยู่ที่เอว ปรากฎท่อนบนที่ไม่สวมใส่อะไร

หลังเท้าของซ่งอีนั่วอ่อนระทวย เธอสะดุดถอยหลังไปหลายก้าว เธอไม่คิดเลยว่าชายเดี่ยวหญิงเดี่ยวจะอยู่ในห้องด้วยกัน เพียงแค่ปกคลุมผ้าห่มแล้วพูดคุยกันง่ายๆแบบนั้น ในศีรษะของเธอปรากฏภาพเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ถังโย่วหนานทรยศกับความรักของเธอ เธอเดินถอยหลังไป จนหลังติดกับที่กั้น เธอถึงหยุด

เหลียนชิงอวี่มองเธออยู่นิ่งๆ เห็นความเสียอาการของเธอ เธอลูบผมไปมาด้วยหลายหมื่นอารมณ์ แล้วจึงนำประตูห้องนอนปิดเอาไว้ ไม่ให้เสียงด้านนอกไปรบกวนผู้ชายที่นอนหลับลึกที่อยู่ด้านใน

"คุณซ่ง เธออย่าเข้าใจผิด เรื่องไม่ได้เป็นอย่างที่เธอเห็น" เหลียนชิงอวี่พูดด้วยความร้อนรน เหมือนกับกลัวว่าเธอจะเข้าใจผิดจริงๆ "เมื่อวานเสิ่นฉวนซีบอกว่าอารมณ์ไม่ดี ฉันก็เลยอยู่เคียงข้างเขา ต่อมากพวกเราก็หลับไป พวกเราไม่ได้ทำอะไรเลย เธออย่าเข้าใจผิดเด็ดขาด

คำอธิบายของเหลียนชิงอวี่ได้ส่งผ่านเข้าไปในหูของเธอก็เป็นความหมายอีกความหมายหนึ่ง เธอนึกถึงสีหน้าของป้าหลานที่ไม่เป็นธรรมชาติตอนที่มาเปิดประตูให้กับเธอ หัวใจของเธอเจ็บปวดขึ้นมา เธอไม่อยากจะคิดเลยว่าเสิ่นฉวนซีจะทรยศเธอ แต่เธอเห็นทั้งหมดด้วยตาของเธอเอง จะผิดไปได้อย่างกันไร?

แถมยังให้เหลียนชิงอวี่ใส่ชุดนอนที่เธอซื้อด้วย เขาทำไมถึงสามารถทำแบบนี้ต่อเธอได้?

ก่อนน้ำตายังไม่ได้ไหลลงมา เธอหันตัวจากไปอย่างรวดเร็ว ในใจของเธอเจ็บปวดจนไม่มีหนทางจะหายใจได้เลย น้ำตาคล่ออยู่ที่เบ้า ภาพด้านหน้าของเธอไม่ชัดเจนจนหลายครั้งมองบันไดไม่ชัดเจน จนเกือบจะกลิ้งตกลงมาจากบันได

เธอวิ่งไปอย่างรวดเร็ว เหมือนกับผีกำลังวิ่งตามเธออยู่ เธอไม่มีความกล้าหาญที่จะผลักประตูเข้าไปเผชิญหน้ากับเสิ่นฉวนซี เพื่อถามกับเขาว่าทำไมถึงทำแบบนี้กับเธอ? เธอวิ่งสะดุดไปยังบริเวณชั้นวางรองเท้า เปลี่ยนรองเท้าของตัวเองแล้ววิ่งออกจากอพาร์ทเม้นท์ไป

ป้าหล่านได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวด้านนอก เธอออกมาจากในห้องครัว ก็เห็นซ่งอีนั่วเต็มไปด้วยความโศกเศร้าพุ่งออกจากอพาร์ทเม้นท์ไป เธอรีบตามไป พึ่งจะวิ่งถึงบริเวณชั้นวางรองเท้า ด้านหลังก็มีเสียงที่เย็นชาส่งออกมา "ป้าหล่าน ไม่ต้องตามหรอก"