บทที่ 146 ไม่เจอกันนาน

ซ่งอีนั่วยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ครัวกำลังเตรียมอาหาร เธอสวมแค่เสื้อเชิ้ตตัวใหญ่เพียงตัวเดียว ความยาวของเสื้อพอปิดช่วงล่างไว้ ทันใดนั้นขาทั้งสองข้างของเธอก็อ่อนแรงลง ที่พอจะทำได้คือการทิ้งน้ำหนักตัวไปที่เคาน์เตอร์ ถึงพอจะยืนไหว

“นั่วนั่ว นั่วนั่ว…”ด้านหลังมีเสียงตะโกนอย่างร้อนรนลอยมา เธอหมุนตัวกลับ ก็ถูกเขาดึงเข้ามากอดไว้ กลิ่นของความเป็นชายของเขา ทำให้เธอสั่นไหว คิดถึงเรื่องร้อนแรงเมื่อคืน เธอกำลังจะผลักเขาออก เขาก็จู่โจมลงมาแล้ว

ลมหายใจเหมือนโดนสูบ เขาจูบเธออย่างร้อนแรง แฝงไปด้วยความรู้สึกตื่นตระหนก เขากอดรัดเธอไว้แน่น ทำให้เธออึดอัด ซ่งอีนั่วค่อยๆยกแขนขึ้น โอบไปที่คอของเขาแล้วจูบตอบกลับไปอย่างปลอบประโลม

ชายหนุ่มอดใจไม่ไหว หายใจแรงขึ้น ทั้งจูบพร้อมกับยกตัวเธอขึ้น วางเธอไว้ที่เคาน์เตอร์ แล้วจูบอย่างดูดดื่ม ซ่งอีนั่วรู้ว่าเขาเริ่มทนไม่ไหว แต่เธอยังเหนื่อยล้าอยู่ เธอหันหน้าหนีจูบที่เขามอบให้ แล้วพูดขึ้นมา “ไม่เอาแล้วนะ”

เสิ่นฉวนชีหยุดนิ่งลง แนบศีรษะของเขาลงที่หน้าเธอ ลมหายใจรดไปที่โดนที่จมูก แล้วพูดเสียงหอบว่า “อีนั่ว อย่าหนีฉันไปไหน อย่าบอกเลิกฉันง่ายๆอีก ได้ยินไหม ?”

ซ่งอีนั่วรู้สึกจักจี้ที่หน้า เธอหัวเราะและเอียงหน้าหลบเขา แต่ก็ถูกเขาดึงกลับมา มองเห็นแววตาที่จริงจังของเขา หากเธอไม่ยอมตอบคำถามของเขา เขาคงไม่ยอมหยุด

เธอที่ถูกเขาจ้องจนหน้าเริ่มแดง ใช้มือทุบไปที่กล้ามเนื้อแน่นแน่นของเขา แต่เหมือนจะทำอะไรเขาไม่ได้ มันกลับทำให้เธอเจ็บมือแทน เธอพูดขึ้นอย่างหน้ามุ่ยว่า “แข็งจัง”

ทันใดนั้น ดวงตาที่ร้อนแรงของเสิ่นฉวนชีก็จ้องมาที่เธอ เหมือนอยากจะแผดเผาเธอด้วยสายตา เขาจับแขนเธอไว้ ดึงมาใกล้ริมฝีปาก แล้วอ้าปากกัดลงไป แล้วพูดด้วยน้ำเสียงแหบเสน่ห์ “เช้ามาก็ยั่วกันแบบนี้ วันนี้ทั้งวันคงไม่อยากจะลงจากเตียงใช่ไหม หือ ?”

คำพูดสุดท้ายบ่งบอกให้รู้ว่าเขาจะไม่ยอมอ่อนข้อ และปราณีเธอ

ซ่งอีนั่วดึงมือกลับ ใบหน้าแดงก่ำ เหมือนเลือดจะพุ่งออกมาให้ได้ เธอหันหน้าหนี ไม่กล้าที่จะสบตาเขา

เสิ่นฉวนชีใช้แขนกักเธอไว้ เพื่อให้เธออยู่ในอ้อมกอดเขา เขายื่นหน้าไปหาเธอ เพื่อให้เธอยอมสบตาเขา “เธอยังไม่ได้ตอบคำถามฉันเลย”

“คำถามอะไร ?”ซ่งอีนั่วแสร้งทำเป็นไม่รู้

เสิ่นฉวนชีแสดงสีหน้าข่มขู่เธอ “หรือจะให้ฉันทำอีกครั้ง เพื่อให้เธอจำได้”

” ซ่งอีนั่วตกใจจนหน้าซีด รีบส่ายหน้า ความต้องการด้านนี้ของเขาทำให้เธออึ้ง เรื่องเมื่อวานทำให้เธอรู้จักเขามากขึ้น หากทำอีกครั้ง เธอคงตายคาเตียง “อ่อ ฉันรู้แล้ว”

ซ่งอีนั่วตอบกลับแบบขอไปที ทำให้เขาไม่พอใจกับคำตอบของเธอ เขาหรี่ตามอง ยื่นมือใหญ่ออกมา กำลังจะแกะกระดุมเสื้อเธอออก เธอรีบหยุดมือเขาไว้ แล้วกัดมือเขาแรงๆ เธอตอบอย่างไม่ค่อยเต็มใจ ว่า “ฉันรับปากนายแล้วยังไม่พออีกเหรอ ฉันเหนื่อยแล้ว นายพอเถอะ”

ที่เธอกัดเขา สำหรับเขาก็เหมือนแค่สะกิดให้คัน ทำอะไรเขาไม่ได้ เขาอมยิ้ม แล้วมองมื้อเที่ยงที่เธอกำลังเตรียมอยู่ เขาอุ้มเธอขึ้น เดินออกจากห้องครัว

” ซ่งอีนั่วตกใจรีบดิ้นหนีออกจากตัวเขา “เสิ่นฉวนชี นายจะทำอะไร ?”

เสียงดังเพี้ยะ ตบไปที่สะโพกของเธอ ทำให้เธอหยุดดิ้นทันที เสิ่นฉวนชีวางเธอลงที่โซฟาห้องรับแขก แล้วจูบลงไปที่หน้าผากเธอ “เด็กดี ดูทีวีไปก่อน เห็นแก่เมื่อคืนที่เธอป้อนฉันจนอิ่ม เดี๋ยวฉันไปหาอะไรมาให้เธอกิน”

ซ่งอีนั่วลูบไปที่หน้าผาก มองเขาเดินเข้าหัวครัว ทั้งตัวเขาสวมแค่กางเกง รูปร่างดีจนน้ำลายไหล รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ซ่งอีนั่วก็ตีหน้าผากตัวเอง นอนขดตัวลงที่โซฟาอย่างขี้เกียจ กดรีโมตเปิดทีวีดูรายการวาไรตี้โชว์

……

ถังโย่วหนานออกจากคฤหาสน์ตระกูลเสิ่น ขับรถมุ่งหน้าไปที่บ้าน จิงจาหลิง ซ่งจื่อจินเห็นเขาโทรหาก็ดีใจ เธอแต่งตัวสวยเป็นพิเศษเดินลงมาจากตึก เห็นรถของถังโย่วหนานที่จอดอยู่ข้างทาง เธอรีบเดินเข้าไปหา เปิดประตูรถแล้วนั่งลงไป “โย่วหนาน นายไม่ค่อยมาหาฉันเลย ฉันคิดถึงนายจัง”

ถังโย่วหนานหันหน้าไปหาเธอ สายตาแบบนั้นทำให้เธอรู้สึกไม่คุ้นเคย เธอสะดุดเล็กน้อย “โย่วหนาน นายมองฉันแบบนั้นทำไม จำฉันไม่ได้ ?”