บทที่ 147 กอดเธอไว้ในอ้อมแขนของฉัน

ซ่งจื่อจินมือท้าวเอว มองไปที่สี่แยกที่ว่างเปล่า หัวใจก็รู้สึกอ้างว้างขึ้นมา ผ่านมาแล้วห้าปี และเขาก็หย่ากับซ่งอีนั่วไปแล้ว ถังโย่วหนานทำไมอยู่ๆถึงกลับมาขุดคุ้ยเรื่องที่ผ่านมาแล้ว

ถังโย่วหนานขับรถมาจอดที่ด้านนอกจินยู้หลานวาน เขาหันไปมองชุมชนที่มีแสงสว่างไสวอยู่ หัวใจเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ได้ยินเรื่องที่คุณปู่เสิ่นกับอาเว่ยคุยกัน เขาค่อนข้างมั่นใจ ผู้ชายเมื่อห้าปีก่อนคือเสิ่นฉวนชี

ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้ ? คนที่แยกเขากับเธอออกจากกัน ที่จริงแล้วเป็นเสิ่นฉวนชี

อีนั่ว เธอจะรู้ไหม ? ผู้ชายที่เธอคบอยู่ตอนนี้หน้าซื่อใจคดแค่ไหน ห้าปีก่อนเขาทำลายเธอ ทำลายงานแต่งานของเรา ห้าปีให้หลัง เขากลับมาทำดีเพื่อให้ได้เข้าใกล้เธอ หากเธอได้รู้ว่าผู้ชายที่เธอหลงรักตอนนี้เลวทรามและน่ารังเกียจขนาดนี้ เธอจะยอมทนคบกับเขาอยู่ไหม?

……

หลังจากทานมื้อเที่ยงที่เสิ่นฉวนชีลงมือทำให้เสร็จ ซ่งอีนั่วนอนลงที่โซฟาอย่างง่วงนอน เสิ่นฉวนชีทำความสะอาดห้องครัวเสร็จ ก็เดินมาที่ห้องรับแขก ก็เห็นภาพที่เธอนอนเอนอยู่ เขาก็ค่อยๆเดินเข้าไป ยกศีรษะเธอขึ้น แล้วนั่งลงไปพร้อมวางศีรษะเธอไว้ที่ตัก “ง่วงมากเหรอ ?”

ซ่งอีนั่วหนังตาหย่อน ๆ ขนตาเรียวยาวทำให้เกิดเงาใต้ตาจางๆ ใต้ตาดำ สาเหตุเกิดจากพักผ่อนไม่เพียงพอ เขาลูบไปที่ผมของเธอ เมื่อวานคงโกรธมากไปหน่อย เขาถึงได้รุนแรงกับเธอแบบนี้

แต่เขาไม่อยากจะยอมรับว่า เป็นครั้งที่พวกเขาสุขสมกันมากที่สุด ไร้ความกังวลใจและมีความสุขมาก

“อย่ากวน ฉันง่วงนอน” ซ่งอีนั่วพูดอย่างเคืองๆ ที่ตื่นมาก่อนหน้านี้เพราะหิว ไม่งันเธอคงจะนอนตายนิ่งไม่ยอมขยับไปไหน

เสิ่นฉวนชีมองท่าทางน่ารักของเธอ เขาก้มลงจูบลงที่ปากเธอ “ให้ฉันอุ้มไปนอนในห้องนอนไหม อากาศเริ่มเย็นลง นอนที่โซฟาเดี๋ยวจะไม่สบายเอา”

ซ่งอีนั่วพลิกตัว หดตัวเข้าหาเขา แล้วส่ายหน้าไปมา “ไม่เอา ฉันอยากนอนตรงนี้ นายอยู่นิ่งๆ ให้ฉันนอนพักสักหน่อย”

“ครับ” เสิ่นฉวนชีไม่อยากจะกวนเธออีก ให้เธอพักผ่อนอย่างสบายใจ เพียงไม่นาน เธอก็หลับไป เสิ่นฉวนชีไม่ได้รู้สึกง่วง เขาอยู่ข้างเธออย่างเงียบๆ เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ เสียงกริ่งหน้าห้องดังขึ้น เขาขมวดคิ้ว แล้ววางเธอลงที่โซฟา หยิบผ้าห่มมาห่มให้เธอ แล้วเดินไปเปิดประตู

เยี่ยนเฉิงยืนอยู่หน้าประตู ก็เห็นหัวหน้าสวมแค่กางเกงตัวเดียวออกมาเปิดประตู รูปร่างดีของหัวหน้าทำให้เขารู้สึกอิจฉา เขากลืมน้ำลายลงอย่างยากลำบาก หันกลับไปมองพนักงานขายที่เอาเสื้อผ้ามาส่งที่ตอนนี้ทำหน้าตาเคลิ้มอยู่ เขากระแอมเสียงออกมา “หัวหน้าเสิ่น อันนี้เป็นชุดคอลเลคชั่นใหม่….”

ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ ก็ถูกหัวหน้าพูดแทรกขึ้น “รอก่อน”

“ไม่ใช่ว่า….” เยี่ยนเฉิงที่ยังพูดไม่จบ ก็โดนหัวหน้าปิดประตูใส่หน้า หลังจากนั้นก็เงียบไปนาน

เสิ่นฉวนชีกลับมาที่โซฟา แล้วอุ้มเธอขึ้นเดินเข้าไปในห้องนอน เขาค้นหาเสื้อผ้าหนึ่งชุดจากตู้เสื้อผ้ามาสวมไว้ แล้วเปิดประตูอีกครั้ง แล้วก็เดินกลับมาที่ห้องรับแขก

เยี่ยนเฉิงรีบเร่งให้พนักงานนำชุดเข้าไป นิสัยที่ชอบฉีกเสื้อผ้าของหัวหน้า นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาต้องหาชุดมาให้คุณหนูซ่ง ชุดที่นำมาในครั้งนี้ ก็ไม่รู้ว่าจะโดนหัวหน้าฉีดทิ้งหมดเมื่อไร ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกว่าหัวหน้าใช้เงิน แบบเอาแต่ใจมากเกินไป

รอพนักงานแขวนเสื้อผ้าในตู้เสื้อผ้าเสร็จ เสิ่นฉวนชีเอ่ยไล่พนักงานออกไป อย่างไม่ใส่ใจ เยี่ยนเฉิงที่ยืนในห้องรับแขก กำลังจะรายงานตารางงานของวันนี้ ก็ถูกหัวหน้าโบกมือให้ “ยกเลิกงานวันนี้ทั้งหมด ห้ามมารบกวนฉัน”

เยี่ยนเฉิงน้ำตาเอ้อ วันนี้มีประชุมสำคัญหลายอย่าง เขาหวังดีช่วยเลื่อนประชุมจากตอนเช้าย้ายมาช่วงบ่ายแล้ว สุดท้ายหัวหน้าจะยกเลิก เจ้านาย คุณเอาแต่ใจน้อยลงกว่านี้หน่อยได้ไหมครับ ?

“รับทราบครับ หัวหน้าเสิ่น ขอให้คุณมีความสุขกับวันนี้”

เสิ่นฉวนชีมองเขาอย่ารำคาญ เยี่ยนเฉิงรู้ตัวรีบยืดตัวตรง รีบเดินหนีออกมา เดินไปถึงประตูห้อง ทันใดนั้นก็หยุดลง “หัวหน้าเสิ่น มีหนึ่งเรื่องที่ผมคิดว่าควรบอกให้คุณรู้ไว้ ได้ยินมาว่าถังโย่วหนานกำลังตรวจสอบเรื่องที่เกิดขึ้นห้าปีก่อน เขาน่าจะรู้เรื่องอะไรเข้า”

เสิ่นฉวนชีหันไปมองที่ห้องนอน ประตูห้องยังปิดอยู่ และซ่งอีนั่วก็หลับสนิทอยู่ แต่เขายังกังวลเรื่องที่พวกเขาคุยจะถูกเธอได้ยินเข้า เขาหยิบกุญแจ แล้วพูดว่า “ออกไปคุยกันข้างนอก”

เยี่ยนเฉิงพยักหน้ารับรู้ แล้วเดินออกไปรอข้างนอก

ภายในลิฟท์ เสิ่นฉวนชีมือจับที่ราว ในแสงไฟสลัวๆ ใบหน้าเคร่งขรึม “เขาตรวจเจออะไรบ้าง”