บทที่ 148 จูบลา

ซ่งอีนั่วนั่งบนตักเขา ทุกครั้งที่เขาอุ้มเธอขึ้นนั่งแบบนี้ เธอรู้สึกว่าตัวเองไม่มีน้ำหนักสำหรับเขา เขาอุ้มเธอขึ้นอย่างง่ายดาย เธอโอบคอเขาไว้ เมื่อคืนเขาเป็นคนออกแรงแท้ๆ แต่ทำไมคนที่เหนื่อยเจียนตายกลับเป็นเธอ พระเจ้าตอนสร้างมนุษย์ ทำไมช่างไม่ยุติธรรมกับผู้หญิงเอาสะเลย

เสิ่นฉวนชีจิ้มไปที่เอวเธอ “เธอต้องกินข้าวเยอะหน่อย ผอมแบบนี้ จะรองรับฉันได้ยังไง ?”

ซ่งอีนั่วหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที เธอดิ้นหนีออกจากอกเขา เสิ่นฉวนชียอมปล่อยมือ ฝ่ามือใหญ่ตบไปที่สะโพกของเธอ “ไปอาบน้ำเปลี่ยนชุด เดี๋ยวเราออกไปเดทกัน”

ซ่งอีนั่วอาบน้ำแต่งตัวออกมา เสิ่นฉวนชีก็แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว ในมือเขาถือเนคไทไว้หนึ่งเส้น รอเธอมาผูกให้ ซ่งอีนั่วค่อยๆเดินเข้าไปข้างเขา ยิ้มแล้วรับเนคไทจากมือเขา เขย่งเท้าขึ้น เสิ่นฉวนชีให้ความร่วมมืออย่างดี สองมือโอบเอวเธอไว้ ให้เธอผูกเนคไทให้เขา

“รู้ไหมทำไมฉันถึงต้องให้เธอผูกเนคไทให้ฉัน ?” เสิ่นฉวนชีที่เห็นเธอตั้งใจผูกเนคไทให้เขา เอ่ยถามขึ้น

ซ่งอีนั่วเงยหน้าขึ้น จ้องไปที่แววตาของเขา เธอส่ายหน้าไปมา “อยากให้ฉันเป็นทาสรับใช้นาย”

เสิ่นฉวนชีหัวเราะพร้อมส่ายหน้า “เธอเป็นทาสรับใช้ฉันเฉพาะบนเตียงก็พอแล้ว”

ซ่งอีนั่วเบะปากมองบน คนนี้เอาแต่แกล้งเธอ ทำให้หน้าแดงหายใจติดขัด เสิ่นฉวนชีที่เห็นเธอทำท่าแบบนี้ ก็ขมวดคิ้ว “ครั้งหน้าเธอยังทำแบบนั้นอีก ระวังฉันจะไม่ยอมให้เธอลงจากเตียง”

“เหอะ”

หลังจากที่ผูกเนคไถเสร็จ เสิ่นฉวนชีกุมมือเธอไว้ “ไป เราไปออกเดทกัน”

ขับรถเข้าชานเมืองเพื่อไปสโมสรการบินแห่งหนึ่ง เสิ่นฉวนชีลงจากรถ จูงมืงซ่งอีนั่วไปที่ลานจอดเครื่องบิน ที่นี่เป็นแหล่งชุมนุมของลูกเศรษฐีเมืองถงเฉิงไว้เก็บเครื่องบินส่วนตัว เสิ่นฉวนชีจูงมือซ่งอีนั่วมายืนข้างเฮลิคอปเตอร์สีขาว ที่ปีกของเครื่องมีเสือชีต้าทำท่ากำลังวิ่งอยู่ มองแล้วเหมือนมีชีวิตจริงๆ

ซ่งอีนั่วตกใจไม่หาย “นื่มัน….”

“เครื่องบินของเรา มีชื่อว่า ซี่นั่วเฮ่า” ดวงตาเสิ่นฉวนชีลึกซึ้งเป็นประกาย เหมือนดวงดาวในยามค่ำคืน ทำให้คนจมดิ่งลงไป ซ่งอีนั่วเดินสำรวจไปรอบๆ ท่าท่างตื่นเต้น “เป็นเฮลิคอปเตอร์ที่สวยมาก”

เสิ่นฉวนชีเอามือลวงกระเป๋ากางเกง มองดวงตาที่เป็นประกายของเธอ รู้อยู่แล้วว่าเธอต้องชอบของขวัญชิ้นนี้ เขาเดินไปข้างเธอ “จะลองขึ้นไปนั่งไหม ?”

ฉันขึ้นไปได้เหรอ ?” ซ่งอีนั่วมองเขาอย่างคาดหวัง เธอยังไม่เคยนั่งเครื่องบินเฮลิคอปเตอร์มาก่อน

“ได้แน่นอน” เสิ่นฉวนชีเปิดประตูตำแหน่งข้างคนขับขึ้น จับมือเธอไว้ ให้เธอขึ้นไปนั่ง เป็นครั้งแรกที่ ซ่งอีนั่วจะได้นั่งเครื่องบินเฮลิคอปเตอร์ เธอตื่นเต้นมาก จับตรงนั้นที ตรงนี้ที เหมือนเด็กที่ขี้สงสัยไปหมด รู้สึกว่าสิ่งตรงหน้าดูน่าสนใจไปหมด

เสิ่นฉวนชีไปนั่งตำแหน่งคนขับ เขาโน้มตัวไป ดึงสายคาดนิรภัยคาดให้เธอ ซ่งอีนั่วที่เห็นแบบนั้น ก็ตกตะลึง เงยหน้ามองเสิ่นฉวนชี “เสิ่นฉวนชี พวกเรา…..”

“ฉันจะพาเธอไปดูพระอาทิตย์ตก” เสิ่นฉวนชีโน้มหน้าลง ไปกัดริมฝีปากแดงของเธอหนึ่งที รู้สึกได้ว่าเธอกำลังสั่นไปทั้งตัว เขายิ้ม ความรู้สึกไวของเธอ ทำให้เขาประหลาดใจได้ตลอด เขาหยิบหูฟังสวมให้เธอ แล้วก็กลับมาคาดเข็มขัดนิรภัยให้ตัวเอง

ซ่งอีนั่วมองเขาคาดเข็มขัดอย่างนิ่งๆ แล้วฟังคำขอขึ้นบิน เธอก็อึ้งจนพูดอะไรไม่ออก จนกระทั้งเครื่องบินนิ่งอยู่กลางท้องฟ้า เธอถึงรู้ว่าเป็นเรื่องจริง เธอหันหน้ามองเขา เขาสวมหูฟัง หล่อจนเธออยากกระโจนไปจูบเขา “เสิ่นฉวนชี นายขับเครื่องบินได้ ?”

เสิ่นฉวนชีพยักหน้า บังคับเครื่องไปด้วยแล้วตอบเธอไปด้วย “อืม ตอนอยู่อเมริกาเคยเรียน มีบัตรนักบิน เธอวางใจได้”

ซ่งอีนั่วยังคงตื่นเต้นไม่หาย เธอก้มมองวิวด้านล่าง รู้สึกเหมือนตัวเองฝันไป ผู้ชายของเธอเก่งรอบด้านจริงๆ “เสิ่นฉวนชี ฉันนับถือนายจริงๆ”

ได้ยินคำนั้น เสิ่นฉวนชีเต็มไปด้วยความภูมิใจ เขาบังคับให้เฮลิคอปเตอร์บินขึ้นไปใกล้เส้นขอบฟ้า ซ่งอีนั่วมองวิวสวยนอกหน้าต่าง เฮลิคอปเตอร์กำลังบินผ่านใจกลางเมือง พวกเขาเหมือนเหยียบทั้งเมืองไว้ โลกถูกปกคลุมไปด้วยแสงสีทอง