บทที่ 149 พี่ใหญ่ป๋อ

เธอยืนอยู่ที่เดิม เห็นถังโย่วหนานพลักประตูรถลงมา แล้วเดินมาทางเธออย่างช้าๆ ดวงตาเขาเต็มไปด้วยความมัวหมอง หัวเราะกระหึ่มออกมาเบาเบาแล้วพูดว่า “ตั้งแต่หลังวันที่ฟ้องศาล เธอบอกว่าเธอนอกใจฉัน เธอก็คบกับอาสี่แล้วใช่ไหม ใช่ไหม่?”

จากประสบการณ์หน้าบ้านซ่งแล้ว ซ่งอีนั่วไม่กล้าเข้าใกล้ถังโย่วหนานมากนัก เธอถอยหลังไปหลายก้าว ห่างจากรอบตัวเขา เธอพูด “นายก็เห็นแล้วไม่ใช่หรือไง?”

“หึหึ”ถังโย่วหนานหัวเราะเจื่อนๆ “ใช่สิ ฉันเห็นแล้ว แต่ฉันก็ยังไม่เชื่อ อีนั่ว ฉันอยากให้เธอบอกกับฉันด้วยตัวเอง เป็นเพราะมันใช่ไหม?”

ซ่งอีนั่วถอนหายใจ “ใช่ไม่ใช่มันสำคัญมาก? โย่วหนาน เราหย่ากันแล้ว ต่างควรเริ่มต้นชีวิตใหม่ ทำไมต้องยึดติดกับเรื่องที่ผ่านมาไม่ปล่อยละ? ”

ถังโย่วหนานมองเธอ เธอเปลี่ยนไป ใบหน้าที่ใสซื่อถูกความรักเลี้ยงดูจนดูดีตั้งแต่หัวจรดเท้า ดวงตาที่เคยหม่นหมองกลับประกายฉายแสง มีชีวิตชีวา ห้าปีก่อน เขาเคยเห็นเธอในสภาพแบบนี้มาก่อน นั้นเป็นช่วงเวลาที่เขาและเธอรักกันอย่างมีความสุข เขาเป็นคนทำลายแสงที่ประกายในดวงตาคู่นั้นของเธอด้วยมือเขาเอง และตอนนี้เธอกลับประกายเพราะผู้ชายอีกคน

ถัวโย่วหนานยอมรับ ว่าเขาอิจฉา อิจฉาจนจะบ้า

“อีนั่ว ถ้าฉันบอกว่าฉันรู้สึกเสียใจ เธอจะกลับมาหาฉันไหม? ”ถังโย่วหนานถามขึ้นมากะทันหันเมื่อคิดตั้งนาน

ซ่งอีนั่วอึ้งนิดๆ เธอไม่เคยคิดว่าถังโย่วหนานจะพูดแบบนี้กับเธอ อึ้งไปสักพัก เธอส่ายหัวอย่างหนักใจ”โย่วหนาน เรื่องทั้งหมดที่ผ่านมา ฉันจำมันได้ไม่ลืม หย่ากับนาย ฉันไม่เคยรู้สึกเสียดายเลย ”

ถังโย่วหนานหัวร้อนขึ้นมาทันที เขาพูด”เป็นเพราะมันใช่ไหม! อีนั่ว สิ่งที่มันให้เธอได้ ฉันก็ให้เธอได้ สิ่งที่มันให้เธอไม่ได้ ฉันก็ให้ได้ ทำไมต้องเอาครึ่งชีวิตของตัวเองฝั่งไว้กับคนที่จะทำลายชีวิตเธอละ?”

ซ่งอีนั่วขมวดคิ้ว “โย่งหนาน ยังไงเราก็เคยรักกัน เลิกตามตื้อไม่หยุดแบบนี้สะ อย่าให้ฉันได้ดูถูกนาย!”

เธอพูดจบก็หันหลังออกไปเลย

ถังโย่วหนานถูกคำพูดของเธอกระทบกระเทือนโดนอย่างมาก ก้าวเท้ายาวไปจับแขนเธอไว้ แล้วพูด”ใช่เหรอ? ฉันละอยากรู้ ตอนที่เธอรู้หน้าแท้ของผู้ชายข้างกายเธอ เธอจะทำหน้ายังไง? อีนั่ว เธอคิดว่ามันรักเธอจริงเหรอ?”

“นายจะพูดอะไรกันแน่?”ซ่งอีนั่วชะงัก รู้สึกว่าคำพูดเขามีความหมายแฝง

“เธออย่าซื่อไปหน่อยเลย มันไม่รักเธอจริงหรอกนะ มันอยู่กับเธอ เพราะชดใช้ความผิดพลาดที่มันเคยทำไว้ บนโลกใบนี้ คนที่จะยอมตายเพื่อเธอได้ มันมีแค่ฉันคนเดียว!!”ถังโย่วหนานพูดด้วยความโมโห

ซ่งอีนั่วสบัดมือเขาออกอย่างโมโห เธอพูด”ถังโย่วหนาน นายมันทำให้ฉันยิ่งอยู่ยิ่งดูถูกนายขึ้นไปใหญ่ ห้าปีมานี้ ฉันหวังให้นายคิดได้ทุกวิทุกวัน แต่นายทำกับฉันเป็นอากาศมาตลอด ทำทุกอย่างให้ฉันเจ็บปวด ได้ พอฉันตัดใจแล้ว เลือกที่จะเดินออกมา นายตามตื้อแบบนี้เพื่ออะไร? เป็นเพราะฉันเดินออกมาแล้ว มีชีวิตอย่างน่าสงสาร มันถึงจะทำให้ลูกผู้ชายอย่างนายพอใจ!”

ถังโย่วหนานมองเธออย่างตะลึง เขายอมรับ หากว่าถ้าอีนั่วยอมทนไม่พูดอะไรต่อไป เขาจะเป็นฝ่ายขอหย่าเธอเอง และหย่ากันแล้วก็ไม่มีทางที่จะมองเธอสักเสี้ยววิ

แต่สุดเป็นเธอเองที่ขอหย่าออกมา พอหย่ากันเสร็จ ก็โพล่เข้าไปในอ้อมกอดของผู้ชายคนอื่น กลับเป็นผู้ชายที่เล่นผู้หญิงได้ไม่ดีเท่าเขา แต่ทุกๆด้านกลับดี กว่าเขา แซงเขาไปหลายซอย

เขายอมรับว่าเขาตามตื้อซ่งอีนั่งแบบนี้ เพราะเขาไม่แล้วใจ เพราะว่าเธอไปรักผู้ชายอีกคนได้เร็วขนาดนี้ ถ้าหย่ากันแล้วเธอยังลืมเขาไม่ได้ ถึงขั้นหาผู้ชายที่ธรรมดาแล้วคลอดลูกด้วยกัน ใช้ชีวิตอย่างธรรมดาทั้งชีวิต บางครั้งเขาอาจไม่ปล่อยวางไม่ลงแบบนี้ก็ได้

“ซ่งอีนั่ว จากเขาไปสะ ไม่งั้นเธอจะรู้ว่า ทุกข์ทรมานทั้งหมดที่เธอเคยผ่านมา เป็นเพราะมันให้เธอทั้งนั้น ในวันที่เธอรู้ความจริงทุกอย่าง เธอจะเจ็บปวดมากกว่าเดิมร้อยเท่า! พันเท่า!”ถังโย่วหนานพูด

ซ่งอีนั่วมองเขาอย่างเงียบๆ ผ่านไปสักพัก เธอหันหลังเดินออกไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ ถังโย่วหนานเห็นแบบนี้ ก็ตะโกนออกมาอย่างเสียงดัง”ซ่งอีนั่ว เธอไม่ฟังคำตักเตือนของฉัน เธอจะต้องเสียใจที่หลังแน่!!”

ซ่งอีนั่วก้าวเท้าเดินไปอย่างไม่หยุดและไม่หันหัวมอง ถังโย่วหนานเห็นแผ่นหลังเธอที่หายไป เขากำหมัดแน่นๆอย่างโมโห ปล่อยหมัดไปท่ามอากาศหมัดหนึ่ง

เขาโมโหไม่เลิก โทรศัพท์สั่นขึ้นมากะทันหัน เขายกขึ้นมารับสาย พูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ใยดี “เรื่องอะไร?”

“หัวหน้าถัง ผมสืบมาได้แล้วครับ คืนเมื่อของห้าปีก่อน รถของคุณชายสี่จอดที่โรงแรมนั้นหลายชั่วโมง พอเที่ยงคืนถึงขับออกไปครับ”

ถังโย่วหนานหรี่ตาเล็กน้อย เขามองไปที่แสงไฟนับล้านบ้าน พูดด้วยเสียงเรียบเย็น”สืบไปทางนี้อย่างต่อเนื่อง สืบเรื่องที่เขาเปิดโรงแรมมาให้ได้ ถ้าสามารถหารูปหรือภาพวงจรปิดในเหตุการณ์ได้จะยิ่งดี”

“ครับ”