บทที่ 15 : รังแกเด็กแบบนี้ได้อย่างไร?

ซ่งอีนั่วทั้งอับอายทั้งโมโห ใบหูยังชาจากลมหายใจอุ่นๆ ที่เขาหายใจรดลงมา เมื่อตอนที่เสิ่นฉวนชีขยับเข้ามาใกล้ หัวใจของเธอยิ่งเต้นเร็วขึ้น และยิ่งคำพูดเหิมเกริมของเขานั้นอีก ยิ่งทำให้จิตใจเธอว้าวุ่น

เสิ่นฉวนชีเงยหน้าขึ้นมองเธอ วันนี้เธอสวมเสื้อยืดสีเทา ทำให้ใบหน้าเธอดูสะอาดบริสุทธิ์และงดงาม ผมยาวรวบมัดขึ้นเป็นหางม้า เมื่อเคลื่อนไหวยิ่งทำให้วาดเส้นสลวยงดงามอยู่กลางอากาศ ดวงตาไม่ใหญ่มาก แต่ดำและเป็นประกาย พวงแก้มถูกย้อมด้วยสีแดงจางๆ

เมื่อเปรียบเทียบลักษณะเมื่อครู่และลักษณะที่ตายซะยังดีกว่าอยู่ในตอนนี้ เธอโกรธจนหน้าดำหน้าแดง พลังกำลังก็เพิ่มมากขึ้น

ซ่งอีนั่วมีเหตุผลมากมายที่จะต่อว่าเขา เขาในฐานะผู้ใหญ่กว่า จะมารังแกลวนลามคนที่เป็นน้องแบบนี้ได้อย่างไร? แต่เมื่อมองดวงตาดำขลับคู่นั้นที่คล้ายกับว่ามองทะลุเข้าไปภายในใจของคนได้ เธอก็ตัวแข็งไป

เห็นได้ชัดเจนว่าเขารู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไร และจะไม่ขอโทษเธอสำหรับการกระทำที่ตนเองได้ทำลงไป

จะไม่พูดยั่วเธออีกงั้นเหรอ? แม้ว่าจะกลัวแค่ไหน แต่ก็คงดีกว่าถูกปฎิเสธแล้วทำให้ตัวเองต้องอับอายขายขี้หน้า

“ร้อนจริงๆ ฉันอยากกลับไปตากแอร์แล้วค่ะ” พูดจบ ซ่งอีนั่วก็วิ่งออกไปด้วยความเร็วแสง ชั่วพริตตาเธอวิ่งออกไปแล้วกว่าห้าสิบเมตร

เสิ่นฉวนชียังรอคำต่อว่าจากเธอ ผลจากที่เธอเก็บกดมันเอาไว้นานเกินไป สุดท้ายกลับกระโดดหนีราวกับกระต่ายน้อย เขาตะลึง ก่อนจะหัวเราะออกมา ผู้หญิงคนนี้น่ารักเกินไปแล้ว ทำไมเขาไม่พบเธอก่อนหน้านี้นะ?

เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือดังขึ้น เขากดรับสายในวินาทีต่อมาด้วยน้ำเสียงยิ้มแย้ม “ฮัลโหล?”

“พี่สี่?” ปลายสายคิดไม่ถึงว่าเขาจะกดรับสายเร็ว และน้ำเสียงร่าเริ่งขนาดนี้ เขาสงสัยว่าตัวเองจะโทรผิดหรือเปล่า จึงเอาโทรศัพท์มือถือออกมาดูซ้ำ เพื่อยืนยันว่าหมายเลขที่โทรออกนั้นถูกต้อง จากนั้นเขาจึงพูดต่อ “พี่สี่ พี่ไปเจอเรื่องสวยๆงามๆมาใช่ไหมล่ะ?”