บทที่ 151 จะอยู่อย่างสบายใจได้ยังไง?

บรรณาธิการเดินออกจากประตูใหญ่ของบริษัทเสิ่น ล่ำลากันเสร็จแล้วก็ขับรถตัวเองกลับเลย ชายหนึ่งในนั้น ยืนอยู่ที่เสาหน้าบริษัทเสิ่น เงยหน้ามองตึกที่เท่าเมฆ เขายิ้มหึเบาเบา หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาใครคนหนึ่งพร้อมเดินไปที่ที่จอดรถ “ท่าน เป็นอย่างที่ท่านคิดเลยครับ หัวหน้าเสิ่นเรียกทุกบรรณาธิการของนิตยสารมารวมตัว เพื่อหยุดภาพบนเตียงพวกนั้นครับ”

โทรศัพท์อีกฝั่ง ชายยืนอยู่ในห้องที่มืด หลังยืนตรง เขาในชุดดำ กลมกลืนเข้ากับห้อง เขาหรี่ตาเล็กน้อย”ฉันรู้แล้ว เดินตามแผนเหมือนเดิม ฉันอยากรู้ เสิ่นฉวนชีจะปกป้องผู้หญิงคนนั้นได้นานแค่ไหนกัน”

“ครับ ท่าน ”ว่างสายเสร็จ บรรณาธิการนั่งเข้าไปในรถแล้วโทรหาคนข้างล่าง ให้ตีพิมพ์นิตยสารต่อ

ยี่สิบหน้าทีผ่านมา ผู้รับผิดชอบการตีพิมพ์โทรหาบรรณาธิการแล้วพูดว่า”ท่านบรรณาธิการครับ กรรมต่อต้านอนาจานไม่รู้ว่าได้ข่าวมาจากไหน พวกมันหยุดพวกผมไว้ ตอนนี้ผมวิ่งออกมาแล้ว คนอื่นอื่นถูกพวกมันจับไปแล้วครับ”

บรรณาธิการตกใจจนรีบว่างสาย ในท่ามกลางความกระวนกระวายเขาก็โทรหาเบอร์ลึกลับนั้น แล้วพูดว่า”ท่านครับ ตอนนี้คณะตีพิมพ์ของพวกผมโดนกรรมต่อต้านสื่ออนาจานหยุดไว้แล้วครับ”

“หึหึ คล่องแคล่วมือไว คงมีแต่เสิ่นฉวนชีเท่านั้นที่เป็นคู่แข่งฉันได้ ”มือหนึ่งล่วงกระเป๋าไว้ มือหนึ่งจับโทรศัพท์ไว้ เสียงหัวเราะราวกับฤดูใบไม้ผลิ ทำให้คนอื่นรู้สึกสบาย “ไม่ต้องกังวล มากสุดโดนจับสองวันก็ปล่อยออกมาแล้ว”

“ท่าน......”บรรณาธิการกำลังจะพูดอะไรอีก แต่โทรศัพท์อีกฝั่งกดว่างสายไปก่อน หน้าผากเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ อำนาจของเสิ่นฉวนชีในถงเฉิงมหาศาลมากเหลือเกิน รุกรานไม่ได้จริงๆ

เสิ่นฉวนชีสูบบุหรี่หมดทั้งซอง โทรศัพท์ที่ข้างดังขึ้นกะทันหัน เขามองไปที่จอแสดง สีหน้าที่อ้างว้างหายไปทันที เขารีบกดรับสายทันที พูดด้วยเสียงนุ่มนวล “คิดถึงฉันเหรอ? หื้ม?”

เสียงที่จบท้ายของเขาฟังแล้วเย้ายวนใจที่สุด ซ่งอีนั่วหน้าแดงระรื่น เธอดูทีวีไปแล้วพูดกับเขา”ฉันแค่อยากถามว่า นายจะกลับมาเมื่อไหร่ ฉันง่วง อยากนอนแล้ว”

“อยากให้ฉันไปหาไหม?”เสิ่นฉวนชีนอนพิงอยู่ที่ห้องประชุม ริมฝีปากเต็มไปด้วยความคมของนิโคติน เพียงแค่ชั่วขณะเขาก็สูบหมดไปสองซอง

เสียงเขาทุ้มๆ แฝงไปด้วยเรื่องในใจมากมาย ซ่งอีนั่วขมวดคิ้ว”เสิ่นฉวนชี นายเป็นอะไร? มีเรื่องในใจอะไรหรือเปล่า?”

“อืม เธอไงเรื่องในใจที่ใหญ่ที่สุดของฉัน ยังไม่ตอบคำถามของฉันเลย คิดถึงฉันไหม?” ห่างกันแค่ไม่กี่ชั่วโมง เขาก็คิดถึงเธอสะแล้ว อยากจะมัดเชือกไว้ที่เอวของเธอ เขาไปไหนเธอก็ไปไหน ไม่จากกันตลอดไป

ซ่งอีนั่วนั่งไขว้ขาที่โซฟา ความจริงคำถามนี้ตอบไม่อยาก แต่เธอก็คิดนาน มือยื่นไปยุ่งกับโซฟาโดยไม่รู้ตัว “ฉันอยากให้นายมา นายจะมาไหม?”

เสิ่นฉวนชีเปลี่ยนมือรับโทรศัพท์ เขายืนขึ้นไปยืนที่หน้าต่าง มองวิวกลางคืนที่เจริญรุ่งเรือง เดิมเขามีทุกอย่างแล้ว แต่เขากลับรู้สึก ทุกทุกอย่างอาจจากเขาไปได้ทุกวินาที เขาพูด”นั่วนั่ว วันนี้นอนคนเดียวนะ ฉันมีเรื่องต้องจัดการ ไปไม่ได้”

“อืม”น้ำเสียงซ่งอีนั่วปิดความผิดหวังไว้ไม่ได้ เธอก้มหน้าแล้วพูดต่อว่า”นายอย่านอนดึกเกินไปนะ ฉันว่างสายแล้ว”

“ได้”เสิ่นฉวนชีจับโทรศัพท์ไว้แน่นๆ อีกฝั่งไม่ได้ว่างสาย เขารับรู้ถึงลมหายใจของเธอ เขาไม่อยากว่างสายลง “นั่วนั่ว?”

“อื้ม?”

“นั่วนั่ว?”เสิ่นฉวนชีเรียกเธอด้วยเสียงที่เบา

ซ่งอีนั่วรู้สึกว่าคำคำนี้ของเขา ส่งอารมณ์ความรู้สึกเขามาอย่างไม่กีดกันอะไร เธอรู้สึกใจไม่ดีขึ้นมา”เสิ่นฉวนชี นายมีเรื่องในใจใช่ไหม?”

“นั่วนั่ว เรียกฉันพี่สี่คำหน่อย”เสิ่นฉวนชีพูดขึ้นอย่างกะทันหัน

ซ่งอีนั่วชักงักสักพักก็เรียกตามที่บอกอย่างเชื่อฟัง”พี่สี่”

เรื่องทั้งหมดในตัวเสิ่นฉวนชีเหมือนโดนลมพัดให้ปลิวหายไปหมด ใจสั่นไม่หยุด ทุกครั้งที่ได้ยินเธอเรียนเขาว่าพี่สี่ เขารู้สึกตื่นเต้นเป็นที่สุด “นั่วนั่ว ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น จำคำที่ฉันพูดไว้ ฉันรักเธอ รักเธอมากกว่าที่เธอคิด”

ซ่งอีนั่ว ชะงักพักใหญ่ พอโทรศัพท์อีกฝั่งว่างสายไป เธอจับโทรศัพท์ไว้ ผ่านไปสักพักถึงพูดออกมา”พี่สี่ ฉันก็รักนาย!”

……

เสิ่นฉวนชีขับรถกลับคฤหาสน์เสิ่น จะแฉหัวข่าวเป็นภาพบนเตียงของซ่งอีนั่ว เขาคิดไปคิดมา มีอยู่แค่คนหนึ่งที่จะทำได้ และคนนี้ต้องเป็นคนอื่นไปไม่ได้นอกจากคุณท่านเสิ่น

เขาขับรถเข้าไปที่คฤหาสน์ คนรับใช้รีบรายงานให้คุณท่านเสิ่น ดังนั้นเขาเดินเข้าไปที่คฤหาสน์ อาเว่ยก็รออยู่ที่นั่นแล้ว เสิ่นฉวนชีเดินตามอาเว่ยขึ้นชั้นบนจนมาหยุดอยู่ที่ห้องทำงาน คุณท่านเสิ่นนั่งอยู่ที่โซฟา กำลังเครียดกับหมากรุกที่ไปไม่ถูก