บทที่ 152 นายมีรูปอีนั่วได้ยังไง ？

ซ่งอีนั่วนอนอย่างหลับใหลอย่างสบาย รู้สึกว่ามีมือมาโอบเอวเธอไว้ เธอยื่นมือไปจับ จับโดนมือที่อบอุ่น เธอตกใจอย่างมาก จากที่หลับอยู่ตื่นขึ้นมาทันที เธอนั่งลงอย่างเร็ว กดไปที่ไฟหัวเตียง

ไฟส่องไปหาผู้ชายที่กำลังลืมตา มองเธอด้วยสายตาลึกซึ้ง ใจของเธอค่อยกลับมาที่เดิม “ตกใจหมดเลย นายกลับมาเมื่อไหร่ มีกุญแจบ้านฉันได้ยังไง?”

เสิ่นฉวนชีดึงเธอกลับมาที่อ้อมกอด ก้มหน้าหอมไปที่หน้าผากเธอ “ทำไมมีคำถามเยอะขนาดนี้ นอน”

ซ่งอีนั่วอยู่ในอ้อมกอดเขา ไออุ่นของร่างกายผ่านจากเสื้อบางๆมาหาเธอ อบจนทั้งตัวเธอร้อนระอุ เธอพูด”นายยังไม่ตอบคำถามฉันเลย”

เสิ่นฉวนชีกอดเธอไว้ มือใหญ่ลูบไล้ไปตามทั่วร่างเธอ เสียงเต็มไปด้วยความง่วง ไอหายใจที่คุ้นเคยตีไปที่ลำคอของเธอ “ที่ว่างรองเท้าของบ้านเธอมีกุญแจสำรองไม่ใช่หรือไง ฉันหยิบไปตามมือ”

“ไม่ถามแล้วเอานั่นขโมย”ซ่งอีนั่วตอบ

มือของเสิ่นฉวนชียิ่งอยู่ยิ่งล่วงไปที่ที่อันตรายลึก พูดด้วยเสียงที่แหบ”อืม ขโมย ขโมยตัวเธอ ขโมยใจเธอ แค่กุญแจพวงเดียวแล้วจะยังไง?”

“......”ไอ่คนบ้า ก้าวร้าวมากไปไหม

ผ่านไปสักพัก อุณหภูมิใต้ผ้าห่มยิ่งอยู่ยิ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ ลมหายใจของซ่งอีนั่วผิดจากปกติ เธอกัดริมฝีปากไว้แล้วมองหน้าเขา แสงไปอบอุ่นส่องไปที่เขา คิ้วของเขาเหมือนแบกเรื่องไว้มากมาย เธอยกมือขึ้นไปแตะไว้ที่คิ้วของเขา”เสิ่นฉวนชี ไม่มีความสุขเหรอ?”

เสิ่นฉวนชีจับข้อมือเธอไว้ ยกสูงเหนือหัว เขาขยับไปทับเธอไว้ จูบลงที่ตาเธออย่างบ้าคลั่ง สุดท้ายริมฝีปากก็จบลงที่ริมฝีปากนุ่มๆของเธอ”นั่วนั่ว ฉันจะเอาเธอ!”

ซ่งอีนั่วดิ้นตัวไปมา เสี้ยววิเธอก็ชะงักไม่ดิ้นอยู่ที่นั้น เธอเงยหน้าขึ้นจ้องสายตาเขาที่กำลังร่าเริง เขาพูดออกมาอย่างขำๆ”ที่รัก เฉียบแหลมมากเลย”

ซ่งอีนั่วพูดอะไรไม่ออก ร่างกายเหมือนยิ่งอยู่ยิ่งฉะฉาน หน้าแดงระรื่น เสิ่นฉวนชีกัดฟันแน่นๆ ลอยขึ้นสวรรค์ชั้นเจ็ดกับเธอ เหงื่อไหลหยดลงที่ตาของเธอ

พอเสร็จ เสิ่นฉวนชีอุ้มเธอเข้าไปล้างที่ห้องอาบน้ำ สองคนนั่งลงที่อ่างอาบน้ำ น้ำในอ่างล้นออกมา เสิ่นฉวนชีนั่งอยู่หลังเธอ เธอแนบชิดกับเสินฉวนชีแน่นๆ มือเขาจับฟองอาบน้ำไว้ ถูหลังให้เธอเบาเบา

ซ่งอีนั่วไม่มีเรี่ยวแรง ทั้งตัวแนบตัวเขาไว้อย่างอ่อนโยน เรื่องที่เธอไม่ลืม คือเรื่องเมื่อกี้”เสิ่นฉวนชี นายมีอะไรไม่สบายใจบอกฉันได้นะ เราเป็นแฟนกัน ฉันหวังว่าจะช่วยแบ่งเบานายบ้าง”

เสิ่นฉวนชีชะงักมือไปพักหนึ่ง ก้มหน้ามองเธอไว้ เธอในตอนนี้ดีงามจนทำให้ใจเต้น “อีนั่ว เธอมีเรื่องอะไรที่ไม่อยากให้ฉันรู้?”

ซ่งอีนั่วตามองลง มีเรื่องหนึ่ง เธอไม่อยากจะให้เขารู้ เธอส่ายหัว “ไม่มี ทำไมถึงถามแบบนี้ละ?”

“ไม่มีอะไร ฉันไม่เป็นอะไร แต่เรื่องบนธุรกิจนิดหน่อย แต่จัดการมันแล้ว เธอไม่ต้องเป็นห่วง”เสิ่นฉวนชียกมือเริ่มล้างให้เธอใหม่

ซ่งอีนั่วไม่ได้ถามต่อไป เขาพูดว่าไม่เป็นไร เธอก็เชื่อว่าเขาไม่เป็นไรจริงๆ

……

เช้าวันต่อมา เสิ่นฉวนชีถูกโทรศัพท์ที่ดังไม่หยุดปลูกตื่น เขามองผู้หญิงที่หลับสบายในอ้อมกอด เขาดึงมือกลับมาอย่างเช้าๆ หยิบโทรศัพท์แล้วเดินออกไปด้วยเสียงเบาเบา เขากดรับสายเมื่อมาถึงห้องรับแขก“เรื่องอะไร?”

“หัวหน้าเสิ่น เกิดเรื่องไม่ดีแล้วครับ ในโซเชียลถงเฉินเต็มไปด้วยรูปภาพอนาจาร ในรูปเห็นแต่คุณหนูซ่ง ผู้ชายคนที่หันหลังให้ถูกเบลอไปหมด พึ่งจะแฉลงไม่ถึงสิบนาที ก็มีคนกดแชร์ไปมากกว่าล้านคน ผมคิดว่านี้คงเป็นคนที่จ่ายยอดแชร์ ผมหาคนให้ไปบล็อกเว็บเมืองแล้วครับ แต่รูปบนเตียงแพร่ไปทั่วแล้ว ผมกลัวว่าเรื่องนี้จะปิดคุณหนูซ่งไม่ได้ครับ”

เสิ่นฉวนชีจับโทรศัพท์ไว้แน่นๆ เขากลับหัวไปมองห้องนอน แสงประกายในตามืดมนทันที คนที่ไม่ว่าจะเป็นอะไรเขาก็จะปกป้องให้ได้ สุดท้ายก็เป็นเพราะเขาเลยถูกทำร้าย ทำให้คนอื่นมาวิพากษ์วิจารณ์

“เยี่ยนเฉิง รูปมันแพร่ออกไปแล้ว เอากลับมาไม่ได้แล้ว สิ่งที่สำคัญในตอนนี้คือ หาคนที่ลงให้เจอ และหาคนที่อยู่เบื้องหลังออกมา ”เสิ่นฉวนชีจับคิ้วที่กำลังย่น เรื่องบางเรื่องเขายิ่งอยากจะปิดบัง มันก็ยิ่งมีคนแฉมันออกมา บางครั้ง ตั้งเริ่มแรกสิ่งที่เขาควรทำไม่ใช่ปิดบังแต่คือพูดตามตรง ตอนนี้ เขาพูดตามตรงกับเธอยังทันไหม?

“หัวหน้าเสิ่น......”เยี่ยนเฉิงเรียกชื่อออกมาอย่างลังเล เสิ่นฉวนชีทำแบบนี้เท่ากับเขากำลังยอมแพ้แล้วเหรอ ถ้าเป้าหมายของคนคนนั้นคือใช้คุณหนูซ่งมาทำร้ายหัวหน้าเสิ่น งั้นคนคนนั้นทำสำเร็จแล้ว