บทที่ 7 บังเอิญ

ในห้องประชุมบริษัทป๋ออี้กรุ๊ป ซ่งอีนั่วใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบๆ และกระโปรงสีดำ เธออธิบายไอเดียของเธอคร่าวๆ พร้อมฉายภาพลงบนจอโปรเจคเตอร์ ทำให้เธออธิบายไอเดียได้อย่างเข้าใจง่าย

เฮ้อตงเฉินพิงเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน พลางหมุนควงปากกาในมือเล่นไปมา เขาทำเหมือนตั้งใจฟังซ่งอีนั่วมาก แต่ถ้ามองดีๆ เขากำลังสนใจสีหน้าแปลกๆของเธออยู่

ซ่งอีนั่วหยุดพูด และเคาะมือตัวเองลงบนโต๊ะ “คุณเฮ้อ คุณคิดยังไงกับหน้าของฉันคะ”

‘หึหึ’ ผู้ช่วยส่วนตัวของเฮ้อตงเฉินอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา ตั้งแต่ตอนที่ซ่งอีนั่วเดินเข้ามาในห้องประชุม คุณเฮ้อก็ไม่เคยละสายตาออกจากร่างกายเธอเลย เขาคิดไม่ถึงเลยว่า ซ่งอีนั่วจะตรงขนาดนี้ ตรงจนทำให้คุณเฮ้อไปไม่เป็น

แต่เฮ้อตงเฉินก็ไม่ได้โกรธ เขาลุกขึ้นมานั่งหลังตรง พร้อมรอยยิ้มที่หายากบนใบหน้าของเขา เธอเปิดสัญญา ละเซ็นลงช่องว่างในหน้าสุดท้ายอย่างรวดเร็ว

เขาปิดสัญญาลง และดันเก้าอี้ออก และลุกขึ้น รูปร่างสมส่วนของเขาใส่สูทสีดำ ทำให้เขาดูสง่างาม เขาส่งเอกสารกลับไป “คุณซ่ง ผมจะรองานของคุณนถ”

ซ่งอีนั่วมองเขาด้วยความประหลาดใจ ตั้งแต่ที่เธอเข้ามา เฮ้อตงเฉินก็เอาแต่จ้องเธอ จ้องทำเธอไม่เป็นตัวของตัวเอง วันนี้อารมณ์ของเธอไม่ดีเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ดังนั้นจึงโพล่งประโยคนั้นออกไปด้วยไม่ตั้งใจ ตอนแรกเธอก็คิดว่าจะทำให้เขาขุ่นเคือง และธุรกิจครั้งนี้ต้องล่มแน่ๆ แต่คิดไมถึงว่าเขาจะมีความอดทนขนาดนี้

เธอหยิบเอกสารกลับมาด้วยความสงบเสงี่ยม “คุณเฮ้อ ขอให้ร่วมงานกันด้วยดีนะคะ”

เฮ้อตงเฉินยิ้มออกมาน้อยๆ ใบหน้าของเขาหล่ออยู่แล้ว เมื่อยิ้มออกมาจึงยิ่งทำให้ดูยิ่งมีดาเมจรุนแรงขึ้นอีก เขายื่นมือมาจับมือกับเธอ และเดินออกไปพร้อมกับผู้ช่วย เมื่อเดินมาถึงประตูห้องประชุม เขาก็หยุดเดินเหมือนคิดอะไรได้ เขาหันกลับมามองซ่งอีนั่ว และพูด “คุณซ่งเหมือนผมเก่าผมคนนึงมาก”