บทที่128 กระวนกระวายใจ

ซ่งอีนั่วตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดท้องกลางดึก เธอนอนอยู่บนเตียงและมีเหงื่อออกที่หน้าผาก ความเจ็บปวดจากปากของเธอ เธอเจ็บจนปวดสมองและเวียนหัว มีอาการปั่นป่วนในท้องและเธอรู้สึกคลื่นไส้ ทันทีที่ความคิดนี้เกิดขึ้นความอยากที่จะอาเจียนก็ระงับไว้ไม่ได้อีกต่อไป เธอรีบวิ่งไปในห้องน้ำไปอาเจียนและท้องร่วงอย่างรุนแรง

หลังจากนั้นไม่นาน เธอก็กลับมาที่เตียงด้วยใบหน้าซีดเซียว เธอคว้าโทรศัพท์แล้วหาหมายเลขโทรศัพท์ แล้วก็กดโทร

โทรศัพท์ดังขึ้นเป็นเวลานานและไม่มีใครรับสาย เธอวางสายโดยคิดว่าตอนนี้เขาคงหลับไปแล้วและเธอก็ไม่ควรรบกวนเขา แม้ว่าจะโทรหาเขาแต่เขาอยู่เมืองเซด ก็คงจะกลับมาไม่ทัน

โทรศัพท์หล่นลงบนผ้าปูที่นอน หลังจากนั้นไม่นานโทรศัพท์ก็ดังขึ้นและเธอก็คว้ามันขึ้นมาโดยไม่ได้มองไปที่หมายเลขที่โทรเข้ามาแล้วเธอก็พูดว่า "เสิ่นฉวนชี ฉันปวดท้อง ปวดมากๆ "

"คุณอยู่ไหน ผมจะไปตอนนี้เลย " เสียงผู้ชายที่ดูกังวลมากดังมาจากอีกฝั่งของสาย

ซ่งอีนั่วไม่ค่อยมีสติ เลยฟังไม่ออกว่าเป็นเสียงของใคร เพียงประหลาดใจว่าเสิ่นฉวนชีไม่รู้ว่าเธออาศัยอยู่ที่ไหร เธอบอกชื่อโรงแรมและเบอร์ห้องไป จากนั้นก็เป็นลมหมดสติไป

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ห้องพักของซ่งอีนั่วก็ถูกเตะออกอย่างแรงและร่างยาวก็เดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นเธอนอนอยู่บนเตียงอย่างไร้ชีวิต เสียงหัวใจของเขาก็หยุดเต้นและรีบอุ้มเธอขึ้นอย่างรวดเร็วและรีบออกไป

พวกเขาเพิ่งจะออกไป โทรศัพท์ที่หล่นอยู่บนพื้นก็ดังขึ้น ในจอโทรศัพท์แสดงชื่อให้เห็นอยู่สองตัวคือพี่สี่

เมื่อซ่งอีนั่วตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตาของเธอถูกแสงจากหลอดไฟที่อยู่เหนือศีรษะของเธอส่องอยู่จนลืมตาไม่ขึ้น เธอปิดตาลง รอตาปรับให้เข้าแสงในห้องแล้วค่อยลืมตาอีกครั้ง ข้างเตียงมีชายคนหนึ่งนอนอยู่ในชุดสูทและรองเท้าหนัง ผมของเขาถูกตัดแต่งอย่างเรียบร้อย

เธอเห็นว่ามือข้างหนึ่งของเธอถูกจับเอาไว้ที่ฝ่ามือของเขา เธอหันไปมองเขาและพูดว่า "เสิ่นฉวนชี คุณกลับมาตอนไหน? "

ชายที่หลับอยู่ข้างๆเตียงก็ค่อยๆเงยหน้าขึ้น ซ่งอีนั่วมองเขาด้วยความประหลาดใจ จากนั้นมือของเธอก็ยังถูกเขาจับเอาไว้อยู่ เธอรีบดึงกลับ "เหลียนโม่ ทำไมคุณถึงอยู่เมืองซีได้? "

ฝ่ามือของเหลียนโม่ว่างเปล่า ดวงตาสีเข้มของเขาก็หรี่ลงเล็กน้อยและเขาก็เหลือบมองเธออย่างแผ่วเบา "ผมเดินมาทำงานต่างจังหวัด มาที่นี่เพื่อสังสรรค์กับลูกค้าในตอนกลางคืน "

"ออ" ซ่งอีนั่วรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย เธออยากจะลุกขึ้นนั่่ง เหลียนโม่ใช้มือทั้งสองกดไหล่ของเธอลงและพูดว่า "คุณเพิ่งจะล้างท้องมา อย่าขยับตัวนอนลงดีกว่า "

"ล้างท้อง" ซ่งอีนั่วรู้สึกประหลาดใจ

"ใช่ อาหารเป็นพิษ " เหลียนโม่พูดอย่างเรียบง่ายและกระชับ เมื่อเธอโทรหาเขา เขาก็ยังอยู่กับลูกค้าเพื่อสังสรรค์ เมื่อเห็นเธอโทรเข้ามา เขาก็รีบโทรกลับ ได้ยินน้ำเสียงที่อ่อนแรงและกำลังปวดท้องของเธอ เขาก็รีบทิ้งลูกค้าแล้วรีบขับรถมา

เห็นเธอใบหน้าซีดเซียวนอนอยู่บนเตียง หัวใจของเขาก็แทบจะหยุดเต้น เขาจึงรีบพาเธอไปโรงพยาบาล หมอบอกว่าเธออาหารเป็นพิษ ถ้าส่งเธอมาช้ากว่านี้ กลัวว่าจะเป็นอันตรายถึงชีวิตได้

ซ่งอีนั่วนึกถึงอาหารมื้อเย็นที่ต่งอี๋เซวียนทำ เธอก็ยิ้มขึ้นมา ไม่น่าแปลกใจที่เฟิงเจินเจินจะไม่ขยับตะเกียบและกินเข้าไปสักคำเลย อาหารทีต่งอี๋เซวียนปรุงนั้นแย่มากเกินไป

เมื่อเห็นเธอมองด้วยความมึนงง เหลียนโม่ก็หรี่ตาลง เธอกำลังนึกถึงใคร? "ตอนเย็นคุณทานอะไรไป ทำไมอาหารถึงเป็นพิษได้? "

ซ่งอีนั่วได้สติกลับมา เธอตอบคำถามผิดโดยกล่าวว่า "ยากที่จะปฏิเสธการเชื้อเชิญได้! "

เหลียนโม่จ้องมองที่ริมฝีปากซีดของเธอและเห็นว่าเธอลังเลที่จะพูด เขาจึงไม่ถามต่อ เขาลุกขึ้นแล้วเทน้ำอุ่นลงไปหนึ่งแก้ว นิ้วเรียวของเขาหยิบเม็ดอลูมิเนียมที่ใส่ยาอยู่ข้างในขึ้นมาและวางไว้ในฝ่ามือของเธอ "หมอบอกว่าตื่นขึ้นมาแล้วให้กินยา อาการของคุณตอนนี้น่าจะต้องนอนโรงพยาบาลสักสองสามวันเพื่อสังเกตการณ์ "

ซ่งอีนั่วพยายามจะลุกขี้น เหลียนโม่ก็เอื้อมมือไปหนุนหลังของเธอ จากนั้นวางหมอนไว้บนหลังของเธอแล้วให้เธอพิงมัน เขาหยิบแก้วน้ำแล้วยื่นให้และพูดว่า "อุณหภูมิกำลังดี กินยาเถอะ"

"ขอบคุณ! " ซ่งอีนั่วรับแก้วน้ำ หยิบยาในฝ่ามือของเขาแล้วเอาเข้าปาก ดื่มน้ำแล้วกลืนลงไป กลิ่นยากระจายอยู่ในปาก เธอย่นหน้าด้วยความเจ็บปวด เธอบ่นและดื่มน้ำในแก้วแล้วมองไปที่เขา "ยังอยากดื่มน้ำอีก "