บทที่139 กล้าเชื่อได้อย่างไร

เหลียนชิงอวี่ยิ้มทันทีและเธอพูดว่า: "นี่คือสูตรอาหารที่ฉันค้นหาบนอินเทอร์เน็ต ฉันขอให้ป้าหลานทำ ฉันรู้ว่าคุณจะต้องชอบ" น้ำเสียงนั้นภูมิใจราวกับว่าเธอทำด้วยตัวเอง

เสิ่นฉวนชีไม่ได้พูดอะไร เขาหยิบชามขึ้นมาและดื่มโจ๊ก

หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ รถก็มารออยู่ด้านนอกแล้ว เสิ่นฉวนชีเปลี่ยนรองเท้าและเดินออกไป เหลียนชิงอวี่รีบคว้ากระเป๋าและเดินตามเขาออกไป เมื่อเห็นเธอเดินตามไป เสิ่นฉวนชีก็ขมวดคิ้วและพูดว่า "คุณจะออกไป? "

"ใช่ อยู่ที่บ้านมันน่าเบื่อ ฉวนชีให้ฉันออกไปทำงานกับคุณนะ " เหลียนชิงอวี่ทำเรื่องแบบนั้นในตอนเช้าและเธอกังวลว่าซ่งอีนั่วจะไปหาที่บริษัท ถ้าพวกเขาแก้ไขความเข้าใจผิดแล้ว อย่างนั้นทุกอย่างที่เธอทำในตอนเช้านั้นก็สูญเปล่าและอาจทำให้เสิ่นฉวนชีสงสัยเธอและส่งเธอออกไป

เสิ่นฉวนชีหยุดและมองไปที่เธอ "ไม่ได้ ผมไปทำงาน คุณไปกับผมทำไม? "

"หรือว่าจะให้ฉันเป็นเลขาของคุณ? " เมื่อเห็นเขาขมวดคิ้ว เธอก็ถอยกลับและจับแขนเขาแล้วเขย่า เธอพูดอย่างยั่วยวนว่า : "หรือว่าผู้ช่วยก็ได้ เสิร์ฟชาและเสิร์ฟน้ำก็ได้ไม่เป็นไรได้หมดเลย ขอแค่อย่าให้ฉันอยู่ที่บ้านก็พอ ฉันอยู่บ้านจนฉันจะขึ้นราที่บ้านแล้ว ให้ฉันไปทำงานกับคุณได้ไหม?

เสิ่นฉวนชีมองไปที่เธออย่างเงียบ ๆ

เหลียนชิงอวี่ประสานมือกัน กดริมฝีปากของเธอและพูดว่า: "ได้โปรด ฉันสัญญาว่าจะไม่รบกวนคุณในที่ทำงาน"

เสิ่นฉวนชีไม่สามารถทำอะไรเธอได้ กังวลว่าเธอจะป่วยที่บ้านซึ่งจะไม่เอื้อต่อการฟื้นตัวจากอาการป่วยของเธอ ดังนั้นเขาจึงพยักหน้าและพูดว่า "ไปทำงานกับผมได้ แต่ห้ามตามติดผมหรือขวางการทำงานของผม "

"โอเค ฉันสัญญา!" เหลียนชิงอวี่ยกมือข้างหูเธอเพื่อสาบาน เมื่อเห็นเสิ่นคันซียิ้มเธอก็หัวเราะเช่นกัน เธอรู้ว่า เสิ่นฉวนชียอมให้เธอขนาดนี้เพราะความเสน่หา เธอทำให้เขานึกถึงน้องสาวของเขาที่หายไป

และตอนนี้โป๊กเกอร์ชิปของเธอก็มีอันนี้อันเดียว ดังนั้นเธอห้ามใจ้ร้อน ห้ามปล่อยให้เขารู้ความรู้สึกของเธอที่มีต่อเขาได้ รอเธอขับไล่ผู้หญิงที่มายุ่งรอบตัวเขาไปได้แล้ว เธอจะเป็นคนเดียวที่เหลืออยู่ข้างๆเขา เขาก็จะรู้ว่าเธอสำคัญกับเขาแค่ไหน

ทั้งสองคนเข้าไปในรถและคนขับก็ขับรถออกจากบ้าน

เสิ่นฉวนชีเอียงศีรษะเพื่อมองออกไปนอกหน้าต่าง และบางครั้งก็มองลงไปที่โทรศัพท์ โทรศัพท์อยู่ในมือของเขาอย่างเงียบๆ ภัยคุกคามที่เขาทำเมื่อคืนดูเหมือนจะจมลงไปในมหาสมุทรและไม่มีการตอบสนองใดๆกลับมา เขารู้หงุดหงิดอย่างอธิบายไม่ได้

เหลียนชิงอวี่เห็นว่าเขามองไปที่โทรศัพท์มือถือของเขา เธอก็พูดว่า "ฉวนชี คุณกำลังรอสายอยู่ใช่ไหม? "

เสิ่นฉวนชีเหลือบมองเธอ แล้วพยักหน้าและพูดว่า "ใช่ ผมกำลังรอสายสำคัญอยู่ "

เมื่อถึงทางแยกตรงไปยังบริษัท เสิ่นฉวนชีก็พูดว่า "เหล่าหวัง เลี้ยวขวา"

เหล่าหวังมองไปที่กระจกมองหลัง วันนี้เจ้านายอารมณ์ไม่ดีและคิ้วที่ขมวดของเขาสามารถฆ่าแมลงวันได้ เมื่อคืนเขาขับรถไปส่งเขาที่จินยู้หลานวาน ตอนแรกคิดว่าจะต้องไปรับเขาที่จินยู้หลานวานในตอนเช้า แต่ป้าหลานโทรมาหาเขาและบอกให้เขาตรงไปที่อีย้วนเพื่อนไปรับคน

เขารู้สึกว่าเจ้านายกำลังอารมณ์ไม่ดี เพราะมันเกี่ยวข้องกับจินยู้หลานวานคนนั้น ตอนนี้เจ้านายบอกให้เขาเลี้ยวขวาซึ่งเป็นทางไปจินยู้หลานวานอย่างชัดเจน

เหลียนชิงอวี่เพิ่งกลับมาที่ประเทศจีนและไม่คุ้นเคยกับถนนของถงเฉิง จนกระทั่งรถหยุดอยู่นอกคอนโด เธอรู้สึกว่าผู้ชายที่อยู่ข้างๆเธอเริ่มอึดอัด เธอมองออกไปข้างนอกผ่านหน้าต่างรถ คอนโดชื่อจินยู้หลานวาน

ดูเหมือนว่าเธอเคยได้ยินป้าหลานพูดถึงมาก่อนว่าซ่งอีนั่วอาศัยอยู่ที่จินยู้หลานวาน เสิ่นฉวนชีมาที่นี่เป็นพิเศษเพราะมาหาซ่งอีนั่วใช่ไหม?

รถจอดรออยู่นอกจินยู้หลานวานไม่กี่นาที เสิ่นฉวนชีไม่เห็นร่างที่คุ้นเคยร่างนั้น เขาพูดอย่างจริงจังว่า: "เหล่าหวัง ขับรถไปที่บริษัท "

เหล่าหวังสตาร์ทรถอีกครั้ง หลังจากที่รถขับออกไป รถแท็กซี่คันหนึ่งก็หยุดอยู่นอกคอนโด ซ่งอีนั่วจ่ายค่าโดยสาร แม้แต่เงินทอนก็ยังไม่ได้รับ เธอก็ลงรถเลย คนขับรถเรียกเธอสองสามครั้ง แต่เธอไม่ได้ยิน เขาดับรถและลงจากรถ จากนั้นก็ไปหยุดซงอีนั่วที่ประตูทางเข้า "คุณผู้หญิง นี่เงินทอน ผมเรียกคุณไปหลายครั้ง ทำไมคุณถึงไม่ได้ยิน? "

ซ่งอีนั่วรับเงินทอนและขอบคุณคนขับรถและเดินเข้าไปในคอนโด

กลับไปถึงคอนโด เธอเลื่อนประตูลงมาและนั่งลงบนพื้น แขนของเธอกอดตัวเองเอาไว้แน่นๆ ก่อนที่ดวงตาของเธอจะปรากฏเหตุการณ์ที่เหลียนชิงอวี่เดินออกจากห้องนอนโดยสวมชุดนอนของเธอ เธอส่ายหัวไม่หยุดพยายามเอาภาพฉากนั้นโยนออกไปจากความคิดของเธอ แต่ฉากนั้นดูเหมือนจะหยั่งรากลึกในจิตใจของเธอยิ่งเธอหลบเลี่ยงมากเท่าไหร่มันก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเท่านั้น

เธอกุมขมับเอาไว้ สีหน้าของเธอซีดเซียวและน้ำตาของเธอก็ไหลลง เมื่อคืนเขาด่าเธอว่า แค่เขาไม่อยู่ไม่กี่วันเธอก็ไปหาผู้ชายแล้ว แล้วเขาหล่ะ? พวกเขาเพิ่งจะทะเลาะกันเสร็จ เขาก็ไปอยู่บนเตียงกับเหลียนชิงอวี่ เขาเคยคิดถึงความรู้สึกของเธอบ้างหรือป่าว?

ยิ่งคิดถึงเรื่องนี้เธอก็ยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ หัวใจก็ยิ่งบิดเข้าหากัน เธอบอกตัวเองอย่างหมดหวังว่า เสิ่นฉวนชีไม่ใช่คนแบบนั้น เธอต้องเชื่อในตัวเขา มันต้องมีอะไรที่เข้าใจผิด? แต่เธอจะเข้าใจผิดในสิ่งที่เธอเห็นกับตาเธอเองได้อย่างไร?