บทที่140 อย่าปล่อยให้เธอเข้าใจผิด

ซ่งอีนั่วมาถึงอุตสาหกรรมเมื่อเวลา11โมง50นาที แผนกต้อนรับประทับใจเธอมาก ได้ยินมาว่าหัวหน้าต่งเป็นคนเชิญเธอมาและก็รีบให้เธอเข้าไป เธอไปที่ห้องทำงานของประธานโดยไม่มีการขัดขวางใดๆ เลขาบอกเธอว่าหัวหน้าต่งติดประชุมอยู่และขอให้เธอรออยู่ในห้องทำงาน

ขณะที่ซ่งอีนั่วกำลังจะเข้าไปในห้องทำงาน เสียงรองเท้าส้นสูงแตะพื้นดังมาจากด้านหลังและเลขาก็พูดว่า "ดูเหมือนว่าการประชุมจะจบลงแล้ว"

เธอหันกลับมา ก็เห็นเหลียนชิงอวี่กำลังเดินมาหาเธอจากสุดทางเดินด้วยรองเท้าส้นสูง เธอนึกถึงสิ่งที่เธอเห็นเมื่อตอนเช้าในอีย้วน ก็ขมวดคิ้วอย่างไม่รู้ตัวและเธอไม่ชอบเหลียนชิงอวี่เลยแม้แต่น้อย

"คุณซ่ง ไม่เจอกันนานเลย! " เหลียนชิงอวี่รับสายตาการมองของเธอ พร้อมกับรอยยิ้มที่เหมาะสมและเป็นมิตรบนใบหน้า

ซ่งอีนั่วหัวเราะในใจของเธอ พวกเขาเพิ่งเจอกันในตอนเช้าแท้ๆและตอนนี้เธอแสร้งทำเป็นคนแปลกหน้า ผู้หญิงร้ายในตำนานก็คงเป็นเหมือนเธอแบบนี้ เธอหัวเราะเยาะและพูดว่า: "คุณเหลียนขี้ลืมจริงๆ ก็ไม่ได้นานขนาดนั้น เราเพิ่งเจอกันตอนเช้าไม่ใช่เหรอ? "

เยี่ยนเฉิงยืนอยู่ข้างๆเหลียนชิงอวี่และเห็นว่าสถานการณ์ไม่ถูกต้องนัก ในความประทับใจของเขาที่มีต่อคุณหนูซ่งคือ คุณหนูซ่งมักจะมีอารมณ์ดีและไม่ค่อยเผชิญหน้ากับใคร แต่ครั้งนี้ทำไมเธอถึงเผชิญหน้ากับคุณเหลียน?

เหลียนชิงอวี่ดูไร้เดียงสาและแสร้งทำเป็นโง่: "ใช่หรอ? ฉันอาจจะสะลึมสะลืออยู่ ใช่แล้ว ฉวนชีก็อยู่ เธอมาหาเขาหรอ? "

ซ่งอีนั่วเห็นว่าเยี่ยนเฉิงอยู่ที่นั่นและรู้ว่าเสิ่นฉวนชีอยู่นี่ด้วยแน่นอน แต่เธอไม่คาดคิดว่าเสิ่นฉวนชีจะพาเหลียนชิงอวี่มาอยู่ข้างๆเขาตอนนี้ ขั้นตอนต่อไปเขาคงวางแผนที่จะเลิกกับเธอใช่หรือไม่?

ความคิดที่จะเลิกราทำให้หัวใจของเธอเจ็บปวดอย่างรุนแรง

เยี่ยนเฉิงมองไปที่รูปลักษณ์ที่สั่นเทาของเธอ สายตาของเขามองไปที่พวกเธอ เขาไม่เข้าใจโลกของผู้หญิงและดูเหมือนว่าเขาจะไม่สามารถมองเห็นอะไรได้ แต่รู้สึกว่าใบหน้าของซ่งอีนั่วตกตะลึงและซีด

ขณะที่พวกเขากำลังคุยกัน เสิ่นฉวนชีและต่งอี๋เซวียนก็เดินมา ต่งอี๋เซวียนเห็นใบหน้าซีดเซียวของซ่งอีนั่ว เธอก็เดินไปข้างๆ อย่างรวดเร็วด้วยสีหน้ากังวลและพูดว่า: "อีนั่ว ลูกป่วยหรือเปล่า? ทำไมสีหน้าถึงแย่ขนาดนี้? "

วินาทีที่ซ่งอีนั่วเห็นเสิ่นฉวนชี หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด เธอยืดกระดูกสันหลังของเธอโดยไม่รู้ตัวและพูดด้วยจิตวิญญาณที่แข็งแกร่งว่า : "ไม่เป็นไรค่ะ อาจเป็นเพราะเมื่อคืนเธอดื่มไปนิดหน่อยและยังไม่หายมึน "

"ไม่เป็นไรจริงเหรอ?" ต่งอี๋เซวียนพูดอย่างไม่สบายใจ

"ไม่เป็นไร หนูสบายดี " ซ่งอีนั่วไม่ได้มองไปที่เสิ่นฉวนชี แต่รู้สึกว่ามีดวงตาที่ร้อนแรงทั้งสองทอดมาที่เธอและดวงตาคู่นั้นทำให้เธอเจ็บปวดมากขึ้น

เสิ่นฉวนชีขมวดคิ้วแน่นเขาเดินไปข้างเธอ ลูบไปที่ด้านข้างของเธอและวางมือบนหน้าผากของเธอ อุณหภูมิอยู่ในระดับปกติ เธอไม่ได้มีไข้ เมื่อเขาถอนหายใจด้วยความโล่งอกเขารู้สึกได้ถึงการต่อต้านที่มาจากเธอ คิ้วของเขาขมวดแน่นขึ้นและฟังเธอตะโกนว่า " อย่าแตะต้องฉัน! "

เมื่อเห็นเขา เธอก็จะนึกถึงเมื่อเช้า เมื่อคืนพวกเขาทำอะไรกันแน่ เขาเหนื่อยมากจนถึงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอไปหรอ? เธออยากควบคุมตัวเองไม่ให้คิดไปเรื่อย แต่เธอพ่ายแพ้อย่างสิ้นเชิงเมื่อเห็นพวกเขาปรากฏตัวต่อหน้าเธอ แม้กระทั่งตอนไปทำงาน

คิ้วของเสิ่นฉวนชีขมวดและจ้องมองไปที่เธอ ผู้หญิงที่ควรตายอย่างเธอกล้าที่จะรังเกียจเขา หากสามวันไม่โดนตี ต่อไปคงซนจนไปรื้อกระเบื้องหลังใช่ไหม?

ทุกคนที่อยู่ในที่นี่รู้สึกว่าบรรยากาศนั้นผิดปกติโดยเฉพาะการแสดงออกของเสิ่นฉวนชีที่อยากจะบีบอารมณ์ของซ่งอีนั่วให้ตาย ซึ่งทำให้ผู้คนสั่นสะท้าน อากาศแน่นและเปลวไฟแห่งสงครามกำลังใกล้เข้ามา

ในตอนที่ทุกคนคิดว่าหัวหน้าเสิ่นจะปล่อยมือ ทันใดนั้นก็พูดออกมาว่า "ไม่เจอไม่กี่วัน จะแตะหน่อยก็แตะไม่ได้หรอ? " พูดคำนี้ออกไป เขาก็ยื่นมือไปบีบแก้มของเธอ

สไตล์การวาดภาพเปลี่ยนไปอย่างกะทันหันและทุกคนก็ตกตะลึงเสิ่นฉวนชี โดยไม่คาดคิดว่าเสิ่นฉวนชีจะแต๊ะอั๋งซ่งอีนั่วในที่สาธารณะ ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าตกใจ