บทที่143 ทำตั้งแต่เช้ายันมืด

ในคอนโด เสิ่นฉวนชีกำลังนั่งอยู่บนโซฟา มองไปที่ซ่งอีนั่วที่กำลังหวาดกลัวอยู่ที่โถงทางเดิน เขาขมวดคิ้วและยื่นมือไปทางเธอ "มานี่"

ซ่งอีนั่วเปลี่ยนรองเท้าของเธอ เธอเดินเข้าไปในห้องรับแขกและเห็นเขาดูมืดมน เธอกลัวเล็กน้อย เธอบอกว่าเลิกกัน เหมือนกับว่ามันไปยั่วโมโหเขา เธอรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย เธอพูดว่า "คุณอยากดื่มน้ำไหม ฉันจะไปรินให้คุณ"

"ผมบอกให้คุณมา คุณไม่เข้าใจหรือ? " สีหน้าของเสิ่นฉวนชีดูตึงเครียด เมื่อกี้ที่เธอบอกว่าเลิกกัน มันทำให้เขาโกรธ เป็นเรื่องปกติที่คนรักจะทะเลาะกันและพวกเขาสามารถทำให้ความรู้สึกของพวกเขาลึกซึ้งขึ้นหลังจากทะเลาะกัน แต่ถ้าบอกเลิกกันทุกครั้ง อันนี้เขารับไม่ได้

ซ่งอีนั่วมองเขาและรู้ว่าเขาโกรธจริงๆ เธอไม่ยั่วโมโหเขาอีกและเดินเข้าไปช้าๆเหมือนหอยทาก ทันทีที่เธอไปถึงโซฟาเขาก็ยื่นมือออกมาและดึงมันอย่างแรง

เธออุทานและล้มลงไปที่โซฟา วินาทีต่อมาตัวของเธอหนัก เธอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นเขาไล่ทับเธออยู่ หัวใจของเธอหยุดนิ่งและเธออยากรีบลุกขึ้นนั่ง แต่เขาก็กดหนักขึ้น "เมื่อกี้พูดอะไรบนรถ พูดให้ผมฟังอีกรอบ"

เธอพบกับดวงตาที่เกรี้ยวกราดของเขา กล้ามเนื้อบนร่างกายของเขาดูเหมือนจะเต็มไปด้วยความโกรธและความดื้อรั้น ทำให้เธออึดอัด เธอขมวดคิ้วและพูดว่า "คุณปล่อยฉันก่อน เรานั่งคุยกันดีๆ"

"อย่าเปลี่ยนเรื่อง พูด!" เสิ่นฉวนชีมองไปที่ผู้หญิงที่อยู่ใต้ร่าง คิ้วของเขาขมวดเป็นปมและความโกรธเกรี้ยวในดวงตา ดูเหมือนจะแผดเผาเธอ ถ้าเธอกล้าที่จะพูดอะไรที่ทำให้เขาไม่มีความสุข เขาจะทำเธอให้ได้

"คุณจะให้ฉันพูอะไร? "

"ทำไมคุณถึงจะเลิกกับผม? ความสัมพันธ์ระหว่างเรามีค่าแค่นี้เองหรอ คุณถึงสามารถบอกเลิกได้ง่ายๆแบบนี้? " เสิ่นฉวนชีไม่ได้ทะเลาะกับเธอ เขาต้องการที่จะแก้ปัญหาทั้งหมดในครั้งเดียว รวมถึงเหตุผลว่าทำไมจู่ๆเธอถึงบอกเลิก

เขาสงสัยว่าไม่กี่วันที่เขาไม่อยู่ ชายแก่ได้มาหาเธออีกครั้งแล้วบังคับให้เขาเลิกกับเธอ

ซ่งอีนั่วขยับสายตาของเธอแล้วพูดอย่างเงียบ ๆ "เสิ่นฉวนชี นี่ไม่ใช่สิ่งที่คุณต้องการจะพูดกับฉันหรือ? "

"ผมต้องการจะพูดอะไรกับคุณ? ซ่งอีนั่ว คุยกับผมให้ชัดเจน! " เสิ่นฉซนชีโกรธ เขาไม่ได้พูดอะไร ถ้าเขาต้องการเลิกกับเธอ เขาคงไม่อยู่ปลอบเธอที่นี่หรอก?

เขาบีบคางของซ่งอีนั่วบังคับให้เธอสบตาเขา ไฟในดวงตาของเขาสะท้อนรูปลักษณ์ของเธออย่างชัดเจน พวกเขาอยู่ใกล้กันแค่เอื้อม แต่กลับเหมือนอยู่ห่างไกลกัน เธอพูดว่า : "เสิ่นฉวนชี คุณมีอะไรกับผู้หญิงอื่นแล้ว ทำไมถึงยังตามตื๊อพัวพันไม่ยอมปล่อยฉัน "

"ผมตามตื๊อพัวพันอะไรคุณ .......เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ? " ตอนแรกเสิ่นฉวนชีตั้งใจฟังเพียงครึ่งหลังของประโยคและทันใดนั้นก็รู้ว่าเธอพูดอะไรก่อนหน้านี้ คิ้วของเขาขมวด "ผมนอนกับใคร ทำไมผมถึงไม่รู้? "

ซ่งอีนั่วรู้สึกขมขื่น เธอใช้แรงผลักเขาออกไป "ฉันเห็นมันด้วยตาของฉันเอง คุณยังมาเล่นละครใส่ฉัน เสิ่นฉวนชี ฉันโง่มาก แต่ฉันก็ไม่ได้ตาบอด"

เสิ่นฉวนชีจับมือเธอ แล้วลงมาที่โซฟา เขาจ้องมองเธอ "พูดให้เคลียร์หน่อย คุณเห็นอะไรด้วยตาของคุณเอง? "

" เมื่อเช้านี้ ฉันเห็นเหลียนชิงอวี่ออกมาจากห้องของคุณโดยสวมชุดนอนของฉันอยู่ เมื่อคืนพวกคุณทำอะไรไปพวกรู้อยู่แก่ใจ ฉันพูดชัดเจนแล้ว คุณปล่อยฉันไปเถอะ" ซ่งอีนั่วตะโกน เธอใช้แรงยิ่งขึ้น แต่ไม่ได้ผลักเขาออกไป แต่กลับทำให้ร่างของทั้งสองคนแนบชิดกันโดยไม่มีช่องว่าง เธอรู้สึกได้ถึงปฏิกิริยาของร่างกายของเขา เธอแข็งตัวทันทีและจ้องมองเขาด้วยความประหลาดใจ

ทันใดนั้นเสิ่นฉวนชีก็เข้าใจว่าทำไมเมื่อกี้ตอนที่อยู่ที่บริษัทเย่จื่อเฟิง เธอที่มองเห็นเขาแล้วเหมือนกำลังมองดูแมลงวันที่น่ารำคาญ ปรากฎว่าตอนเช้าเธอไปที่อีย้วนมา "อีนั่ว คุณเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า? ผมถือเหลียนชิงอวี่เป็นน้องสาวและความสัมพันธ์ที่มีต่อเธอนั้นไร้เดียงสาและใสบริสุทธิ์อย่างแน่นอน อีกอย่างที่คุณบอกว่าเธอเดินออกจากห้องนอนของผม ในชุดนอนของคุณ นั่นมันเป็นไปไม่ได้ เธอก็นับถือผมในฐานะพี่ชายเหมือนกัน "

"ดังนั้นคุณเลยคิดว่าฉันโกหกเหรอ?" ซ่งอีนั่วจ้องมองเขา เธอไม่อยากพูดด้วย เกรงว่าเขาจะคิดว่าเธอดูถูกดอกบัวสีขาวในใจของเขา แต่สิ่งที่เธอเห็นกับตาของเธอตัวเอง มันจะเป็นเรื่องปลอมได้ไง?

"ไม่ใช่ ผมไม่ได้บอกว่าคุณโกหก ผมแค่อยากจะบอกว่าคุณเข้าใจผิดหรือเปล่า บางทีเธออาจจะเดินผ่านประตูห้องของผม คุณเลยมาเห็นมันอาจจะเป็นอย่างนั้นก็ได้"

"ถ้าอย่างนั้นคุณไม่เชื่อฉันใช่ไหม? คุณปล่อยฉัน ฉันไม่อยากพูดกับคุณ" ซ่งอีนั่วดิ้นอย่างรุนแรงและไม่สนว่าตัวเองจะได้รีบบาดเจ็บหรือไม่ เธอรู้อยู่แล้ว แม้ว่าเธอจะพูดออกไปแล้ว เขาก็ยังคงปกป้องเหลียนชิงอวี่

"ซ่งอีนั่ว!" เสิ่นฉวนชีกัดฟันและบอกว่า "ตอนนี้เรากำลังปรับความเข้าใจจกัน ผมไม่ต้องการให้เรื่องง่ายๆมากลายเป็นเรื่องซับซ้อน ผมปฏิบัติต่อคุณยังไงคุณรู้สึกไม่ได้หรอ? ถ้าผมอยากอยู่กับเธอจริงๆ ผมมีโอกาสตั้งหลายครั้ง ทำไมผมถึงต้องมากับคุณก่อน หลังจากนั้นค่อยไปอยู่กับเธอ ในใจของคุณ ผมเป็นคนสกปรกแบบนี้เหรอ?"

"แต่คุณไม่เชื่อฉัน เมื่อคืนคุณด่าฉันว่าฉันทนเหงาไม่เป็น คุณไม่เชื่อฉันและตอนนี้ฉันว่าเหลียนชิงอวี่ คุณยังไม่เชื่อฉัน ความจริงการทะเลาะกันและความเข้าใจผิดที่เกิดขึ้นระหว่างเรา มันเป็นเพราะคุณไม่เชื่อฉัน" ซ่งอีนั่วพูดอย่างเสียใจ