บทที่154 ถ้้าคุณไม่ไป ฉันจะเกลียดคุณจริงแล้วนะ

หัวใจของเสิ่นฉวนซีได้จมดิ่งลงสู่ห้วงเหวที่ไม่สิ้นสุด แม้ว่าเขาจะคิดว่าเธอรู้ความจริง อาจจะต่อต้านการเข้าใกล้ของเขา​ แต่เมื่อถึงเวลาที่ต้องเผชิญหน้า เมื่อเห็นท่าทีของเธอขับไหล่เขา​ เขาถึงได้รู้ว่ามันเจ็บปวดกว่าที่คิด

"นั่วนั่ว อย่าทำแบบนี้" เสิ่นฉวนซีได้มองเธอ เธอได้นั่งร้องไห้อยู่ที่มุมอย่างเงียบๆ เหมือนสัตว์ร้ายตัวน้อยที่ได้รับบาดเจ็บได้นั่งเลียแผลเพียงลำพัง แม้แต่เซลล์ในร่างกายของเธอก็ยังได้ขับไล่เขาและเธอก็ไม่อยากที่จะมองเขาอีก

ซ่งอีนั่วกอดศีรษะของเธอไว้ ไม่อยากให้เขาเห็นท่าทีที่ร้องไห้ของเธอ ในลำคอแหบแห้ง การถูกโจมตีต่อเนื่องของเรื่องราวทำให้เธอทนไม่ไหว ภาพบนเตียงถูกเปิดเผยออกไปแล้ว และผู้ชายที่เธอรักมากที่สุดจู่ๆก็กลายเป็นคนที่เธอเกลียดที่สุด เธอยอมรับความจริงนี้ไม่ได้เลย "คุณไปเถอะ ฉันขอร้อง ปล่อยฉันได้อยู่เงียบๆคนเดียวบ้าง"

"นั่วนั่ว​ คุณเป็นอย่างนี้ผมจะไปได้อย่างไร" เสิ่นฉวนซีเจ็บปวดใจ เขาเตะรองเท้าขึ้นไปที่เตียง โดยไม่สนการต่อต้านของเธอ​ เอื้อมมือออกไปกอดเธอไว้ในอ้อมแขนของเขา

ซ่งอีนั่วพยายามผลักหน้าอกที่แข็งแรงของเขาออกไปด้วยมือทั้งสองข้าง แต่เขาไม่ขยับเลย เธอตะโกนด้วยความหมดหวัง"ปล่อยฉัน ไปโปรดอย่าแตะต้องฉัน"

สิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนั้นเมื่อห้าปีก่อนซ้อนทับกับตอนนี้ ซ่งอีนั่วแยกไม่ได้เลยว่านี้เป็นเรื่องจริงหรือความทรงจำ เธอคาดไม่ถึงว่ามันจะวนไปวนมา เธอตกหลุมรักผู้ชายที่บีบบังคับเธอ โชคชะตาทำไมถึงได้แกล้งคนแบบนี้

"อีนั่ว​ อย่าตื่นตะหนก อย่าทำร้ายตัวเอง" เสิ่นฉวนซีไม่เต็มใจที่จะออกไป เธอได้รับเรื่องที่สะเทือนจิตใจเธอมาก จนเขากังวลว่าเมื่อเขาไปแล้วเธออาจจะคิดไม่ตก เมื่อเห็นท่าทีเธอที่ใจสลาย เขาก็โทษตัวเองและรู้สึกเศร้าขึ้นมา ถ้าทำได้ เขาขอให้เธออย่าได้รู้เรื่องนี้ไปตลอดชีวิต

ซ่งอีนั่วไม่สามารถหนีไปได้ เธอฮึดมากขึ้นทั้งผลักทั้งตีและใบหน้าของเธอก็เต็มไปด้วยน้ำตาของความเกลียดชัง ร่างกายของเธอสั่นด้วยความวิตกกังวล "เสิ่นฉวนซี คุณปล่อยฉันเถอะ อย่าบีบบังคับให้ฉันได้พูดคำรุนแรง ปล่อยฉัน​ ฮือฮือฮือ...... "

แม้ว่าอารมณ์จะถึงจุดที่รุนแรงที่สุด แต่เธอก็กัดฟันแน่น เธอยังปฏิเสธที่จะพูดคำที่ทำให้เขาเจ็บปวด แต่เธอไม่รู้เขายอมที่อยากจะให้เธอทุบตีเขาและดุด่าเขามากกว่าที่เธอจะไม่ยอมให้เขาเข้าหา

เสิ่นฉวนซีกอดเธอไว้แน่นและเขาพูดว่า "นั่วนั่ว ผมรู้ว่าไม่ว่าผมจะพูดอะไรไปตอนนี้ คุณก็ฟังไม่ลง รอให้ไม่คุณใจเย็นลงก่อน แล้วเราค่อยคุยกันดีๆได้ไหม?"

"ไม่ได้ ฉันไม่ต้องการคุยกับคุณ คุณออกไป ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณตอนนี้ ไม่เลยสักนิด" ซ่งอีนั่วส่ายหน้าอย่างหมดชีวิต​ ไม่อยากเห็นเขา​ ไม่อยากฟังเขาพูด เธอแค่อยากจะอยู่เงียบๆคนเดียวเพื่อให้เรื่องนี้หายไป

"นั่วนั่ว...... " เสิ่นฉวนซีมองเธออย่างขมขื่นดวงตาสวยๆของเธอเต็มไปด้วยความเศร้า

ซ่งอีนั่วหยุดดิ้น เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาทั้งน้ำตา​ ไม่ว่าอย่างใดก็ตาม เธอรับไม่ได้ที่เขาเป็นคนที่ขืนใจเธอในหลายปีก่อนนั้น น้ำตาร่วงหล่นจากเปลือกตาเธอ เธอพูดขึ้นว่า "ถ้าคุณยังไม่ไป​ ฉันจะเกลียดคุณจริงๆแล้วนะ"

เสิ่นฉวนซีตัวแข็งทื่อและรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แทงลงไป​ เขามองลงไปที่ดวงตาของเธอ และเขาก็ค่อยๆปล่อยเธอ ซ่งอีนั่ว​กระโดดลงจากเตียงอย่างรวดเร็ว วิ่งออกจากห้องนอนใหญ่ เข้าไปในห้องนอนที่สอง ปิดประตูแรงจนสะเทือนไปหมด

เสิ่นฉวนซีนั่งเหม่ออยู่ข้างเตียง อารมณ์ตอนนี้ยากที่จะอธิบายได้ เธอบอกว่าเธออาจจะเกลียดเขาเธอใช้ความเกลียดชังบังคับให้เขาอยู่ห่างๆ เขาปิดตาในฝ่ามือของเขาชื้นขึ้นทันที เขาจะยอมรับได้อย่างไรว่าผู้หญิงที่เขารักมากที่สุดได้เกลียดเขาไปแล้ว?

อีนั่ว​ เธอรู้ไหม? ฉันไม่เคยเสียใจเลยที่ถูกบังคับให้มีคุณในคืนนั้นเมื่อห้าปีก่อน เพราะถ้าไม่มีคืนนั้น ก็จะไม่มีความรักและความสิ้นหวังของเราในตอนนี้ คุณต้องการพื้นที่ ผมก็จะให้พื้นที่คุณ แต่อย่าคิดว่าผมจะยอมห่างจากคุณ

ตั้งแต่ตอนที่ผมกลายเป็นผู้ชายคนแรกในชีวิตของคุณ ระหว่างเราก็ถูกลิขิตใว้ไม่มีวันแยกจากกัน

ตั้งใจอย่างแน่วแน่​ เขาลุกขึ้นเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า เอาเสื้อผ้าหนึ่งชุดมาเปลี่ยน เขาเดินออกไปจากห้องนอน ยืนอยู่ข้างประตูห้องนอนที่สอง มีเสียงเธอร้องไห้ดังออกมาพร้อมเสียงที่แหบแห้ง เขาหลับตาลงและความทุกข์ก็ท่วมท้น​ เขาเคาะประตูเสียงร้องข้างในก็หายไปทันที เขาพูดว่า"อีนั่ว​ คุณไม่อยากเห็นผม ผมก็จะไม่รบกวนคุณ ช่วงที่ผมไม่ได้อยู่กับคุณ​ คุณต้องทานข้าว นอนให้ตรงเวลา อย่าคิดถึงอะไรที่มันวุ่นวายใจ ถ้าคิดถึงผมก็โทรมา ผมจะมาปรากฏตัวต่อหน้าคุณทันที"

ซ่งอีนั่วนั่งบนเตียง เธอหันหน้าจ้องมองไปที่ประตูอย่างใจสลาย

เสิ่นฉวนซีรอสักพัก ก็ไม่มีเสียงตอบกลับของเธอเขาก็ถอนหายใจเบาๆ และพูดว่า "งั้นผมไปก่อนนะ"

หลังจากนั้นไม่นาน ในห้องนอนก็ยังไม่มีเสียงอะไร เขาก็พูดอีกครั้ง "ผมจะไปจริงๆแล้วนะ? "

คราวนี้เขาตอบกลับเสียงอู้อี้ของบางอย่างที่กระแทกประตู แม้ว่าเขาจะมองไม่เห็นเธอ แต่เขาก็รู้ว่าเธอกำลังอารมณ์ไม่ดี เขาส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้และพูดเบาๆว่า "อีนั่ว ผมไปแล้วนะ"

เสียงฝีเท้าที่อยู่ด้านนอกประตูก็ค่อยๆออกไป จากนั้นก็มีเสียงของประตูนิรภัยปิดลง ซ่งอีนั่วได้เอามือกอดไปหัวเข่า และได้เอาคางวางไว้บนหัวเข่า น้ำตาก็ไหลออกมาเหมือนตลิ่งที่มีน้ำท่วม

รูปถ่ายบนเตียง ยังมีเสิ่นฉวนซี​ เธอต้องทำอย่างไร?

........

เสิ่นฉวนซีออกจากอพาร์ตเมนต์ เขาเข้าไปในรถหันหน้ามองไปที่ทิศทางของอาคาร เขารู้สึกไม่มั่นใจ ได้หยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วโทรออกไปหาป๋อมู่เหนียน ป๋อมู่เหนียนเหลือบมองฮั่นเหม่ยซินซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ เขาประหม่า และรับโทรศัพท์ "ฉันกำลังไปส่งเหม่ยซิ​นกลับจินยวู่หลานวาน ไม่ต้องเป็นห่วงซ่งอีนั่ว จะทำอะไรก็ไปทำเถอะ"

ดวงตาของเสิ่นฉวนซีก็ร้อนขึ้น มีกระแสความอบอุ่นอยู่ในใจ คนที่รู้ใจเขาดีที่สุดก็คือป๋อมู่เหนียน​ เขาพูดเบาๆ"ขอบคุณนะ"

ป๋อมู่เหนียนยกคิ้ว "เป็นลูกผู้ชายอย่าทำตัวจู้จี้จุกจิก ช่วงนี้ฉันจะให้เหม่ยซินอยู่กับเธอ เธอไม่เป็นไรหรอก ตามนั้นนะ วางสายล่ะ"

เสิ่นฉวนซีโยนโทรศัพท์ลงในเก๊ะ เขาก็สตาร์ทรถและขับออกไปที่บริษัท

ในสำนักงานของบริษัทเสิ่นชื่อกรุ๊ปมีบรรยากาศ​ที่ตรึงเครียด​เงียบ​ เหยียนเฉิงยืนตัวสั่นอยู่ที่โต๊ะทำงาน มองไปที่ชายที่ยืนอยู่หลังโต๊ะทำงานด้วยท่าทีที่เศร้าหมอง เขาพูดขึ้นว่า "หัวหน้าเสิ่น รูปถ่ายทั้งหมดบนอินเทอร์เน็ตได้ถูกลบล้างแล้ว รวมทั้งที่อยู่บนเวยโป๋ก็ถูกบล็อกแล้ว ผมได้ส่งคนจากแผนกเครือข่ายค้นหาที่อยู่IP และIPที่อัปโหลดไปยังเครือข่ายในเมืองอยู่ที่ร้านอินเทอร์เน็ตแห่งหนึ่ง เราพบร้านอินเทอร์เน็ตแห่งนี้แล้ว ร้านอินเทอร์เน็ตมีกล้องวงจรปิด ยังดีในช่วงเวลานี้ภาพได้ถูกบันทึกไว้ได้ "