บทที่ 101 ช่วยชีวิตชายสวมหน้ากากไว้

วิไลพัณณ์กระทืบเท้าอย่างโมโห ตอนที่เธอกำลังโมโหอยู่อย่างมาก ทันใดนั้นเห็นวายุเดินมาทางมณิกาแล้ว

สายตาของเธอเปล่งประกาย อารมณ์ดีขึ้นมาทันที

วายุแต่งกายด้วยชุดลำลองสีดำ หน้าผากคาดด้วยที่คาดผมแนวสปอร์ตสีดำ คนทั้งคนเพิ่มออร่าความหล่อแล้ว ชุดที่เขาสวมใส่นั้นมองดูแล้วเหมือนชุดเล่นบาสในสนามบาสเกตบอล ทำให้คนชอบ

แต่มณิการู้ที่เขาคาดที่คาดผมแนวสปอร์ตเป็นเพราะว่าป้องกันไม่ให้เหงื่อออกที่หน้าผากมากเกินไป กลัวว่าจะหยดเข้าตาทำให้ส่งผลต่อการทำงาน

เพราะว่าจะต้องยกของขึ้นลงภูเขาอยู่ตลอด ไม่สามารถเอามือเช็ดเหงื่อได้

"อ่ะ อันนี้ให้คุณ"

วายุเดินมาตรงหน้าของมณิกา แบมือออกไป นำสิ่งของที่อยู่ในมือมอบให้มณิกา

"อะไร?"

มณิกาพูดถามออกมาแล้ว มองไปยังมือที่เขาแบออก มีราสเบอร์รี่สีแดงสดวางอยู่ในฝ่ามือ หรือที่เรียกอีกอย่างว่า'แรสเบอร์รี'เป็นผลไม้สีแดงชนิดหนึ่งที่ขึ้นตามคันนาในชนบท เปรี้ยวๆ หวานๆ อร่อยเป็นพิเศษ

"เอามาจากไหนกัน ฉันชอบผลไม้นี้มาก"

เห็นราสเบอร์รี่ มณิกามีความสุขมาก รีบรับมาจากในมือของเขาเลย แล้วยัดเข้าใส่ปากสามสี่ลูก "รสชาตินี้แหละ เปรี้ยวๆ หวานๆ ขอบคุณนะ"

เธอชิมไปพลาง พร้อมพูดขอบคุณวายุไปพลาง

ตอนที่เงยหน้าขึ้นมา ก็เห็นวิไลพัณณ์มองตาปริบๆ ท่าทางตะกละอย่างมาก ก็ให้เธอได้ลิ้มรสสามสี่ลูก "ลองชิมดูสิ อร่อยมากเลยนะ"

"ค่ะ ขอบคุณค่ะพี่ณิกา"

วิไลพัณณ์เอามาชิมดูสามสี่ลูกแล้ว พยักหน้าอย่างต่อเนื่อง "ว้าว อร่อยมากจริงๆ วายุ ขอบคุณนะคะ"

มณิกา:"......"

แม่งเอ๊ย กูเป็นคนให้นะรู้ไหม?

วายุหยิบบุหรี่ออกมาจากกระเป๋ากางเกงหนึ่งมวน จุดไฟ แล้วยืนสูบอยู่ข้างๆ

กระทั่งช่วงบ่าย ทุกคนที่วุ่นวายกันทั้งช่วงเช้านั่งพักผ่อนที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน วายุพิงกับต้นไม้ มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง มืออีกข้างหนึ่งคีบบุหรี่ งอขาขวาเล็กน้อย ใช้เท้าดันที่ลำต้นไว้

แม้ว่าจะยืนตรงนั้นเฉยๆ แต่ท่าทางที่เกียจคร้านอย่างสบายๆ นั่น ล้วนแต่ทำให้คนมีออร่าของความหล่อที่เต็มเปี่ยมไปด้วยพละกำลังที่แข็งแรง ฮอร์โมนพลุ่งพล่านกระจายไป ทำให้คนตกหลุมพราง

วิไลพัณณ์ถูกวายุพิชิตใจโดยสิ้นเชิง ฉวยโอกาสตอนที่มณิกาพูดคุยกับวายุ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแอบถ่ายภาพฉากนี้ไว้แล้ว

"ขนย้ายของกันเสร็จหมดแล้ว ต่อไปก็ให้คนของหมู่บ้านที่อยู่ละแวกนี้กระจายสิ่งของกัน ถือโอกาสทำความเข้าใจกับสถานการณ์ด้วย" วายุกล่าว: "ยังคงต้องยุ่งอีกสามสี่วัน"

"ได้ยินมาว่าเพราะว่าโรงเรียนอยู่ไกลมาก ชาวบ้านเหล่านี้ไม่เงินจ่ายค่าเล่าเรียนหนังสือ ส่วนใหญ่ก็จะไม่ให้เด็กๆ เรียนหนังสือ พวกเราก็จะต้องคิดวิธีทำการปรับเปลี่ยนปัญหาของแนวความคิดไหม?"

"อืม"

วายุตอบกลับไปคำหนึ่ง

"ปัดโธ่ ชีวิตไม่ง่ายเลย"

มณิกาทอดถอนใจ

ขนย้ายสิ่งของเสร็จเรียบร้อย ช่วงบ่ายมณิกาก็มีเวลาได้พักผ่อนแล้ว ทำอย่างไรก็ถูกวิไลพัณณ์ตามตื๊ออย่างไม่หยุดไม่หย่อน อยากจะนัดเดทกับวายุ

ตอนที่เธอไม่มีทางเลือกอื่น วิไลพัณณ์ก็เริ่มใช้ประโยชน์จาก 'ความรวย' อีกแล้ว"พี่สาว อ่ะ ฉันให้คุณเพิ่มอีกหนึ่งหมื่น คุณนัดเทพบุตรออกมาให้ฉันให้ได้นะ หลังจากสำเร็จแล้ว ฉันจะให้คุณอีกหนึ่งหมื่น"

มี 'เงินมาก'มณิกาดวงตาเปล่งประกาย มีชีวิตชีวาทันที : "โอเค โอเค ฮ่าๆ ในเมื่อคุณมีความชอบธรรมเช่นนี้ งั้นฉันจะให้โอกาสคุณสักครั้ง ให้พวกคุณทั้งสองคนได้ดูพระอาทิตย์ตกดินด้วยกัน เป็นยังไงบ้าง?"

"ว้าว~~"

วิไลพัณณ์ตื่นเต้นอย่างมาก กอดมณิกาไว้ "เป็นพี่สาวที่น่ารักจริงๆ รักคุณมากเลย"

พูดแล้ว เธอก็คิดอยากจะจูบบนใบหน้าของมณิกา แต่กลับว่าถูกมณิกาผลักออกไป "ไปซะ ขยะแขยง"

"ฮ่าๆๆ "

วิไลพัณณ์ถูกมณิกาหัวเราะใส่แล้ว

มณิกาพูด : "ฉันไปบนเขาที่ทางเข้าออกหมู่บ้านก่อน อีกเดี๋ยวคุณก็บอกวายุว่าฉันขึ้นไป ราสป์เบอร์รีกินที่บนเขา แล้วก็ถือโอกาสดูพระอาทิตย์ตกด้วย บอกว่าฉันหาผลไม้ป่าชนิดนั้นไม่เจอ ให้เขาช่วยฉันหาหน่อย"