บทที่ 116 ป้อนยาจากปากเขาไปยังปากเธอ

ขอบเขตการเคลื่อนไหวมากเกินไป แม้แต่แผลที่แขนล้วนแต่เจ็บปวดเลย

เห็นใบหน้าน้อยๆ ของเธอบิดเบี้ยว ร้องคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด หัวใจที่เยือกเย็นของวายุท้ายที่สุดก็เหมือนว่าหลอมละลายแล้ว ไม่ตำหนิอีก

และยอมปล่อยให้เธอแย่งแหวนไปจากมือของเขาแล้ว กำไว้ในมือราวกับเป็นการปกป้องสมบัติที่ล้ำค่ายังไงอย่างนั้น

"คุณ ชอบเขามาก?"

วายุลังเลอยู่นาน พูดถาม

มณิกาเงยหน้ามองไปที่วายุ ไม่เข้าใจว่าผู้ชายเลวๆ คนนี้ไปเอาความมั่นใจในตัวเองมาจากที่ไหน รังเกียจเหนือเมฆขนาดนั้น

แต่ไม่ว่าจะพูดยังไง ตอนนี้เธอจำเป็นต้องพึ่งพาอาศัยอำนาจของตระกูลเดชากุล จำเป็นต้องอยู่ด้วยกันทั้งเช้าทั้งเย็นกับวายุ แต่ก็กลัววายุจะมีความคิดที่ปรารถนาต่อตัวเธอ ก็พูดกล่าวว่า : "ใช่ไง ชอบสิ มีปัญหาเหรอ?"

"ชอบตีสนิทคนรวยขนาดนี้ กินไม่เลือกแม้แต่คนแบบเหนือเมฆนั้นก็ชอบ?"

เขาขมวดคิ้วแน่น แสดงความโกรธออกมาเล็กน้อยตรงระหว่างคิ้ว

เมืองจันทรา ทุกคนต่างก็รู้กันหมด เหนือเมฆเป็นเพลย์บอย ผ่านผู้หญิงมานับไม่ถ้วน วันทั้งวันก็เพลิดเพลินอยู่กับความสัมพันธ์รักๆ ใคร่ๆ ชายหญิง

ผู้หญิงคนนี้ ไม่รู้อะไรเอาซะเลยจริงๆ

"วายุ คุณเป็นเพียงแค่พี่ชายบุญธรรมของฉันเท่านั้น ไม่ใช่พี่ชายแท้ๆ ของฉันสักหน่อย ฉันจะชอบใคร มันเกี่ยวอะไรกับคุณด้วย?อย่าคิดว่าคุณเคยช่วยฉันไว้ แล้วคุณจะมีท่าทางที่โอหังอวดดีกับฉันได้นะ วิจารณ์ว่าคนอื่นในทางลบ ทำตัวสูงส่งวิพากษ์วิจารณ์ไปทั่ว!"

มณิกาจ้องมองเขาแวบหนึ่ง ทำแดกดันใส่

ในใจรู้สึกไม่ค่อยสบอารมณ์สักเท่าไหร่!

ไม่ว่าจะพูดยังไง เหนือเมฆเป็นเพื่อนสนิทของเธอ ถึงแม้ว่าพฤติกรรมไม่ค่อยดี แต่ก็ไม่ได้เลวถึงขั้นนั้นอย่างที่วายุพูดกล่าว

ผู้ชายคนนี้ใบหน้าหล่อเหลาคมชัดไม่มีเนื้อส่วนเกินราวกับถูกมีดเฉือนมาก่อนยังไงอย่างนั้น นิ้วที่เรียวยาวเหมือนหยกเกี่ยวคางของเธอให้เชิดขึ้นมาแล้ว เอนตัวเข้าใกล้เล็กน้อย พูดเตือนว่า : "ขอเพียงแค่มีความสัมพันธ์ที่เกี่ยวข้องกับคุณย่า ก็เป็นคนของตระกูลเดชากุลของผม ผมไม่มีทางอนุญาตให้คุณคบหากับเหนือเมฆแน่นอน ทำให้ประเพณีของตระกูลที่สืบต่อกันมาของตระกูลเดชากุลต้องอับอาย"

"คุณไม่อนุญาตนั่นมันเรื่องของคุณ กลับไปฉันจะบอกกับคุณย่าเอง เหอะ"

มณิกาสะบัดมือของวายุออกไป แล้วเอนนอนลงบนเตียงด้วยความโกรธ ไม่สนใจวายุอีก

ไม่นาน เธอนอนให้น้ำเกลือเรียบร้อยแล้ว มณิกานอนไม่หลับพลิกไปพลิกมาอยู่บนเตียงนอน แต่ว่าโทรศัพท์มือถืออะไรก็ไม่มี เธอเบื่อจนแทบจะบ้าตายเลย

เธอเหลือบมองวายุแวบหนึ่ง เห็นว่าเขาไม่รู้เอาคอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊คมาจากที่ไหนแล้ว กำลังเล่นอยู่เลย

ก็พูดว่า : "เฮ้ วา......เอ่อ......พี่ คุณก็มีคอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊คแล้ว ให้ฉันยืมเล่นโทรศัพท์หน่อยได้ไหม?"

ไม่มีธุระเรียกวายุ มีธุระให้ช่วยเรียกพี่!

สไตล์ที่เสมอต้นเสมอปลายของมณิกาวายุคุ้นเคยเป็นอย่างดี

สายตาที่เรียวยาวของผู้ชายคนนั้นลึกซึ้งราวกับทะเลอันกว้างใหญ่กวาดสายตามองไปยังมณิกาแวบหนึ่ง แล้วก็เหลือบมองเวลาที่มุมขวาล่างของโน๊ตบุ๊ค ก็เป็นตีสองแล้ว

เธอยังไม่ง่วงนอนอีก

เมื่อกี้ผู้ชายคนนี้โมโหอย่างมาก ในเวลานี้ใจที่แน่วแน่ก็อ่อนลงมาบ้างแล้ว

ถือโน๊ตบุ๊ค ลุกขึ้นยืนเดินมายังข้างกายของเธอ : "ย้ายไปฝั่งนั้น"

"คุณจะทำอะไร"

"ช่วงนี้มีหนังเรื่องใหม่เข้ามา ว่างๆ ไม่มีอะไรทำ ดูหนังกันนะ" เขาพูด

"อืมๆ ได้ๆๆๆ ฉันนอนไม่หลับพอดีเลย"

มณิกาพยักหน้าราวกับว่าโขลกกระเทียม ย้ายไปทางฝั่งซ้ายแล้ว เอื้อมมือออกไปตบๆ เตียงทางซ้าย "คุณเอนหลังตรงนี้แล้วกัน เตียงผู้ป่วยของที่นี่ใหญ่ เอนนอนสองคนก็ไม่อึดอัด"

วายุก็กลับไปสวมใส่ชุดสูทรองเท้าหนังแล้ว คนทั้งคนมองดูแล้วมีความสามารถและสุขุม หล่อจนถึงขั้นทำให้ผู้คนขุ่นเคืองเลย

เขาไปเอาหมอนอิงที่อยู่บนโซฟามาวางไว้ด้านหลัง นั่งข้างๆ มณิกา คลิกที่คลิปวิดีโอ เปิดเรื่องบันเทิงคดีวิทยาศาสตร์ จ่ายเงินค่าเข้าชม

สุดท้ายเพิ่งจะดูได้ไม่นาน มณิกาก็ส่ายๆ หน้าแล้ว "ฉันไม่อยากดูเรื่องนี้"

"งั้นคุณอยากจะดูเรื่องอะไร?"

"ดูจูราสสิค พาร์ค กำเนิดใหม่ไดโนเสาร์หรือไม่ก็กำเนิดพิภพวานร ทรานส์ฟอร์มเมอร์ส5 อวตาร ฉันชอบดูทั้งหมดมาก"

มณิกาชอบเรื่องพวกนี้มากจริงๆ โหลดเก็บไว้ดูมากมาย แต่เรื่องที่ประทับใจมากที่สุดก็คือทรานส์ฟอร์มเมอร์ส5

เพราะว่าทรานส์ฟอร์มเมอร์ส5เป็นครั้งแรกที่เธอไปดูหนัง3Dที่โรงภาพยนตร์ แถมยังไปดูกับรักแรกของเธอด้วย คู่ควรให้นึกถึงอย่างมาก ยังคงจำไม่ลืมเลือน

และรักแรกกลับเป็นเพราะว่าไม่เหมาะกับหนัง3D และรู้สึกเวียนหัวอย่างมาก แม้จะออกจากโรงภาพยนตร์มาแล้วก็ตาม ยังคงไม่สามารถปรับตัวได้อยู่นาน

วายุไม่ได้คิดอะไรมากมาย ก็หาหนังเรื่องหนึ่งไปเรื่อย ดูด้วยกันกับมณิกา