บทที่ 12 ท้องจริงๆ

พอรับสายโทรศัพท์ ก็มีคำพูดห่วงใยของคุณย่าเนตรดังขึ้น บอกให้มณิกามีเรื่องอะไรก็ติดต่อเธอ มณิกาตกลงอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็วางสายโทรศัพท์

"จอดรถ"

หลังจากที่วางสายโทรศัพท์แล้ว มณิกาก็รีบตะโกนบอกให้พวกเขาจอดรถ

วายุมองเธอด้วยแววตาเย็นชา เขายื่นมือไปบีบคางเธอให้หันมามองตัวเอง "ทำไม คิดว่ามีคุณย่าคอยช่วยแล้วเธอจะทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ?"

"ไม่ใช่อย่างนั้น"

มณิกาปัดมือเขาออก ไม่ได้ประจบเขาอีก "วายุ ถึงแม้นายจะหล่อและมีเงินเยอะมาก แต่ก็ไม่ใช่ทุกคนที่จะเป็นผู้หญิงหน้าเงินที่อยากแต่งงานกับนาย นายไม่ต้องหลงตัวเองให้มากหรอกนะ"

"ส่วนเรื่องในครั้งนี้ ไม่ใช่อุบัติเหตุหรอก ฉันรู้ว่านายไม่อยากให้ฉันท้อง และฉันก็ไม่อยากท้องลูกของนายเหมือนกัน"

"หลังจากสองเดือน ตอนที่ฉันไปตรวจสอบที่โรงพยาบาล นายก็ให้นภัทรตามฉันไปด้วยก็ได้ ถ้าผลออกมาบอกว่าฉันท้อง ก็รีบทำแท้งที่นั่นเลย ตั้งแต่นี้ไป พวกเราก็ไม่เกี่ยวข้องอะไรกันอีก"

ฟังที่เธอพูดแล้ว วายุก็กระตุกยิ้ม "เธอคิดว่าฉันจะเชื่อสิ่งที่เธอพูดเหรอ?"

ผู้หญิงเจ้าเล่ห์ 'การแสดง' เป็นเลิศ จะให้เขาเชื่อง่ายๆ ได้ยังไง!

"ไม่เชื่อก็แล้วแต่นายเลย แต่นี่ก็เป็นทางเลือกที่ดี ไม่ใช่เหรอ?" มณิกายิ้มอย่างมั่นใจ

รอยยิ้มของเธอทำให้วายุรู้สึกรังเกียจมาก "จอดรถ!"

รถเบนซ์จอดลงทันที มณิกาบอกลาอย่างมีมารยาทว่า: "ลาก่อนนะ"

ว่าแล้ว เธอก็เปิดประตูรถแล้วรีบออกไปทันที เธอปิดประตูรถเสียงดัง จนรถสั่นเล็กน้อย

ภายในรถ วายุนวดขมับอย่างปวดหัว เขารู้สึกมณิกาเป็นตัวปัญหามาก "รีบสั่งคนดักฟังโทรศัพท์เธอ และสั่งคนให้จับตาดูเธอด้วย"

"ครับ บอส"

นภัทรตอบรับ

เขาไม่ได้ถามอะไรมาก

แต่หลายปีมานี้เขาทำงานให้บอส เขารู้ดีว่าบอสคิดอะไร

เขาก็แค่กังวลว่าเวลาสองเดือนนี้ มณิกาอาจจะหาผู้ชายคนอื่น หรือใช้วิธีการทำให้ตัวเองท้องให้ได้

......

หลังจากนั้น เวลาผ่านไปครึ่งเดือนแล้ว มณิกาก็ไม่ได้เจอวายุอีกเลย

ชีวิตของเธอกลับมาเป็นปกติ ตอนกลางคืนทำงานเป็นบอดี้การ์ดในคลับดิมไลท์ ตอนเที่ยงมีเวลาว่างก็ไปทำงานส่งอาหาร หรือส่งอาหารไปให้แม่บุญธรรมที่โรงพยาบาล

ส่วนพ่อบุญธรรม ยังคงอยู่ในอาการสลบอยู่

วันนี้ มณิกากำลังส่งอาหารก็ได้รับสายจากนักสืบ

"คุณมณิกาครับ ผมหาคนขับชนแล้วหนีได้แล้วครับ" อีกฝ่ายพูด

เพราะคนขับที่ชนพ่อบุญธรรมแล้วหนีไปนั้น ต่อมาก็ตรวจสอบพบว่า รถคนนั้นควรจะเป็นรถที่เสียแล้ว ดังนั้นจึงตามหาคนขับรถไม่ได้

นักสืบหาทางตามหารถคันนั้น แล้วเอาเลือดบนรถไปเทียบดีเอ็นเอ

ถึงเห็นว่าคนขับรถเป็นผู้ต้องสงสัยคนหนึ่ง

หลังจากนั้น มณิกาก็ยิ่งแน่ใจว่า คนตระกูลธนัตถ์โชติซื้อตัวตำรวจที่จัดการคดีนี้ ไม่งั้นเรื่องที่นักสืบสืบได้ ทำไมพวกเขาจะสืบไม่ได้ล่ะ?

"คนอยู่ที่ไหน?"

"อีกสองชั่วโมงผมจะถึงเมืองจันทรา ถึงเวลาผมจะติดต่อคุณเอง"

"ค่ะ ขอบคุณมากเลยนะคะ"

พอวางสายไปแล้ว มณิกาก็พึมพำ: "พ่อคะ แม่คะ อีกเดี๋ยวความจริงทุกอย่างก็จะถูกเปิดเผยแล้ว หนูจะต้องทวงความยุติธรรมคืนมาให้ได้ค่ะ"

ขณะเดียวกัน ในบ้านตระกูลธนัตถ์โชติ

วิมลได้รับสายโทรศัพท์หนึ่ง หลังจากที่วางสายไปแล้ว เธอก็นั่งลงบนโซฟาแล้วมองทัพทองกับธิกานต์สองพ่อลูกด้วยสีหน้าที่ร้อนรน จากนั้นก็พูดไปว่า: "คนขับรถชนถูกนักสืบที่มณิกาจ้างหาเจอแล้ว คุณว่า เธอจะเดาได้หรือยังว่าเป็นฝีมือของพวกเรา?"

"ว่าไงนะ? มณิกาหาตัวเขาเจอได้ยังไง ไหนพ่อกับแม่บอกว่าจ้างคนธรรมดาไปไงคะ?" ธิกานต์พูดด้วยสีหน้าร้อนรนใจ

เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับชื่อเสียงของตระกูลธนัตถ์โชติ เธอคงจะเอาตัวรอดคนเดียวไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้นเธอกลัวว่าเรื่องนี้จะเป็นผลกระทบด้านลบต่อตนเอง

ทัพทองทำหน้าบึ้งตึง "ช่วงนี้ธิกานต์เพิ่งจะได้สนิทกับคุณชายวายุ จะให้มุกดาสืบเรื่องนี้แล้วสาวมาถึงพวกเราไม่ได้ ไม่งั้นถ้าเรื่องนี้เผยแพร่ออกไป พวกเราคงไม่มีหน้าอยู่ในเมืองจันทราได้อีก"

วิมล: "นั่นสิคะ ฉันก็กำลังกังวลเรื่องนี้อยู่"