บทที่ 122 กลายเป็นคุณนายตระกูลเดชากุล

"แต่งงานเหรอ?"

คำถามที่มากะทันหัน วายุไม่เคยคิดมาก่อนเลย

"ใช่ค่ะ พวกเราก็มีเบบี๋กันแล้ว ก็จะต้องแต่งงานกันซิคะ ไม่งั้นจะสามารถให้สถานะที่เปิดเผยอันหนึ่งกับลูกได้ยังไงกันคะ? ถึงแม้ว่าเรื่องท้องก่อนแต่งจะเป็นเรื่องธรรมดามาก แต่ถ้าพูดออกไปแล้วมันก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่นะคะ"

ธิกานต์ยืมโอกาสนี้มาใช้ แล้วก็บีบคั้นทุกฝีก้าว

ตอนนี้มณิกาเป็นสิ่งกีดขวางที่ใหญ่ที่สุดที่เธอจะแต่งเข้าตระกูลเดชากุล ขอแค่สามารถแต่งเข้าตระกูลเดชากุลได้อย่างราบรื่น งั้นการความสำคัญของมณิกาก็จะไม่เหมือนอย่างตอนนี้ ที่สามารถข่มขู่ถึงเธอได้

พอถึงตอนนั้น ถ้าอยากจะทำให้มณิกาที่ตัวเล็กๆ คนหนึ่งตายไป ก็เป็นแค่เรื่องง่ายอย่างกับดีดนิ้วแล้วไม่ใช่เหรอ?

คิ้วคมเรียวยาวของวายุขมวดเข้าหากันเล็กน้อย จากนั้นก็ค่อยๆ คลายออก

ทั้งสองคนเงียบขรึมกันไปนาน ในตอนที่ธิกานต์นึกว่าเธอคงจะไม่ได้รักการตอบกลับจากเขาแล้วนั้น จู่ๆ วายุก็พูดขึ้นว่า "รอให้ผ่านวันเกิดคุณย่าไปก่อน"

วันเกิดนายหญิงเนตรเหรอ?

พอนับเวลาดูแล้ว ก็เหลือเวลาอีกแค่หนึ่งเดือนกว่าๆ ซิ

ในใจของเธอดีอกดีใจเป็นอย่างมาก จนควบคุมไม่อยู่และแสดงออกมาบนใบหน้า ยิ้มแย้มราวกับดอกไม้บาน

"วันเกิดของคุณย่าก็ใกล้เข้ามาแล้ว พี่วายุ พวกเราต้องไปลองชุดแต่งงาน และไปถ่ายรูปแต่งงานกันก่อนไหมคะ? ไม่งั้นพอลูกโตขึ้นมาทุกๆวัน ถ่ายรูปแต่งงานก็จะกระทบต่อลูกได้นะคะ"

ธิกานต์ที่ฉลาดเฉลียวรีบฉวยโอกาสน้ำขึ้นให้รีบตัก ตามติดไปทุกก้าว อยากจะบีบให้วายุตอบตกลงเรื่องพวกนี้ให้เรียบร้อยทุกอย่าง

ถ่ายรูปแต่งงานเหรอ?

อยู่ๆ สมองของวายุก็มีภาพของมณิกาปรากฏออกมา จนแม้แต่สายตาที่จ้องมองเอกสารอยู่ของเขาก็มีช่องโหว่ไปเล็กน้อย

"บอส อย่าลืมนะครับ ว่าคุณจะมีจุดอ่อนไม่ได้"

"บอส พอมีลูกแล้ว คุณถึงจะสามารถยึดเหนี่ยวตำแหน่งของคุณที่อยู่ตระกูลเดชากุลได้แล้ว"

"บอส เกิดมาอยู่ในตระกูลผู้ดี ก็ไม่สามารถมีความรักแบบหนุ่มสาวได้อยู่แล้ว"

......

อยู่ๆ วายุก็นึกถึงคำเตือนพวกนั้นของนภัทร แล้วก็ทำให้วายุเข้าสู่การครุ่นคิด

ถึงแม้ว่าในตอนนี้ เขาจะควบคุมดูแลสดุภา กรุ๊ปอยู่ แต่ว่าคู่แข่งที่ใหญ่ที่สุดของสดุภา กรุ๊ปก็คืออาเจ็ดของเขา เอเดน!

ความรักหนุ่มสาว ยังไงก็จะกลายเป็นจุดอ่อนจริงๆ

"ได้"

พอเงียบขรึมไปครู่ใหญ่ วายุก็ได้ตอบกลับมาประโยคหนึ่ง

รอคำตอบจากเขา ถึงแม้จะเป็นเพียงแค่สั้นๆ สองนาที แต่ว่าสำหรับธิกานต์แล้ว กลับยาวนานราวกับเป็นหนึ่งศตวรรษ

พอได้ยินคำตอบจากวายุ เธอก็ตาแดงขึ้นมาทันที แล้วก็รู้สึกว่าการทุ่มเทมาทั้งหมดก่อนหน้านี้มันคุ้มค่าแล้ว

"สตูดิโอที่ถ่ายรูปแต่งงานที่ดีที่สุดในเมืองจันทราเรามีบ่อรักเวดดิ้ง สตูดิโอ แอลฟี่เวดดิ้ง สตูดิโอ มิลานเวดดิ้ง......"

ในตอนที่ธิกานต์กำลังแนะนำสตูดิโอถ่ายภาพแต่งงานพวกนั้นให้กับวายุอยู่นั้น ชายหนุ่มก็ยกมือขึ้นมา ขัดการพูดของเธอไป "คุณไปจัดการเลย"

"อืม ได้ค่ะ...... งั้นเดี๋ยวฉันไปดูสตูดิโอถ่ายภาพแต่งงานพวกนี้ก่อน แล้วค่อยมาปรึกษากับพี่วายุอีกทีนะคะ"

"ได้ คุณกลับไปก่อนเถอะ ผมยังจะต้องทำงานอีก"

"ค่ะ ค่ะ พี่วายุทำงานไปเถอะค่ะ ฉัน......กลับก่อนนะคะ"

ธิกานต์ดีอกดีใจ ยืนอยู่ข้างกายวายุ จ้องมองใบหน้าด้านข้างที่หล่อเหลาของเขา สองมือกำเข้าหากันแน่น แล้วรวบรวมความกล้าให้มากพอ แล้วเอียงหัวไป ทิ้งรอยจูบไว้บนใบหน้าของเขาอันหนึ่ง จากนั้นก็ลุกขึ้นมา แล้วออกจากห้องทำงานไปอย่างรวดเร็ว

ในวินาทีที่ปิดประตูห้องทำงานลงนั้น ธิกานต์ก็เดินไปถึงหน้าลิฟต์อย่างรวดเร็ว ในตอนที่รอลิฟต์อยู่นั้น ก็ตื่นเต้นจนดวงตาเหมือนกับว่ามีเมฆหมอกขึ้นมา แล้วน้ำตาก็เอ่อล้นขึ้นมาอย่างไม่เอาไหน

สำเร็จแล้ว ในที่สุดเธอก็ทำสำเร็จแล้ว

จะได้แต่งงานกับวายุแล้ว อีกไม่นานเธอก็จะได้เป็นคุณนายตระกูลเดชากุลแล้ว จะได้กลายเป็นผู้หญิงที่ทำให้คนทั้งเมืองจันทราอิจฉาแล้ว! แต่ว่าในตอนนี้ วายุที่อยู่ในห้องทำงานนั้น มือกลับกำเอกสารไว้แน่น สีหน้ามืดครึ้มแล้วก็นิ่งค้าง