บทที่ 128 วายุพาเธอนั่งชิงช้าสวรรค์

มณิกาที่ถือขวดไวน์อยู่ได้ถลึงตามองนิอรไปอย่างเย็นชา แล้วก็ได้แย่งขวดไวน์ในมือเธอมาอีกที "ยุ่งจริง ๆ เลย ฉันอารมณ์ดี ดื่มสักหน่อยไม่ได้หรือไง?"

"อารมณ์ดี?"

นิอรแสดงสีหน้าไม่เข้าใจออกมา ท่าทางของเธอมันดูเหมือนอารมณ์ดีตรงไหน?

"ใช่แล้ว อารมณ์ดี พี่ชายของฉันกำลังจะแต่งงานกับคู่หมั้นของเขาแล้ว ฉันดีใจมากเลย เธออยากจะดื่มเป็นเพื่อนฉันสักสองแก้วมั้ย ฉลองกันล่วงหน้าสักหน่อย? จริงสิ นิอร ฉันจะบอกเธอให้นะ ตอนที่วายุกับธิกานต์แต่งงานกัน พวกเราจะสามารถไปขออั่งเปาซองใหญ่ ๆ จากเขาได้ ฮ่า ๆ ๆ ๆ ..."

เธอหัวเราะเสียจนไม่มีความเกรงกลัวอะไรเลย แล้วก็ได้ยกขวดไวน์ขึ้นมาดื่มอึก ๆ ไปหลายคำ

เหล้าพวกนั้น ไหลลงท้องไปเหมือนกับน้ำเปล่า หยุดไม่ได้เลย

นิอรได้ตะลึงกับการกระทำของมณิกาไป "เธอ...เธอดีใจจริง ๆ ?"

ไม่ว่าเธอจะมองดูยังไงก็เหมือนกับกำลังเสียใจอยู่เลยนะ

"อืม ดีใจ ดีใจมาก"

มณิกาพยักหน้าออกมารัว ๆ แล้ววางขวดไวน์ที่ดื่มหมดแล้วลงไปบนโต๊ะเสียงดังปัง แล้วเรอออกมา ลุกขึ้นเดินไปที่บาร์

"วา...ไม่สิ พี่ชายของฉันรวยมากเลย เหล้าที่บาร์เขาเป็นเหล้าดี ๆ ทั้งนั้นเลยนะ ไม่ดื่มจะน่าเสียดายออก ฉันต้องดื่มให้เยอะ ๆ หน่อย"

เธอเดินไปที่บาร์ มองไวน์ดี ๆ พวกนั้นที่วางอยู่บนตู้ไวน์ มองหาไวน์ที่อยู่มาหลายปีมาดื่ม

ไวน์พวกนั้นถึงแม้ว่าจะอร่อย แต่เพราะว่าหลายปีแล้ว ถ้าไม่สร่างเมา จะกลัวก็แต่ดื่มแล้วจะทำร้ายร่างกายเอา

มณิกาหาไวน์จากบนตู้ไวน์มาสองขวด มองนิอรไปแวบนึง พลางส่ายหน้าออกมา "เธอคอไม่แข็ง ไปนอนเสียเถอะ ฉันอยากดื่มกับเขา"

เธอพูดไปพลาง ยื่นไวน์แดงไปให้วายุไปพลาง "มา ฉลองให้กับคุณที่จะได้เป็นคุณพ่อแล้ว พวกเรามาเมากันเถอะ แต่ว่าจะต้องตกลงกันก่อนว่า ตอนที่คุณแต่งงานจะต้องให้อั่งเปาฉันซองใหญ่ ๆ นะ"

สายตาของวายุจ้องมองมณิกาตาไม่กะพริบ

ครั้งที่แล้วเธอก็ดื่มเหล้าคลายทุกข์ไปอย่างไม่เกรงกลัวอะไรทั้งนั้นอย่างนี้ คือวันที่ถูกช่วยกลับมาจากต่างประเทศเมื่อวันนั้น

เวลาล่วงเลยมาแค่หนึ่งเดือน

นิอรรู้ความสัมพันธ์ของวายุกับมณิกา ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงแค่พูดกับวายุไปว่า "คุณให้เธอดื่มให้น้อย ๆ หน่อย ฉันไปนอนแล้ว"

"อืม"

วายุตอบรับออกมา เธอจึงกลับห้องไปนอน

ปัง——

มณิกายกขวดไวน์ขึ้นมาชนกับเขา "มา ดื่มเป็นเพื่อนฉันสักหน่อยเถอะ"

"บาดแผลของเธอยังไม่สมานตัว ไม่ควรดื่มเหล้า"

"แผลเล็ก ๆ น้อย ๆ เอง ไม่เป็นไร"

มณิกาชำเลืองมองเขาไปแวบนึง "พูดบ่นอะไรไม่หยุด ดื่มเหล้านิดหน่อยพูดมากจังเลย"

เธอยกขวดไวน์ขึ้นมา ดื่มต่อไปคนเดียว

เพียงไม่นาน ไวน์ในมือเธอก็ได้ดื่มหมดไป แต่พอเธอเห็นไวน์ในมือของวายุยังไม่แตะเลยสักนิดเดียว ใบหน้าเล็กของเธอได้มุ่ยออกมาทันที "ไม่ยอมดื่มก็ช่างมัน ฉันไปดื่มกับเหนือเมฆดีกว่า"

มณิกาวางขวดไวน์ลง ลุกขึ้นเตรียมจะเดินไปข้างนอก

แต่พอเธออ้อมไปที่ตรงหน้าวายุ ก็ได้ถูกชายหนุ่มคว้าข้อมือเอาไว้แน่น "ฉันดื่มเป็นเพื่อนเธอเอง"

มือข้างหนึ่งเขาจับข้อมือของมณิกาเอาไว้ มืออีกข้างยกขวดไวน์ขึ้นมา สายตาจ้องมองมณิกา ดื่มไปคำใหญ่ "นั่งลง ฉันดื่มเป็นเพื่อนเธอ"

"นี่ยังไม่เท่าไหร่เลย"

มณิกาฉีกยิ้ม ในรอยยิ้มได้ประดับไปด้วยความเศร้าที่ไม่สิ้นสุด

เขาดื่มเป็นเพื่อนเธอ เห็นมณิกาดื่มไวน์แดงไปสี่ขวดเพียงคนเดียว แต่กลับไม่ได้เมาน็อกไป

แต่เดิมวายุก็ได้คิดไปว่าเธอดื่มเหล้าสักนิดหน่อย จะได้ช่วยให้นอนหลับ แต่เธอที่เมาแค่นิดหน่อยไม่ได้มีความคิดจะนอนเลยสักนิด ถ้าดื่มเยอะ ๆ ต่อไปอีก เกรงว่าจะเกิดภาวะแอลกอฮอล์เป็นพิษ ทำร้ายร่างกายเอาได้

เขาแย่งขวดไวน์ในมือมณิกามา "ไม่ต้องดื่มแล้ว ฉันพาเธอออกไปขับรถตากลมเล่น"

ชายหนุ่มปลงตกด้วยใจจริง ความคอแข็งของมณิกามันน่าอัศจรรย์จริง ๆ

แต่ว่าจะคอแข็งแค่ไหน ก็ทนต่อภาวะแอลกอฮอล์เป็นพิษไม่ได้หรอก

"หืม? ไปนั่งรถตากลมเล่นที่ไหน?"

แก้มของมณิกาแดงก่ำออกมา เอี้ยวหัวมองไปทางวายุ หรี่ตาถามออกไป