บทที่ 130 นภัทรจะตายแล้ว

มณิกาเอี้ยวหัวไป ส่งสายตาที่มีความหมายลึกซึ้งมองไปทางวายุ แล้วโกหกออกไป "หนูไม่ทราบค่ะ คุณย่าลองโทรถามเขาดูสิคะ"

"อ่า ได้เลย ๆ หนูเมื่อไหร่จะมีเวลาว่าง มาอยู่เป็นเพื่อนหญิงชราคนนี้หน่อยสิ ตั้งแต่ที่ช่วยฉันครั้งที่แล้วจนตอนนี้มันก็เดือนกว่าแล้ว มีแค่เมื่อหลายวันก่อนที่เพิ่งจะได้เจอหน้าหนู ทำไมถึงได้ยุ่งขนาดนี้ทุกวันเลย?"

น้ำเสียงของนายหญิงเนตรเป็นมิตรเป็นกันเองอย่างมาก

"งั้นเย็นนี้หนูจะไปอยู่เป็นเพื่อนคุณย่าดีมั้ยคะ?"

"ดี ๆ งั้นตกลงตามนี้นะ"

"ค่ะ คุณย่า เย็นนี้เจอกันค่ะ"

มณิกาวางสายไป รู้สึกเพียงแค่ว่าวันนี้นายหญิงเนตรดูแปลก ๆ

"มีอะไร?" วายุสังเกตเห็นสายตาของมณิกาผิดไป จึงได้ถามออกไป

มณิกาส่ายหน้าไม่ได้พูดอะไรออกมา รอนายหญิงเนตรโทรหาวายุไปเงียบ ๆ แต่รออยู่นานก็ไม่มีสายของนายหญิงเนตรโทรเข้ามาเลย

เธอไม่ใช่ว่าจะหาวายุอยู่หรือไง ทำไมถึงไม่ติดต่อมาหาเขา?

"เอ่อ โทรศัพท์ของคุณ ยังมีแบตอยู่หรือเปล่า?" มณิกาอดไม่ได้ที่จะถามออกไป

ถ้าไม่ใช่เพราะว่าโทรศัพท์ไม่มีแบต สายของนายหญิงเนตรก็ควรจะโทรเข้ามาแล้ว

"มี"

"อ้อ..." มณิกาก้มหัวลงไปเล็กน้อย แล้วจมอยู่ในความคิด ในทันใดนั้นเองก็นึกอะไรขึ้นมาได้อีก จึงถามออกไป "คุณย่าฉลองวันเกิดเมื่อไหร่?"

"อีกหนึ่งเดือนกับหกวัน"

"งั้นก็เป็นวันที่ยี่สิบสี่ เดือนสิงหา ตามปฏิทินจันทรคติสินะ"

มณิกาคำนวณเวลาตามที่วายุบอกมาดู แล้วนึกถึงตอนที่เธอช่วยนายหญิงเนตรเมื่อครั้งที่แล้ว นายหญิงเนตรบอกว่าอีกสองเดือนเธอจะฉลองวันเกิด

ถ้าตามเวลาที่นายหญิงเนตรบอกมา อีกไม่กี่วันก็เป็นวันเกิดของเธอ แต่วายุกลับบอกว่าอีกเดือนนึง ส่วนตระกูลเดชากุลจนถึงตอนนี้ก็ไม่มีการเคลื่อนไหวอะไรเลย

อย่างนี้แล้ว ครั้งที่แล้วนายหญิงเนตรพูดผิดงั้นเหรอ?

แล้วก็ยังมีเมื่อหลายวันก่อนอีก เธอไปที่บ้านเก่าตระกูลเดชากุล นายหญิงเนตรเห็นเธอแล้วบอกว่าไม่ได้เจอเธอมาเดือนนึงแล้ว แต่ความจริงแล้วหลังจากที่เธอได้ช่วยนายหญิงเนตรไป ก็ไม่ได้เจอกันมาเกินครึ่งเดือนไปแล้ว

แล้วก็เมื่อกี้อีก เห็นได้ชัดว่าลูกสาวคนเล็กของเธอได้เสียไปสิบปีแล้ว ทำไมจู่ ๆ ถึงได้ยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดอีก?

"เธอกำลังคิดอะไรอยู่?"

วายุสังเกตเห็นว่าสีหน้าของมณิกาผิดไปเล็กน้อย จึงซักถามเธอออกไป

"ฉันคิดว่า..." มณิกาลังเลชั่วขณะนึง เห็นสีหน้าวายุดูจริงจังออกมา สายตาดูเป็นกังวลอย่างมาก "ช่างเถอะ ไม่มีอะไร เมื่อกี้คุณย่าเรียกหาคุณ คุณโทรกลับไปหาท่านหน่อยเถอะ"

บางคำพูด ก่อนที่จะได้พิสูจน์ดู มณิกาก็ไม่อยากจะคาดเดาไปมั่ว ๆ ช่วงนี้ก็เลือกที่จะคอยอยู่เป็นเพื่อนนายหญิงเนตรลองจับตาดูสักหน่อยแล้วค่อยยืนยันอีกทีก็ไม่มีปัญหา

ต่อมาวายุก็ได้โทรกลับไปหานายหญิงเนตร อีกฝ่ายเหมือนกับไม่ได้มีธุระอะไร จึงถามไปสองประโยคแล้ววางสายไป

รถค่อย ๆ ขับมาถึงใจกลางเมืองอย่างช้า ๆ ในทันใดนั้นเองวายุก็ได้เอ่ยปากพูดออกมา "เลี้ยงฉันกินอะไร?"

มณิกาคิดไปแป๊บนึง เห็นร้านอาหารเช้าที่ข้างทาง แล้วพูดกับนภัทรออกไป "ผู้ช่วยนภัทร รบกวนช่วยจอดรถที่ข้างทางสักหน่อยค่ะ"

"เอ๋ ได้ครับ คุณมณิกา"

นภัทรตอบรับออกมา แล้วก็ได้หมุนพวงมาลัย จอดรถลงข้างทาง

"คุณรอฉันอยู่ที่บนรถนะ ฉันจะไปซื้อมาให้คุณ"

มณิกาพูดกับวายุไปประโยคนึง แล้วเปิดประตูตรงไปที่ร้านอาหารเช้าที่อยู่ตรงข้ามถนน

หลังจากผ่านไปหลายนาที สาวน้อยก็ได้หิ้วของมา ข้ามถนนไปอย่างระมัดระวัง กลับขึ้นไปบนรถ ปิดประตูรถลง

"นี่ดูสิ มื้อเช้าของคุณ"

เธอเอาอาหารเช้าชุดหนึ่งส่งไปให้วายุ จากนั้นก็ส่งไปให้นภัทรอีกชุดหนึ่ง "ผู้ช่วยนภัทร คุณเองก็ลำบากแล้ว กินมื้อเช้าสักหน่อยสิ"