บทที่ 134 แม้แต่ลมหายใจก็ยังเป็นกลิ่นชาเขียว

บนรถของวายุ ธิกานต์กับเขาก็เดินลงมาพร้อมกัน

"อ่า ณิกา พาแฟนมาด้วยกันเหรอคะ?"

ธิกานต์ถือกระเป๋า พลางแสร้งทำเป็นอ่อนโยนใจกว้าง ทักทายมณิกา

แต่กลับเป็นวายุที่เหลือบมองมณิกาด้วยสายตาดุดัน และสุดท้ายสายตาไปหยุดอยู่ที่เหนือเมฆ แววตาเต็มไปด้วยความเย็นยะเยือก

"เกี่ยวอะไรกับคุณ!"

เธอดูถูกเหยียดหยามท่าทีไม่มีความจริงใจของธิกานต์ จึงพูดอย่างตรงไปตรงมาหนึ่งประโยค พร้อมกับมองเธอด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยาม

"คุณ......ฉัน......"

ธิกานต์คิดไม่ถึงว่ามณิกาจะไม่ไว้หน้าเธอถึงขนาดนี้ จู่ๆ ในใจก็รู้สึกทั้งโกรธทั้งน้อยใจ สายตาอ้อนวอนมองไปยังวายุ น่าเสียใจที่เขากลับ'มองไม่เห็น'

"ฉันทำไมเหรอ?ถ้าไม่มีอะไรก็อยู่ห่างๆ ฉันหน่อย เสียอารมณ์!"

มณิกาถอนหลังไปสองสามก้าวทันที ยื่นมือออกไปปัดฝุ่นฝุ่นบนร่างกายที่มีอยู่จริง หันหลังถืออาหารเสริมจากรถของเหนือเมฆพลางพูดขึ้นกับเขาว่า:"พี่......"

เมื่อคำว่า'พี่'เพิ่งจะพูดออกจากปาก ก็ถูกเหนือเมฆขวางไว้"ผมช่วยคุณถือเองครับ เข้าไปเยี่ยมคุณย่าเนตรด้วยกันเถอะ"

มณิกางงงวย รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

คุยกันว่าจะแค่มาส่งเธอที่บ้านเก่าตระกูลเดชากุลไม่ใช่เหรอ ทำไมจู่ๆ ถึงได้จะไปเยี่ยมคุณย่ากับเธอด้วยล่ะ?

ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม ก็เป็นความหวังดีของเหนือเมฆ มณิกาจึงไม่อยากปฏิเสธ

"คุณชายเหนือเมฆ ณิกาเกิดที่บ้านนอก พูดจาอะไรจึงหยาบคายไปบ้าง คุณอย่าเก็บไปใส่ใจเลย เธอ......ต่อไปเธอจะค่อยๆ เปลี่ยน"

ธิกานต์ไม่ยอมแพ้จึงพูดเย้นหยันสถานะภาพของมณิกา พร้อมทั้งพูดกับมณิกาด้วย'ความดทน'ว่า:"ในเมื่อคุณเป็นแฟนของคุณชายเหนือเมฆ ก็ควรที่จะเปลี่ยนที่นิสัยที่ไม่ดีของตนเมื่อก่อน มิฉะนั้น ต่อไปจะแต่งงานกับเขายังไง ก็อดไม่ได้ที่จะถูกคนอื่นวิจารณ์ในทางลบ"

พอพูดจบ เธอก็หันมาหาวายุ"คุณว่าถูกไหมพี่วายุ?"

หางตาของวายุเหลือบมองธิกานต์ จากนั้นสายตาก็มองไปยังมณิกา ทำเพียง'อึม'อย่างราบเรียบหนึ่งที

"หมาพยายามจับหนู ก็ไม่ได้ช่วยทำให้อะไรดีขึ้น ยุ่งมากเรื่อง!"

มณิกาไม่ได้เห็นแก่ที่ธิกานต์เป็นคู่หมั้นของวายุแล้วจะไว้หน้าเธอ

แต่อารมณ์'ปะทะ'ที่กระทำต่อธิกานต์ ทำให้เหนือเมฆเข้าใจ และรู้สึกว่ามณิกากับธิกานต์นอกจากจะ'มีความแค้นกันทางครอบครัวแล้ว'ยังเป็น'ศัตรูหัวใจด้วย'ด้วย

"คุณ......มณิกา คุณทำเกินไปแล้วนะ ฉันหวังดีกับคุณ แล้วคุณมาว่าฉันเป็นหมาทำไม?"

ธิกานต์โกรธจนเม้มริมฝีปาก ขอบตาแดงก่ำ น้อยใจเป็นอย่างมาก

"คุณชอบโยงฉันไปเกี่ยวข้อง ฉันจะขัดขวางคุณไม่ได้เลยเหรอ?อีกอย่าง เลิกพูดว่า'หวังดีกับคุณ'คำพูดพวกนี้ได้แล้ว หากคุณหวังดีกับฉันจริงๆ คุณก็ช่วยไปให้ไกลๆ ฉันหน่อย อย่ามาพูดจาสกปรกต่อหน้าฉัน แปดเปื้อนดวงตาของฉัน"

มณิกากวนโมโหต่อ

เหนือเมฆที่อยู่ข้างๆ พยักหน้าให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี"อึม แม้แต่ลมหายใจก็เต็มไปด้วยกลิ่นชาเขียว* ฉุนมากเกินแล้ว"(*ในคำแสลงจีน ชาเขียวมีความหมายแฝงว่าผู้หญิงที่แกล้งแอ๊บแบ๊ว)

ประชดประชันเสริมที่เยี่ยมจริงๆ !

เมื่อได้ยินดังนั้น ณิกาอดหัวเราะไม่ได้ ถูกเหนือเมฆเย้าแหย่จนต้องหัวเราะ

กลับเป็นธิกานต์ที่น้ำตาไหลพราก ทำทีสะอึกสะอื้นน่าสงสาร ก้มหน้าและไม่พูดอะไรอีก

เดิมทีวายุไม่อยากเข้ามายุ่ง'สงคราม'ในครั้งนี้ แต่เมื่อเห็นมณิกากับเหนือเมฆร่วมมือกันเป็นอย่างดี เธอยิ้มให้กับเขาราวดอกไม้บาน วายุก็รู้สึกขวางหูขวางตาไม่น้อย

"ในเมื่อคุณชายเหนือเมฆมีปัญหาในการรับกลิ่น ถ้างั้นผมก็ไม่สะดวกที่จะรั้งไว้ เดินทางปลอดภัยนะครับ ไม่ส่ง!"

บอกให้เหนือเมฆจากไป ไม่ไว้หน้าเขาแม้แต่น้อย

เมื่อมณิกาเห็นสถานการณ์เช่นนี้ ว่าที่สามีปกป้องว่าที่ภรรยา เผยความรู้สึกไม่มั่นใจออกมาเล็กน้อย

ในใจของเธอไม่สบอารมณ์นัก"เหนือเมฆเป็นแขกที่ฉันเชิญมา ต้องให้คุณมาพูดด้วยเหรอ?บ้านเก่าตระกูลเดชากุลคงยังไม่ต้องให้คุณมาเป็นคนมีอำนาจในการตัดสินใจหรอก!"

เมื่อพูดจบ มือซ้ายของมณิกาก็คว้าข้อมือของเหนือเมฆไว้"ไป พวกเราเข้าไปกันเถอะ"

"ครับ"