บทที่ 136 มณิกาตกแต่งสถานที่แต่งงานให้กับพวกเขา

หญิงสาวที่อยู่ตรงข้ามก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ ท่าทางไม่ได้ใส่ใจ ทำเป็นไม่ได้ยินคำพูดของนายหญิงเนตร

นายหญิงเนตรเคยชินกับการนิ่งเงียบของวายุ จึงหันไปมองธิกานต์"กานต์ คุณวางแผนไว้ยังไง?ตั้งครรภ์ในครั้งนี้ คุณพ่อคุณแม่ของหนูรู้ไหม?"

"คุณย่า พ่อกับแม่ของฉันก็เพิ่งทราบค่ะ"

ธิกานต์รู้ดีว่าหากต้องการแต่งงานกับวายุ ตอนนี้ทำได้เพียงโยนความหวังทั้งหมดให้กับนายหญิงเนตร ดังนั้นจึงพูดขึ้นอย่างตรงไปตรงมาว่า:"ฉันแล้วแต่พี่วายุค่ะ"

เมื่อเธอพูดจบ สายตาที่เต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ก็มองไปยังวายุ ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความรักและความรู้สึกที่ลึกซึ้ง

นายหญิงเนตรเห็นความรักที่ธิกานต์มีต่อวายุ จึงทุบโต๊ะเบาๆ "วายุ คุณก็อายุไม่น้อยแล้ว ฉันว่าจัดงานแต่งงานเดือนหน้าเลยก็แล้วกัน ผู้หญิงพอท้องได้หนึ่งเดือนถึงสามเดือนท้องก็จะเริ่มมีขนาดใหญ่ รีบแต่งงานจะได้ไม่ถูกคนหัวเราะเยาะ"

ยิ่งเป็นตระกูลไฮโซ ก็ยิ่งแคร์ชื่อเสียง

ท้องก่อนแต่งดูไม่ค่อยมีเกียรติเท่าไหร่

"เร่งด่วนเกินไป"

วายุค่อยๆ วางแก้วไวน์ลง พลางพูดขึ้นอย่างไม่สนใจประโยคหนึ่งว่า

"เร่งด่วนอะไรกัน?ก็แค่แจกการ์ดเชิญ ตกแต่งสถานที่จัดงาน จากนั้นทั้งสองก็ถ่ายรูปพรีเวดดิ้ง ขอแค่มีเงินพอ ก็ไม่มีเรื่องไหนที่จัดการไม่สำเร็จ"

นายหญิงเนตรครุ่นคิดอยู่กับงานแต่งงานของพวกเขาทั้งสอง ขณะที่พูด เธอก็มองมายังมณิกาพลางพูดขึ้นว่า"ณิกา คุณว่าไหม?"

มณิกาซึ่งเป็นคนดูที่นั่งอยู่ข้างๆ เมื่อถูกเรียกชื่อก็เลิกคิ้ว มองดูเขาทั้งสองคนที่อยู่ตรงข้าม ไม่แสดงออก สายตาเหลือบมองไปยัง ธิกานต์ และขณะที่มองไปยังวายุสายตาก็ประสานกัน

ก็แค่แววตาหนึ่ง แต่กลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทำให้มณิกามองไม่ออก

ขณะที่เธอกำลังครุ่นคิด เหนือเมฆที่อยู่ข้างๆ จู่ๆ ก็เอ่ยปากขึ้น"คุณย่าเนตรพูดก็ถูก เวลาหนึ่งเดือนเพียงพอแล้วครับ"

"ใช่แล้ว เพียงพออย่างแน่นอน การ์ดเชิญและสถานที่จัดงานสามารถให้คนอื่นช่วยจัดการให้ได้ พวกคุณทั้งสองก็แค่ไปถ่ายรูปพรีเวดดิ้ง ก็แค่เรื่องที่สามารถจัดการได้เพียงไม่กี่วัน เพียงพออยู่แล้ว"

ไม่พูดไม่ได้ว่า นายหญิงเนตรอยากที่จะอุ้มหลานจริงๆ

ก่อนหน้านี้เธอบอกนายหญิงเนตรว่า ตระกูลธนัตถ์โชติบังคับให้เธอบริจาคไขกระดูกให้กับชิริว ในตอนนั้นเธอต่อต้านตระกูลธนัตถ์โชติเป็นอย่างมาก

แต่เท่าที่ธิกานต์สัมผัสกับนายหญิงเนตร ก็พบว่าความรู้สึกที่ต้องการปะทะของนายหญิงเนตรที่มีต่อธิกานต์ค่อยๆ ลดลง

กระทั่งปัจจุบันนี้ ธิกานต์ทั้งครรภ์แล้ว นายหญิงเนตรก็พยายามที่จะเร่งให้วายุแต่งงานกับเธอ!

ชีวิตน้อชีวิต ชีวิตมันก็เป็นแบบนี้แหละ

"ฮ่าๆๆ หนูณิกาพูดถูก"

นายหญิงเนตรลูบที่ไหล่ของเธอ"ถ้างั้นตกแต่งสถานที่แต่งงานก็ให้คุณเป็นคนจัดการก็แล้วกัน คุณคือน้องสาวบุญธรรมของวายุ รสนิยมดี ย่าเชื่อคุณ"

คำพูดของเธอทำให้ทุกคนต่างตกใจ สายตาของพวกเขาสองสามคนมองไปยังนายหญิงเนตร

ธิกานต์:มีสิทธิ์อะไร?งานแต่งของเธอหญิงสารเลวอย่างมณิกามีสิทธิ์อะไรมาตกแต่งสถานที่ให้?

วายุ:คุณย่า นี่มันอะไรกันครับ?

เหนือเมฆ:บ้านเก่าตระกูลเดชากุล ไม่มีคนดีสักคนจริงๆ รังแกคนอื่นเกินไปแล้ว!

มณิกา:คุณย่าเลอะเลือนหรือเปล่า?

"คุณย่า งานแต่งงาน......"

วายุเอ่ยปาก ราวกับกำลังพูดอะไรอยู่ ก็เห็นมณิกาที่อยู่ตรงข้ามพยักหน้า"ได้ค่ะ ในเมื่อคุณย่าเชื่อใจ ฉันก็ไม่มีปัญหา"

เพราะยังไงก็จะไปจากเมืองจันทราแล้ว และเป็นเพราะนายหญิงเนตรชื่นชอบเธอ ดังนั้นวายุจึงช่วยเหลือเธอไว้หลายครั้ง

บุญคุณนี้ เธอก็ควรที่จะตอบแทน

เพียงแต่การกระทำของนายหญิงเนตร จู่ๆ ก็ทำให้มณิการู้สึกมองไม่เห็นทาง กระทั่งรู้สึกว่าความเอ็นดูที่นายหญิงเนตรมีต่อเธอนั้น จริงเท็จแค่ไหน

"ฮ่าๆๆ ดี ดี งั้นเรื่องนี้ก็จัดการแบบนี้แล้วกัน มา พวกเรารีบมากินข้าวกันเถอะ"